Afbeelding

Is het wel verrijking of eigenlijk frustratie?

Tegenwoordig moeten veel honden iets doen voor hun maaltijd, het bemachtigen van iedere hap wordt ingewikkeld gemaakt, zodat het maaltijdmoment wordt verlengd en gevuld met fysieke en of mentale uitdaging. Anti-schrokbak, strooivoeren, rolballen waar af en toe een brokje uit komt rollen…. Vaak gebeurt dit onder het mom van “verrijking” van het leven van de hond.

Ik las daar een artikel over bij The Dog Nose en wat zij schrijven is me uit het hart gegrepen.

De schrijver is absoluut een groot fan van het laten puzzelen en zoeken naar traktaties. Maar vindt dat ze horen te gebeuren buiten de maaltijd om, in de vorm van een spannende traktatie, en niet om die grote honger te stillen. Dan pas zijn deze activiteiten een verrijking, en niet een frustratie. Laat die hond rustig eten, zonder bij wijze van spreken eerst door een hoepel te moeten springen. 

Dingen die de dag van je hond echt verrijken hebben volgens het artikel nauwelijks met eten te maken. Ze gaan over het bezoeken van nieuwe plekken met andere uitzichten en de mogelijkheid hebben om te verkennen, tijd door te brengen met hondenvrienden, tijd om nieuwe en interessante dingen te ervaren om naar te kijken, te ruiken, proeven, aanraken, geluiden horen, eigen keuzes kunnen maken. Verrijking kan zo eenvoudig zijn als linksaf slaan in plaats van rechtsaf en een ander pad verkennen. De honden laten snuffelen aan je koffer en vuile kleren als je terugkomt van een weekendje weg. Een wandeling maken rond een straatmarkt nadat deze voor de nacht is gesloten. De wekker vroeg zetten en eens een zonsopgangwandeling maken. Laat je hond de wandeling leiden. Bied in huis verschillende slaapplaatsen aan, op verschillende plekken, op verschillende hoogtes en kijk welke hun voorkeur heeft.

Ik kan me hier alleen maar bij aansluiten en het is de reden waarom ik zo’n medelijden heb met honden die alleen buiten in de wijk komen om te plassen en te poepen, of niet verder komen dan een grote tuin waar alles in moet gebeuren. Wat hebben ze dan te zien, ruiken, horen, kiezen? Of maar één mandje hebben, vaak van waardeloze kwaliteit, waar zij hun hele leven in moeten doorbrengen, ongeacht hoe dat nu voelt. En denken we nu echt dat zij de zee, de wind en de mooie zonsondergang niet waarnemen als we met ze buiten zijn? Natuurlijk wel! (nu klink ik als de Aldi reclame, wat erg).

Je hoeft niet de hele dag met je hond in de weer te zijn, ze hebben ook heel veel slaap en rust nodig. Maar denk eens terug hoe de dag van je hond eruit zag, als je alles weg denkt wat jouw eigen activiteit was waar hij niet aan te pas kwam. Blijft er dan genoeg over om blij van te worden of gebeurt er alleen nog maar iets in hun dromen? Food for thought…. Ik probeer daar in ieder geval oog voor te houden, in het dagelijks leven met mijn honden, maar ook als ik mensen spreek die op zoek zijn naar een pup….

Afbeelding

Voorjaar, zomer en herfst in vogelvlucht….

Met mam op de Appeldijk in de Betuwe met Tobie, Bliss, Hazel en Hinde. Afgelopen voorjaar konden we ons vaste tripje naar landgoed Mariënwaerd in Beesd weer maken. Helaas nog iets te vroeg voor de appelbloesem, maar het is daar sowieso altijd prachtig. Wat er altijd mee naar huis gaat met mijn moeder is een doos vol kersenjam en marmelade uit de landgoedwinkel.

Mijn moeder bij mij thuis, met Bliss, het koffiemonster. Sinds Corona werk ik vooral vanuit huis en sinds onze verhuizing hebben we een heerlijk terras met tuin voor de honden, dus breng ik de honden minder vaak naar mijn moeder. Mijn moeder is weldra 92 jaar oud en ondertussen helaas behoorlijk dementerend. Dat maakt dat ze de honden zou veranderen in bijzettafeltjes, omdat ze vergeet dat ze al iets hebben gehad. De honden zelf zouden haar daar in ieder geval nooit aan herinneren ;>)

Op mijn vrije dag van de week gaan Marianne en ik vaak wandelen met onze gezamenlijke Salty Sand’s roedel.

