Afbeelding

30 dagen oud… spelen, maar zonder nestgenoten

Joy is vandaag 30 dagen oud en er komt bij haar steeds meer leven in de brouwerij. Qua ontwikkeling is er van alles gaande. Sommige dingen lijken langzamer te gaan dan we gewend zijn met de andere nesten, en opeens maakt ze dan weer een inhaalslag waar ze ons mee verbaast. Het avontuur van het leven ziet er nu eenmaal iets anders uit zonder nestgenoten om het samen mee te doen….

Ze weegt nu 2.420 gram en geeft zich minder gemakkelijk over aan de weegmomenten. Gelukkig heb ik een heel geduldige broer ;>).

Er kwam weer een aanwinst bij in de speelgoedverzameling; na het nijlpaard van Evelien kwam er ook nog een walrus bij van Annemarie. Heel passend bij dit dikkerdje in haar te ruime jas ;>). Maar ondertussen is er op eet- en drinkniveau wel het een en ander veranderd.

Bliss kreeg vorige week last van rode borsten met harde schijven erin, en Joy was op een dag niet aangekomen maar afgevallen. Die kleine had in haar eentje vijf tepels in gebruik, de boel ging wat stagneren daarbinnen wegens geringe afname door maar één pup. Dan smaakt de melk vies, we zagen Joy steeds wel wat proberen maar het ook snel weer opgeven. Met massages, kwarkpakkingen (daarom likt Bliss eraan op deze foto, zalige biologische volle kwark) en melk afkolven slonk alles weer.

In de groeitabel is die gebeurtenis goed te zien: een dip, na het fixen weer herstel en daarna groei maar wel veel langzamer dan voorheen. Dat heeft te maken met het feit dat Joy echt toe is aan vast voedsel bij de moedermelk. Ik had bij Puppy Culture al gezien, dat eenlingen niet zo gemakkelijk over zijn te zetten op vast voedsel. Het komt gewoon door gebrek aan concurrentie van nestgenoten; ik zie ook dat Bliss niet veel ongemak laat zien wanneer Joy drinkt, terwijl Joy al een scherp gebitje heeft. Bij de andere nesten zagen we de moeders duidelijk meer afzien en het ook wat mijden als er door gulzige, met scherpe naaldjes gevulde monden werd gedronken op deze leeftijd van vier weken. Joy drinkt heel rustig in haar eentje en veroorzaakt daardoor misschien minder ongemak. Daardoor krijgt ze ook meer binnen en is er minder vaste voeding nodig.

Ze peuzelt aan alles wat we aanbieden, zodra ze wakker is en heeft gespeeld. Het begon met een paar balletjes rauw gemalen biefstuk en wat pap van puppymelk met Olvarit rijstvlokken. Daarna kwam er puppy rauwvoer van Darf uit de diepvries, puppybrokjes, gebakken ei, blikvoer. Ze valt er niet als een wilde op aan maar heeft wel interesse en probeert alles uit. Bliss is dan wel haar concurrente, want die probeert gewoon al dat lekkers van haar kind te stelen.

Joy heeft interesse voor alles wat haar moeder doet en eet. Ze groeit ook nog steeds, dus echt geen reden tot zorgen ook al is het minder snel dan eerst. Misschien maar goed ook, anders eindigen we met een greyhoundpup ;>)

De werpkist ligt vol met speelgoed, waar Joy zich goed mee vermaakt. Wij doen af en toe ons best om dat speelgoed een beetje tot leven te brengen door ermee terug te stoeien.

Er wordt heel woest gegromd en geschud; de death roll van een krokodil is er soms niets bij ;>). Sowieso is Joy een heel vocaal hondje, ze piept, blaft en gromt veel als ze met van alles bezig is.

Steeds vaker is Bliss de klos; Joy bijt haar in haar oren, neus en poten, om het spel aan te gaan…. maar daar geeft Bliss nog geen gehoor aan; ze ondergaat het allemaal geduldig en wendt hoogstens haar hoofd af als het te heftig wordt. Op deze leeftijd biedt de moederhond alleen nog maar veiligheid, dus terug bijten zou geen optie zijn. Wanneer wij met Joy spelen, dan beantwoorden we – net als nestgenoten zouden doen – haar bijten in onze handen heel af en toe met zelf piepen en even knijpen in haar velletje, tot zij ook een piep geeft. Dat is bedoeld om haar toch een beetje een bijtrem te leren. De volwassen honden zijn die geluiden niet van ons gewend en kijken ons dan aan alsof we niet goed zijn geworden ;>)


We zien Bliss voor het eerst in vier weken weer zelf haar favoriete speelgoed erbij pakken, als Joy ook aan het spelen is.

