Vannacht een rustige nacht gehad; Hinde blijft de hele nacht bij de pups, en zodra Jewel hoort dat ze bij haar drinken, komt ze de kist in om haar kleinkinderen én haar dochter te wassen. Daarna trekt ze zich weer discreet terug op haar eigen slaapplek….

Het blauwe reutje heeft vannacht zijn oogjes open gedaan! Vandaag is dag 12. Ik heb er nog geen foto van genomen, want ik wil niet flitsen in die pas geopende oogjes. Misschien lukt het later vandaag ;>)).

De B’tjes zijn 10 dagen oud en bevinden zich nog in de “vegetatieve fase”; zij kunnen niet zien of horen en hebben zelfs een nog slecht ontwikkelde reukzin. 

Zij zoeken de tepel niet met hun neus maar zijn geprogrammeerd om op de tast op zoek te gaan naar een onbehaarde tepel, en hebben een ingebouwde prikkel om deze dan te omvatten met hun mond.

Zij kunnen hun temperatuur zelf nog niet op peil houden en hebben dus een warmtebron nodig; het warme lijf van hun moeder, en een warmtematje of warmtelamp in de werpkist.

Een omgevingstemperatuur van iets boven de 25 graden Celsius zorgt ervoor dat bepaalde (fatale) infectieziektes buiten de deur blijven. Er is nog geen bewuste interactie met nestgenootjes; groeien met behulp van warmte en melk is het enige dat in de eerste weken telt.

Rond de 13e dag gaan dan de ogen en uitwendige gehoorgangen open, maar daarmee verandert voor de pup niet veel; het gezichtsvermogen ontwikkelt zich pas rond de 17e of 18e dag. Datzelde geldt voor het gehoor en ook de neus schijnt goed wakker te worden: de nestgenoten zoeken dan pas voor het eerst contact met elkaar, met behulp van hun neus, ogen en oren: de start van het sociale gedrag.

De werpkist wordt verschoond, de B’tjes duiken dan even in een schapenvacht.  Ze hebben geen idee dat ze er een tweede moeder bij hebben in de vorm van oma Jewel, die nu zelfs heel broeds in allerlei dekentjes begint te krabben….

Jewel probeerde gisteren nog ieder moment in de werpkist te kruipen, maar nu ze die kansen echt krijgt wordt ze meer ontspannen in de situatie. Vaak ligt ze dus de wacht te houden op de matras naast de werpkist. Wordt vervolgd!

Een week oud zijn de B-tjes, en drie van de vier hebben hun gewicht verdubbeld. Het rode teefje is morgen ook zo ver. Normaalgesproken staan daar 10 dagen voor, en sommigen vragen zich misschien terecht af of Hinde soms niet melk maar slagroom produceert…

Hinde doet het allemaal perfect. Ze is een heel relaxte moeder, en raakt niet van slag wanneer er mensen binnen komen die ze niet kent. Toen zij vier dagen oud waren zijn de voorklauwtjes van de pups verwijderd. Dat wordt in Nederland nog steeds gedaan bij de meeste whippets, in verband met het gevaar dat zij op oudere leeftijd in volle vaart met het nageltje van hun klauwtje ergens achter blijven haken. Op deze jonge leeftijd voelen de pups er weinig van, ze geven nauwelijks een kik wanneer het gebeurt, dus heb ik er geen problemen mee. En dat wil wel iets zeggen, want ik ben normaalgesproken behoorlijk tuttig met mijn honden. Uiteraard nam Nikki Hinde mee voor een rondje over de dijk tijdens het hele gebeuren! 

Deze week was ook “home coming day” voor Jewel en Chloe, respectievelijk oma en overgrootmoeder van het nest. Om Hinde de nodige rust te gunnen met haar viertal, hebben we een puppyhek om de werpkist en matras gebouwd (bedankt Katja voor de tip ;>)).

Het bleek al ras, dat Jewel en Chloe maar één doel voor ogen hadden: doordringen tot die kist, waaruit verrukkelijke pupgeurtjes opstegen. De hele nacht hebben ze het geprobeerd….. erg onrustig allemaal en slecht voor de nachtrust.

Toen ik de volgende ochtend beneden kwam na het douchen, trof ik dit aan in de werpkist: een relaxte moederhond, plus een glunderende oma die haar kleinkinderen op de een of andere manier had weten te bereiken…..

Hinde vond dat Jewel het wel aardig deed ;>))

Terwijl de kleintjes bij Hinde dronken, zorgde Jewel met een blij gezicht voor hun – minstens zo belangrijke – achterkant.

Wat Jewel betrof had het altijd zo mogen blijven, maar toen de pups vergeefse pogingen gingen doen om bij haar melk te vinden, heb ik besloten dat we Hinde nog maar een paar dagen quality tijd met haar pups moesten gunnen. Maar dit weekend zijn we wel weer allemaal samen……

Hinde’s buik begint een beetje gehavend te raken; soms grijpen de pups maar wat, een tepel, of een stuk vel net ernaast, en maken er dan zuigzoentjes op.

Hinde doet net of ze niets voelt, maar als ik het zo bekijk heb ik plaatsvervangend last…… Dit weekend zullen we ook voor het eerst de piepkleine weerhaakjes van de nagels van de pups afknippen, want die kunnen behoorlijke krassen geven op Hinde’s gevoelige buik.

Dan was er ook nog een tepel, één van de voorste en dus wat minder prominent dan de achterste, die rondom harde schijven begon te vertonen, doordat de pups de melk er niet uit dronken. Dat geeft gevaar op ontsteking, wat in deze situatie niet echt wenselijk is. Maar gelukkig…. met veel geduld heeft Nikki de tepel regelmatig gemolken, er af en toe een van de grootste pups aangelegd, en het weefsel rondom gemasseerd, waardoor het weer soepel werd.

Bedankt voor alle hulp deze week Nikki!