Ook oude Whiskey van Ronald loopt dan mee; dat lukt tot nu toe nog goed, hij loopt nog graag, maar is ons ook wel eens kwijt als hij ergens blijft snuffelen. Dan lopen wij te babbelen en als ik omkijk dan staat hij vaak wat rond te kijken in de verte met 50% kans dat hij de verkeerde kant op begint te draven ;>). Whiskey is onderweg naar zijn 17e verjaardag (begin maart 2022). Hij heeft af en toe slechte dagen, dan denken we dat het gebeurd is, maar tot nu toe krabbelt hij altijd weer op, hij is echt een krasse knar!

Het voorjaar was weer prachtig in de Poldertuin in Anna Paulowna; ook een vaste prik samen met mijn moeder, naar dit Klein Keukenhof.

Ook al ben ik verhuisd naar een ander deel in Den Helder, en zitten we nu dichter bij het strand dan bij de zeedijk, ik blijf daar toch regelmatig even met de honden lopen. Ik hou enorm van deze combinatie van kleuren van de lucht, de zee, het zeewier en het basalt.

Ik bezocht Lenneke in haar schattige recreatiehuisje in de bossen bij Arnhem. Groener dan groen was het daar!

Een regenachtige wandeldag in een prachtige natuur.

Daarna heerlijk lunchen in het huisje, waar de honden het zich gerieflijk maakten. Hazel hield het overzicht vanuit haar fauteuil….

Met Yvonne, Noor en Syl was er een mooie wandeling met stop bij het pannenkoekenhuis op landgoed Haarzuilens. Aangelijnd…. jammer maar ook maar goed, want de hazen vlogen ons daar wel een beetje om de oren ;>)

Op de terugweg heb ik nog een klein rondje gemaakt in het bos langs de Hoornboegse heide, om een patatje te scoren bij snackbar Egelhoek en de honden nog even de poten te laten strekken voor het donker. Ik mis de weekends op de camping daar soms wel een beetje, omdat het zo heerlijk was om zo het bos in te lopen met de honden.

Een opvoedmomentje van Lotta met haar zoon Jutter. Nienke loopt regelmatig met onze roedel mee in Mariëndal in Den Helder.

Een foto van vijf generaties Salty Sands whippets: Hinde uit het A-nest, dochter Megan uit het B-nest, kleindochter Aprille uit het C-nest, achterkleindochter Lotta uit het D-nest en achterachterkleinzoon Jutter uit het E-nest.

Met de pups uit Lotta’s nest gaat het uitstekend. Ik trof Toos, Rob en Nienke met de drie mannen River, Floyd en Jutter op het strand.

De broers hadden ontzettend veel plezier samen….

En Bliss deed lekker met ze mee.

Aan de overkant, op Texel, lag de vierde broer Oida te chillen in de tuin. Hij en Jutter hebben elkaar onlangs suf gespeeld toen Nienke daar een weekend op kwam passen. Wat een plezier voor de twee broertjes! Deze foto’s zijn van afgelopen zomer; in februari is het viertal alweer een jaar oud.

In augustus hadden we Evelien en haar roedel een week te gast. De tuin was net aangelegd, wat echt wel bijdroeg aan het vakantiegevoel!

Mens en dier (honden en vogels) zijn ook blij met het waterpartijtje!

Het is echt een paradijsje geworden in onze achtertuin, zoiets fijns hadden de honden ook niet op mijn vorige adres.

Heerlijke wandelingen hebben we gemaakt in gebieden in Den Helder, met Mariëndal als vaste prik, omdat het nu eenmaal een fijn losloopgebied is.

Waterpret in Mariëndal, en de oudjes deden nog heel fanatiek mee; Zoë en haar nestzus Hinde van 13, James van 12, Hazel van 10 en de jonge fitte Billy en Bliss, die allebei 4 jaar oud zijn.