Het zal waarschijnlijk niet zo lang meer duren voordat Bliss begint met opvoeden en ook moederlijk spelen met haar dochter.

De puppy ren is inmiddels vergroot naar 2,5 x 2,5 meter, en de klep van de werpkist is omlaag gegaan. Hij diende eerst vooral als buffer tussen Bliss en Joy en de rest van de roedel.

Nienke probeert Joy hier over te halen om af te dalen naar haar nieuwe domein en inmiddels is dat gesneden koek voor haar. In het begin liep ze nog wat onwennig piepend in de puppy ren rond, maar ook die verkent ze nu wat meer zelfverzekerd.

De klep komt uit in de bak met houten kattenbakkorrels, en Joy is begonnen met afdalen als ze wakker wordt, en doet inmiddels meestal haar behoefte buiten de werpkist, in deze bak, of (helaas) op haar snuffelkleed.

In de ren ligt ook een cavebed, waar Bliss graag in slaapt. Soms komt Joy erbij, maar vaak blijft zij alleen in de werpkist om te slapen. Bliss laat haar nu steeds vaker een tijdje alleen, sowieso als we gaan wandelen, maar ook ’s nachts en overdag komt ze weer bij mij en de roedel liggen. Zodra iemand de ren in stapt, mens of hond, dan is ze er als de kippen bij, ze wil precies volgen wat er met Joy wordt gedaan.

Joy raakt er steeds meer aan gewend dat ze wordt opgepakt, rond gedragen en geknuffeld. De persoonlijke hygiëne is in de afgelopen twee weken uitgebreid, met ontworming en wekelijks nagels knippen. De komende week staan er korte autoritjes op het programma, want als Joy eenmaal vijf, zes weken oud is zullen we wat langere ritten gaan maken; naar de holistisch dierenarts om te worden getiterd en gevaccineerd en naar speeldates met pups van ongeveer dezelfde leeftijd. Ook staan er wat kinderen te popelen om met haar te kunnen spelen, maar daarmee wachten we nog een paar weken, dan is het leuker voor haar en voor hen.

We willen Joy binnenkort, omdat ze nu eenmaal een eenling is, bij mooi weer mee gaan pakken op onze wandelingen, zodat ze veilig en warm opgeborgen de roedel bezig kan zien in de natuur en alle geurtjes meekrijgt die een natuurgebied in de aanbieding heeft. De nieuwe draagtas is al getest en hangt klaar, met – niet onbelangrijk – een speciale pocket voor je telefoon ;>)).

Er staat heel veel op het socialisatieprogramma voor de komende weken. Binnenkort weer meer, over the one and only Joy.

Afbeelding

18 dagen en opeens een persoontje

Jaaaa, de oogjes van Joy zijn op dag 14 open gegaan, en opeens heb je dan een mini hondje in de werpkist liggen. Dit is haar portretje met 16 dagen.

Naast heel veel drinken en slapen zijn er nu de momentjes van een beetje rondscharrelen, als je de kans krijgt.

Kom je net een beetje in de benen, wordt je weer omgekiept door je moeder voor – alweer – een uitgebreide wasbeurt.

Ik vond het wat overdreven gedrag van Bliss totdat….. ik van Sandra van hondenschool DogTalk (waar ik veel nuttige tips van krijg en waar Joy over een aantal weken in contact mag komen met hun nest pups) een link kreeg naar een fantastische website met allerlei video’s over het grootbrengen van een singleton (eenling).

Puppy Culture heet het en deze dame is een kundige fokker die regelmatig van alles goed en wetenschappelijk onderbouwd uitlegt over puppy’s fokken, grootbrengen, socialiseren, trainen etc., met speciale informatie hierover als het een nest met een singleton is. Een echte eye opener en ook wel bevestiging van van alles dat ik nu waarneem hier, als het aankomt op zo’n eenling groot brengen.

Zo is het risico op een dikzak als gevolg van “the good life” best groot bij een Singleton. En dat merken we ook, want Joy is veranderd in een walrusje. Zonder nestgenoten is er minder motivatie om te gaan bewegen. Dan moet je eigenlijk de inname van melk beperken, of de beweging vergroten. En dat laatste komt hopelijk op gang nu Joy sinds haar ogen open zijn wat spelgedrag laat zien.

Nog even terug komend op de was- en poetspartijen door Bliss, niet alleen de achterkant maar ook het mondje wordt helemaal schoongelikt. Nu blijkt het zo te zijn, dan eenlingen door het gebrek aan contact en beweging van nestgenoten in de eerste weken iets achter kunnen lopen in hun ontwikkeling, last kunnen krijgen van constipatie en bijvoorbeeld ook een slechtere ontwikkeling van cortisolreceptoren riskeren als je daar niet bewust iets mee doet. Goed ontwikkelde cortisolreceptoren in deze vroege fase zijn belangrijk om in het latere leven goed om te gaan met stressmomenten. Bij jonge ratten is wetenschappelijk aangetoond dat het likken door hun moeder ook deze functie heeft, maar dat bij gebrek aan nestcontact ook bijvoorbeeld dagelijks een aantal malen borstelen en betasten door de mens belangrijk zijn bij deze ontwikkeling. Dus eigenlijk is Bliss gewoon lekker bezig en wij helpen mee door Joy veel in de handen te nemen en bewust overal aan te raken, te aaien, een beetje druk aan te brengen met de handen om haar systeem een beetje “wakker” te maken. Vorige week was ze nog wel eens gespannen in de handen, maar nu voegt ze zich en geniet van het contact en de knuffels. Constipatie: verstopt is ze momenteel zeker niet, maar zij is tot nu toe wel de enige pup geweest die ik wat hoor kreunen en persen om haar drolletjes eruit te krijgen. Nu begrijp ik beter waarom dat is…

Een beetje door de werpkist klauteren is dus heel goed voor kleine dikke Joy.

Ze komt daarbij veel obstakels tegen en dat is ook de bedoeling. Het is een vorm van fysiotherapie die voor eenlingen belangrijk is.

Maar je ziet en hoort Bliss denken: wat doet al die rotzooi in mijn domein?

Maar ja, die kleine vindt het wel spannend om gekke dingen tegen te komen. Ze is begonnen met dingen in haar mond nemen en een beetje mee te stoeien, zo schattig om te zien.

Het schaapje van Tinne en Marc is momenteel favoriet. Als ze daarmee in de weer gaat, pak ik het beet en begin er een beetje mee terug te stoeien. Knorren en mopperen kan ze ook al een beetje. En vandaag had ze kennelijk een nachtmerrie want ze ging een beetje gillen in haar slaap, tot ik haar wakker maakte. Waar droomt zo’n kleine van, met nog maar 18 levensdagen op de teller, dat vraag je je toch af.

Betovergrootmoeder Hinde ligt heel vaak de wacht te houden in de ren naast de werpkist. Als ik erbij ben, mag ze over de rand kijken en van Bliss mag ze nu ook ruiken aan Joy en haar achterkant schoonmaken, terwijl ik haar op schoot houd vlak naast de werpkist. Hinde is dus dolgelukkig en dat is zo leuk om te zien.

Bliss neemt haar taken heel serieus en geniet van samen zijn met haar enige kind.

Sinds een week gaat ze bijna altijd mee met de wandelingen en mag ze weer met haar geliefde frisbee bezig zijn (mocht van mij niet meer na de zwangerschapsecho met vier weken). Wel is het zo, dat ze pas mee komt naar de voordeur, als de andere honden in de auto zitten; ze is waarschijnlijk bang dat iemand Joy inpikt als ze de deur uitstapt.

Als die kleine eenmaal tandjes heeft komende week, zal Bliss het gaan verduren. Het is in ieder geval heel leuk om die twee samen te zien, sowieso is het dik genieten van dit voor ons zo bijzondere hondje! Wordt vervolgd.