Bliss en Billy hebben vier jaar geleden als pups samen vakantie met ons gevierd op de Hoornboegse heide en zijn nog steeds dikke maatjes.

Op Evelien’s laatste dag reden we een klein stukje naar het zuiden, naar de duinen en het bos bij Hargen en Schoorl. Het is 30 kilometer bij Den Helder vandaan, ook aan de kust, en toch weer een heel andere wereld.

Het drietal van Evelien moest er steeds aan geloven, maar zij zijn het poseren duidelijk gewend!

Bliss moest er ook aan geloven, op zo’n mooie plek zou je gek zijn om niet even een plaatje te maken!

Mijn broer Ronald had de juiste kleuren aangetrokken en moest er daarom ook aan geloven, samen met zijn oude Whiskey. Die geniet daar altijd ontzettend, maar hij moet wel door Ronald worden gedragen als het duin opwaarts gaat.

Ik moest er zelf ook aan geloven. Er komt nooit zoveel door de censuur heen bij mij, maar deze ging nog wel ;>)

Een mooi, bijna buitenlands aandoend uitkijkpunt.

We maakten nog een heerlijke wandeling op de Hoornboegse heide met Hinde, Dune, Zoë en Tiba uit ons A-nest, dat 4 september 13 jaar oud werd.

De jarigen: Zoë, Tiba, Dune en Hinde. Er is nog een zus in leven, Grace, maar zij was niet van de partij.

We brachten allerlei lekkere dingen mee en troffen het met het weer;

Hinde, Zoë, Dune en Tiba… de dames hebben alle vier echt nog wel iets jeugdigs in hun uitstraling.

Dit gebied is een aanrader voor een omheinde losloopwandeling, want het is zo groot dat je de omheining niet eens merkt. We hebben hier ook diverse windhondenwandelingen georganiseerd in het verleden.

Hazel bekijkt het gepeupelte bij de picknicktafel graag vanuit de verte;

En dan de mogelijkheid om te picknicken achter de klaphekken, midden in het groen, is fijn, omdat de honden gewoon los om je heen kunnen lopen.

En als je dan gebakken kippenhartjes gaat strooien, dan gebruik je de hei gewoon als grote snuffelmat ;>)

Een dag met een gouden randje, met Elly en Hans, Chantal en Willem, Virginie, Evelien, mijn broer Ronald en ik.

We hebben deze zomer en herfst ook wat plezier beleefd op het coursingveld in Lelystad (Coursing 2000) in Leek (fundag van de NWC) en nog eens in Lelystad op de coursingtraining. Altijd leuk als er fotografen zoals Elles bij zijn, want mijn camera fikst deze snelle beelden niet zo goed. Deze foto’s zijn genomen van Bliss.

En deze foto’s zijn door Elles gemaakt van Hazel, in Leek. Hazel is bijna 10 jaar oud, maar omdat ze dagelijks nog zoveel rent met Bliss, waarbij Bliss steevast het haasje speelt, durfde ik het wel aan om Hazel te laten lopen. Ze was altijd zo dol op het coursen en wordt helemaal gek als ze doorheeft wat er gebeurt op het veld. Ze is groot en woest op zo’n moment, en daarom vond ik het prettig dat Edwin haar wel wilde starten ;>)

Een trots momentje voor Nienke, toen Lotta’s zoon Jutter, zes maanden oud, een stukje mocht coursen en vol overtuiging en als een speer achter de haas aan ging. Ook deed hij het keurig bij het keuren voor de fun. Dat smaakt naar meer! Daarom spraken we onlangs nog eens op de coursingtraining in Lelystad, waar Marianne en ik ook met Lotta en Bliss kwamen trainen:

Manon en Olaf kwamen op de terugweg van Texel even lunchen met hun roedel. Bidaï is een zoon van Hinde.

Bidai met 7 weken, nog bij mij thuis. Die blik is eigenlijk niet erg veranderd in de afgelopen 10 jaar ;>). En die van mij ook niet echt geloof ik ;>)

Mijn viertal loopt er weer knap bij dankzij de handige handen van Marianne;
De keltische knoop in lekkere primaire kleurtjes staat ze prachtig vind ik ;>)

Een lekkere wandeling door het bos met Marianne en de roedel;

We zagen een fraaie buizerd;

En werden aangenaam verrast door dit soort spreuken onderweg;

De herfst vind ik echt een heerlijke tijd, prachtige kleuren en geuren in de natuur, en in huis is het gezellig en knus.

Ik sluit af met mijn zwarte zigeunerprins Tobie, in dromenland. 14,5 jaar oud en wat wordt hij al grijs…. maar hij is nog zo fit als een hoentje en doet alle wandelingen in een pittige handgalop.

Afbeelding

Daar gaan ze……

Er kwam dit weekend voor de pups en voor Lotta een einde aan de nestperiode…… Floyd en River zijn zaterdag samen uitgevlogen naar Rotterdam, Oida vertrekt maandag naar Texel en Jutter op woensdag naar Stompetoren.

De grote lummels proberen af en toe nog een slokje te nemen bij Lotta, soms lukt het zowaar, maar vaak gromt ze ze bij zich vandaan.

Vaak gebeurt het nadat Lotta even in de ren gaat checken, of er niet nog wat eten van de pups is te scoren ;>). Ze is wel zo’n beetje klaar met zorgen en opvoeden, de vier mannen zijn eraan toe om hun vleugels uit te slaan in de buitenwereld.

Floyd (voorheen Groentje) in de tuin bij Marianne en Arend. Wat een geluk dat het weer het de afgelopen weken toestond om de pups heerlijk buiten te laten rennen en spelen.

Floyd

Oida (voorheen Turquoise)

Jutter (voorheen Blauwtje)

Jutter

Lekker gek doen met z’n allen.

Pups zijn eigenlijk net mooie bloemen…. als ze worden geboren zijn ze in de knop, nog naar binnen gekeerd met dichte oogjes en oortjes. Het enige wat ze doen is zich warmen en zoveel mogelijk energie tot zich nemen via de moedermelk. En langzaam ontluikt het zich, er komt kleur en karakter aan de knop, die zich blaadje voor blaadje ontvouwt voor de buitenwereld…. Om tot volle bloei te komen en zich steeds meer te richten naar contact met de mens. Ze zoeken voortdurend oogcontact en wanneer die oortjes in vreugde naar achteren vouwen en de staartjes slaan als een gek heen en weer, dan gaat je hart daarvan zingen. River kijkt ons hier aan in de armen van Floyd. Het leek de afgelopen tijd werkelijk alsof die twee wisten dat zij samen zouden blijven. En ja, soms is er bij onze dieren meer achter te zoeken dan zo maar wat toeval…..

Er werd nog heel wat afgespeeld door het viertal, in hun laatste week samen. Ook zijn ze nog een aantal keren mee geweest in de auto. Jutter heeft een wandelingetje kunnen maken met zijn nieuwe maatje Joppe. Alle vier zijn gechipt door de Raad van Beheer, en net als bij de vaccinaties gaven ze geen kik, zo stoer! En ik heb de laatste hand gelegd aan onze pupinformatie voor de eigenaren, o.a. door er foto’s en gegevens van het nest en hun ouders en voorouders in op te nemen. Alweer voor het zesde nest in 17 jaar tijd, iedere keer weer een kleine update en revisie om de informatie persoonlijker te maken.

Wat een heerlijk verwend viertal is het geworden….

Het is moeilijk om afscheid te nemen, want ze worden iedere dag nog mooier en leuker dan ze al waren ❤

Toch is moeder Lotta daar wel aan toe.

En oma Aprille vindt het ook niet erg dat de rust terug zal keren….

Oma Aprille en overgrootmoeder Megan hoeven straks niet meer te strijden om de onverdeelde aandacht ;>)

Dan is het nu tijd voor de laatste portretjes, met 8 weken.

De stoere onverschrokken Jutter; die mij met deze expressie steeds meer aan onze stammoeder Chloe doet denken. Zij was ook een stout spookje in het nest bij Wim en Jos, en ik dacht dat ik er mijn handen aan vol zou hebben. Niets was minder waar… wat een heerlijke stabiele hond was zij om mee te leven en te reizen. Voor niets deinsde zij ooit terug.