Afbeelding

Een kiloknaller van 10 dagen oud

Een terugblik op de afgelopen tien dagen, sinds onze eenling Joy werd geboren met de keizersnede. Deze foto is van dag twee; Bliss vond de dunne schuimrubberen bodem in de werpkist helemaal niets; ze bleef er maar in krabben. Zij ligt normaalgesproken het liefst in haar cave, dus het is wel begrijpelijk dat ze een kuil wilde creëren. Door haar de cave te geven werd dat duidelijk, want ze was direct tevreden. Maar een cave is niet veilig voor een kleine pup, dus hebben we de werpkist al snel voorzien van een dik zacht kussen plus een vlakker, harder gedeelte voor de variatie qua beweging voor kleine Joy. Zij blijkt heel vaak juist op het hardere gedeelte te willen liggen ;>).

Drie dagen oud: met zoveel ruimte aan de melkbar voor zich alleen is Joy een heel tevreden pupje, waar nauwelijks een geluidje uit komt. Behalve misschien als ze even wordt ontvoerd voor de dagelijkse weegbeurt.

Nadat ze haar afgrijzen voor de oorzaak van haar narcose en operatie achter zich had gelaten was Bliss vanaf dag één niet meer bij haar kind weg te slaan.

Bij de zoveelste wasbeurt dacht ik soms, laat haar nou maar eens even met rust…. maar dat is gelukkig genormaliseerd ondertussen.

Joy werkt rustig zo’n vier, vijf tepels af en hoeft niet hard te werken voor de kost. Het pootje ligt er wat ontspannen tegenaan, maar het typische trappen en pompen dat pups doen met de voorpoten om de melk te laten schieten is voor deze eenling nauwelijks nodig…

Vijf dagen oud; Marianne kwam weer even op kraamvisite. Bliss is bij haar geboren en straalde helemaal bij dit bezoekje.

Zes dagen oud; het is zo bijzonder eigenlijk, nu al te weten dat dit hondje bij ons blijft wonen. Normaalgesproken zijn er meer pups in een nest, die breng je zo gezond en goed gesocialiseerd mogelijk groot, waarna je pas met zeven weken gaat beslissen wie je houdt en naar welke eigenaar iedere pup zal gaan. Na acht weken vliegen ze uit, en dan kun je aan de slag met de verdere socialisatie van de pup die bij je blijft. Die puzzel hoeft bij dit nest niet te worden gelegd en het geeft de interactie met de kleine Joy toch een andere lading.

Ik kan me zo voorstellen dat de band tussen Bliss en Joy heel hecht kan worden, omdat ze vanaf het begin alleen maar samen zijn. Het samenspel tussen moeder en pup is altijd prachtig om te zien als je ze op een gegeven moment om de beurt wat quality time gunt. Dan zie je de moederhond uitgebreid bezig gaan met spelen en opvoeden, terwijl ze dat met zes op melk beluste pups tegelijk niet zo gemakkelijk kan doen. Ik ben benieuwd hoe en wanneer Bliss dat allemaal gaat doen met alleen Joy.

Zeven dagen oud; ontspannen moeder en kind. De warmtelamp staat niet vaak aan, want moederhonden houden er helemaal niet zo van, en dit dikkige kind schuift altijd keurig weg van de warmtebron, het is aan haar niet zo besteed. De operatiewond van de keizersnede is ontzettend goed geheeld bij Bliss. Ze heeft er ook geen last van als Joy ligt te drinken.

Zeven dagen oud; hier vallen wat oneerbiedige termen, zoals plofkip, en nijlpaardje.

Ze tijgert wel eens wat in het rond, maar ligt voornamelijk uit te buiken…

Op vrijdag kwam Nienke oppassen, zodat ik een dag op kantoor kon werken. Nienke heeft Jutter, een zoon van Bliss’ nestzus Lotta, die vorig jaar haar nest kreeg. Ze zal wekelijks komen oppassen en zich actief bezig houden met de socialisatie van kleine Joy. Want dat is een verhaal apart met eenlingen, weet ik ondertussen. Ik heb contact met een ontzettend leuke fokker van een eenling die nu acht weken oud is; die heel uitvoerig verslag doet van alles wat ze met haar eenling onderneemt. Ik kan heel veel van haar leren. En gelukkig maar, want de gedachte aan een eenzame pup in de ren, omringd door “dood” speelgoed speelt me nu al een beetje parten.