Fraaie Oida, voor de raskenners de fraaist gebouwde van het nest. Een ondernemende doener ten opzichte van zijn nestgenoten, die in zijn eentje toch een toontje lager blijkt te zingen. Hij gaat bij wonen bij whippet Flits, die voor deze uitgelaten jongen een stabiele oudere broer zal zijn.

Floyd, zo lief en meegaand, de lieveling van vele bezoekers. Hij matcht perfect met River, die twee tutten wat af met elkaar.

River met zijn zachte dromerige expressie. Hij doet echt wel mee, maar observeert alles goed voordat hij ervoor gaat. Stiekem mijn persoonlijke favorietje, alhoewel ze alle vier hele fijne pups zijn. Hij en Floyd gaan wonen bij de oudere whippet dame Lara, en omdat zij elkaar hebben hoeft zij niet verplicht een tweede jeugd in te gaan ;>)

Marianne en Arend hebben voor de derde keer een fantastische klus geklaard met dit Salty Sand’s nest om trots op te zijn en ik heb er met zoveel plezier weer verslag van mogen doen. Acht weken lang ten dienste van Lotta en de pups, met gelukkig wat hulp links en rechts. Helpen = genieten, dus dat is voor niemand een straf geweest. Hopelijk komen er nog heel veel momenten van samen zijn met deze pups en hun eigenaren. Wij wensen hen een megalang en gelukkig leven toe!

Afbeelding

Salty Sand’s fokkersgedachten

Vier generaties Salty Sand’s whippets (2017, 2014, 2011, 2008)

Het fokken van een nest is voor ons geen beroep maar een hobby en een plezier. Maar als je het goed wilt doen, is het veel werk, zowel het grootbrengen van het nest, als alle voorbereidingen die je vooraf moet treffen. Daarom fokken wij doorgaans alleen een nest wanneer wij zelf ook een pup willen houden. Dat gebeurt niet vaak, omdat wij ons aantal roedelleden willen beperken, zodat iedereen de aandacht krijgt waar hij recht op heeft. Iedere generatie brengt daarom in principe maar een nest ter wereld, waaruit wij een pup kiezen voor de toekomst, maar vooral voor ons plezier.

Waarom zou je eigenlijk je eigen honden fokken? Wij doen dat omdat we onze honden fijne en fraaie huisgenoten vinden en omdat we op deze manier optimaal invloed kunnen uitoefenen op hun socialisatie, gezondheid, karakter en uiterlijk.

De ras standaard beschrijft hoe een whippet gebouwd hoort te zijn, hoe zijn gangwerk eruit moet zien, en wat zijn functionaliteit is. Eigenaren, fokkers en keurmeesters maken daarvan een eigen ideaalplaatje in hun hoofd. En iedereen heeft net een ander plaatje voor ogen…. niemand heeft helemaal gelijk of ongelijk, want het gaat immers om de interpretatie van een geschreven tekst.

Er zijn ondertussen verschillende stromingen in ons ras ontstaan; er zijn whippets die vooral op snelheid worden gefokt, er zijn whippets die voor de show worden gefokt. Bij beide stromingen gaan kwaliteiten verloren wanneer de focus daar niet op ligt.

Voor ons is het belangrijk, dat Salty Sand’s whippets er aantrekkelijk uitzien en correct (show) gangwerk laten zien in draf, maar ook de functionaliteit van de whippet (zichtjager) in ere houden. Dat zij in staat zijn om te “werken”, zichtjager te zijn, op de renbaan of op het coursingveld, ook al worden zij gefokt uit showlijnen. Ze zijn misschien niet de allersnelsten, maar laten zien dat zij hun oorsprong niet verloochenen. Het gaat uiteindelijk om het totaalpakket.

Ook vinden wij het belangrijk, dat de ouderdieren van nesten niet te veel verwant zijn. Een goede genenspreiding geeft geen garantie maar wel meer kans op een goede gezondheid dan inteelt. Omdat wij graag een klassiek Engels whippettype fokken (zonder overdrijvingen), in de kleur beige, komen wij vaak uit op het gebruik van buitenlandse reuen. Er zijn niet zoveel fokkers in Nederland die ons type fokken en degenen die er zijn, gebruiken bloedlijnen die verwant zijn aan de onze. We proberen voortdurend whippets van andere fokkers te bekijken en te volgen, met de bedoeling om jaren later eventueel een mooie match te kunnen maken met een van onze honden. Dat doen we nog altijd door shows te bezoeken in het buitenland, maar de social media en de contacten die we daar hebben geven ons ook veel informatie.

Aan het uiterlijk, de gezondheid en het karakter van pups kun je soms goed zien, dat ze eigenschappen hebben van grootouders of voorouders nog verder weg in de lijn. Dat maakt het resultaat van het fokken best wel onvoorspelbaar, in alle opzichten.

Op de gezondheid, het karakter en het uiterlijk van je pups kun je als fokker alleen maar goed je best doen, door te fokken met ouderdieren die gezond zijn, een fijn karakter hebben en er goed uitzien, waarbij tekortkomingen van de ene ouder bij voorkeur worden gecompenseerd door kwaliteiten op dat punt van de andere ouder.

Wij laten de ogen en harten van beide ouders onderzoeken door specialisten, voor wij met hen fokken, omdat er op dat gebied punten zijn waar ons ras mee te maken heeft. Dat is niet iets dat alle fokkers doen, zeker niet in het buitenland, dus nemen wij dit doorgaans ook voor onze rekening voor de reu die we willen gebruiken.

Ook proberen we te onderzoeken hoe het met de gezondheid van broers, zussen ouders en grootouders is gesteld. De openheid hierover is soms ver te zoeken, dus het opbouwen van een vertrouwensband met andere fokkers is belangrijk. Hier ben je voortdurend mee bezig, niet alleen in de periode waarin je concrete plannen voor een nest aan het maken bent. Voor we een definitieve keus voor een reu maken bezoeken wij hem doorgaans eerst in zijn eigen omgeving, om persoonlijk kennis te maken met hem en met zijn fokker en/of eigenaar. 

Door de pups te blijven volgen in hun levensloop en goede notie te nemen van wat hen overkomt, kun je als fokker bepaalde eigenschappen of aandoeningen uit de weg gaan bij het verparen van ouderdieren. Wij kennen de ouders van onze moederlijn tot wel zeven generaties terug en proberen zoveel mogelijk te weten te komen van de vaderhonden die we kiezen.

Bij serieus fokken hoort ook dat je een whippetleven lang vraagbaak bent voor pup eigenaren, en constructief overlegt met elkaar wanneer er problemen mochten zijn. Dat je een hond terugneemt wanneer de eigenaar niet langer voor hem wil of kan zorgen, en je dit in het koopcontract overeenkomt met elkaar. En ja, dat terugnemen geldt zelfs als de hond inmiddels hoogbejaard is. We proberen de bij ons geboren honden dus niet uit het oog te verliezen en zien ze graag regelmatig terug.

De socialisatie van je pups begint eigenlijk zodra ze zijn geboren en is ook heel belangrijk, er is geen excuus om het als fokker niet te doen in de eerste acht levensweken van de pups. Wij hebben daar zelfs een gids over geschreven, waarin is te lezen wat we ondernemen met de pups, voor zij uitvliegen naar hun uiteindelijke eigenaren. Deze gids is te vinden op https://saltysands.blog/.

De ene fokker is de andere niet… en dat geldt net zo voor pup eigenaren. De match moet goed voelen voor beide partijen. Wij proberen voor onze pups de beste mensen aan te trekken; eigenaren die voldoende tijd, liefde en middelen hebben om hen een volwaardig whippetleven te bieden, dat lijkt op het leven dat onze honden bij ons hebben.

De match tussen eigenaren en pup moet ook een goede zijn. In de periode voor de pups uitvliegen proberen we persoonlijke voorkeuren, leefstijl en eigenschappen helder te krijgen, en daar een passende pup mee te matchen. Onderdeel van ons programma is de karaktertest die de pups op de leeftijd van zeven weken individueel ondergaan. Bijna altijd bevestigt deze, wat we al menen te zien in de pups. Maar soms geeft het kleine verrassingen of aanvullingen; de stoere pup in de groep is in zijn eentje soms heel wat minder mans dan we dachten…. Dan is het fijn om de toekomstige eigenaren vanuit de karaktertest wat tips en tricks mee te geven, om de match nog beter te laten slagen.