In plaats van tijd steken in het bezoek van gegadigden voor een pup en het klaarstomen van de pups en hun uitzet, voordat ze uitvliegen, wordt het tijd steken in het zo sociaal mogelijk groot brengen van die ene, die geen nestgenoten heeft. Als Joy eenmaal een week of zes, zeven oud is, mag ze hopelijk eens gaan spelen met een nest van dezelfde leeftijd. Ik hoor ook van andere fokkers die er ééntje hebben grootgebracht, dat de pup al heel snel lekker bij mens en roedel op de bank lag te netflixen. En dat de pup met vier weken al een beetje meedraaide met de roedel, in huis. Nou…. mijn roedel kan niet wachten! Betovergrootmoeder Hinde pakt iedere kans om de ren binnen te dringen om over de rand te kijken. Ze is helemaal gebiologeerd door kleine Joy. En ook Tobie vindt het fijn om dicht in de buurt van Bliss en Joy te zijn.

Hier staan Hinde en Hazel over de rand te loeren. Je ziet dat Bliss er niet zo vrolijk onder is. Het is nog te vroeg wat haar betreft, en ik heb de dames dan ook snel uit de ren verwijderd.

It is mine, I tell you. My own. My precious. Yes, my precious. — J. R. R. Tolkien

Maar langzaam maar zeker weekt een moeder zich los van het kraambed… en zo wilde Bliss op dag acht zo maar mee op de wandeling, terwijl ze de hele week alleen maar snel de tuin in wilde, of snel op het veldje voor de deur. En ze had geluk, want ik had afgesproken in Mariëndal met Marianne, Arend, Evelien en de honden.

Bliss naast haar moeder Aprille. Oma waarnaar Joy is vernoemd (Salty Sand’s For Aprille’s Joy).

Het is niet geheel toevallig dat Evelien met dit stuk speelgoed aankwam voor Joy….

Een nest van maar één pup is minder werk, vooral in de eerste weken. Het gaat er heel sereen aan toe in de werpkist, en ook al slaap ik er maar een paar meter vandaan, er is niets om ’s nachts van wakker te worden op dit moment. Ik had zondag zelfs tijd om rozebottels te plukken en er met mijn moeder een paar potjes rozebotteljam van te maken.

Een mooie opname, op moeders arm. De camera lag vlak voor Joy, dus opeens lijkt ze nog wat ouder dan ze is. Ja, ze is groot en dik, maar zo groot nu ook weer niet ;>)

Maar toch, nu op dag tien is de kiloknaller inmiddels een feit, dat was het al op dag acht eigenlijk. Pups verdubbelen hun gewicht normaalgesproken in een week tot tien dagen tijd; daar heeft Joy maar zes dagen over gedaan…

Ik heb Joy’s groeicurve even vergeleken met die van haar overgrootmoeder Megan en oudtante Hazel, uit ons nest van vier pups in 2011. Die vier groeiden ook al als kool door het goede leven aan de melkbar. Megan pakte normaal uit, binnen de maat van de rasstandaard, en Hazel werd een soort reuzin. Ik ben heel benieuwd hoe dat met Joy gaat verlopen, ze was het zwaarst bij de geboorte en heeft een steilere groeicurve dan wie dan ook die bij ons is geboren. Bliss, Aprille en Megan hebben een keurig maatje gekregen. Gaan de genen de groei van Joy een halt toeroepen op een gegeven moment, of wordt ze net als de naoorlogse kinderen een koppie groter dan haar ouders ;>)). Wordt vervolgd.

Het is bij ons traditie sinds 2008 om wekelijks een portretje te maken van de pups; dit is de eerste. Ze ziet en hoort nog helemaal niets. Maar ze ruikt en voelt als de beste. Als Bliss haar bakjes kunstmatige puppymelk geserveerd krijgt dan komt Joy aangetijgerd, want die geur herkent ze heel duidelijk. Op de dag van haar geboorte heeft ze daar vijf keer een flesje van gehad, toen Bliss zich nog niet in staat voelde om voor haar te zorgen. Veel kleine dingen vallen ons nu op, omdat er maar één is om mee bezig te zijn en naar te kijken. Dat maakt het leuk om de komende tijd verslag te doen van het grootbrengen van deze “singleton”. Wordt vervolgd.