Afbeelding

Aanloop naar de zomer

Joy is ondertussen alweer acht maanden oud en is aardig ingeslingerd in de roedel. Opvallend is, dat zij altijd vooraan loopt, al sinds zij een kleine pup was. Ze is onderzoekend, een gangmaker, maar wat de anderen betreft soms op het verkeerde feest (quote Acda en de Munnik ;>)).

Betovergrootopoe Hinde is geschikt om mee te pitten;

En inmiddels zijn Tobie en zij samen ’s nachts vaste prik bij mij op bed.

De eerste zonnestralen van dit jaar pakt Joy samen met haar moeder Bliss. Het is vast erfelijk, die twee zijn allebei echte zonnekloppers.

Moeder en dochter spelen wel vaak samen, maar Joy probeert nog steeds alles uit Bliss haar mond te rukken, waarna Bliss het op een gegeven moment opgeeft.

Dan krijg je een triomfantelijk ererondje van het verwende kind….

Samen op onderzoek, dat gaat er wel heel gezellig aan toe.

En ieder met een frisbee, dan is het ook dolle pret.

Die frisbee laat Bliss ook echt niet afpakken, want die is haar persoonlijke obsessie.

Toch is die van Bliss altijd weer begeerlijker dan die van Joy, gek genoeg ;>). Kwestie van een zeer verwende eenling….

Verwend is ze, maar ook aanhankelijk en vrolijk. En als het geregend heeft tijdens een wandeling heeft Joy het druk, want ze likt graag alle hoofden droog.

Terrasje pikken met Lenneke, die een dagje naar ons toe kwam. Focus ligt vooral op de toef slagroom zo te zien ;>).

Joy maakt kennis met alle honden die we tegenkomen en dat doet ze voorzichtig en vriendelijk. Heel graag nodigt ze uit tot spel en wie daarop in gaat kan rekenen op een respectvol en wederkerig potje tikkertje, waarbij Joy haar snelheid perfect aanpast op het speelmaatje en zich afwisselend laat achtervolgen of zelf achtervolgt. Van singleton pups wordt wel eens gezegd dat het a-sociaaltjes worden met andere honden, maar daarvan is – buiten de roedel – niets te merken, gelukkig.

De tuin, en mijn keukenkruidenbak, worden helaas op onbewaakte momenten goed onder handen genomen. Graven is wat ze het allerliefst doet als ze zich alleen moet vermaken, in de grond en ook in het beddengoed, de matras, noem maar op. Zo’n pup is altijd weer aanleiding tot wat vervanging van huisraad, en toch vergeet je dat weer en begin je eens in de zoveel jaar weer blij aan zo’n jong ding.

Op weg naar weer een graafklus….

Moeder Bliss begint er een beetje grijze haren van te krijgen, viel me ineens op. Ze is ondertussen weer loops geworden en was daarna wat stil en down, en had een slechtere eetlust, maar viel er niet van af. Ja, die extra pondjes raak je ook met de blues niet zo maar kwijt, ik weet er alles van. Ze is sinds kort weer vrolijk en eist haar persoonlijke aandacht weer op.

Onze lieve Tobie. Hij is ondertussen zestien jaar oud, als ik af moet gaan op wat zijn vorige eigenaren mij vertelden over hem, zeven jaar geleden. Vorige zomer twee tia’s in een maand tijd. Hij ging aan de vitamine B-complex op advies van onze holistisch dierenarts, en het bleef weg, tot een paar maanden geleden. Opeens weer rondjes lopen, omvallen en niets meer lijken te zien. Opnieuw krabbelde hij op, en sindsdien loopt hij gewoon weer op de wandelingen mee, maar wel met een scheef kopje. Hij begon wat meer te drinken en plassen, dus hij doet nu voor de zekerheid met Hinde mee, met het nierdieet en het lijkt wel wat te helpen.

Hindje heeft nierfalen maar doet het heel aardig op het Bandit rauwvlees nierdieet, en de nierbrokjes van Hill’s. Ze had altijd een enorme eetlust, maar die ontbreekt tegenwoordig af en toe, door het nierfalen. Dus ze krijgt wat meer eten als ze wel trek heeft, want ze heeft de neiging om te vermageren. Over drie maanden hopen we haar vijftiende verjaardag te vieren, en dat betekent dat ze negen bonusjaren erbij kreeg sinds ze werd aangereden en verlamd raakte.

Hinde’s dochter Hazel van elf jaar werd een paar maanden geleden erg ziek, op de dag dat Lenneke hier was. Ze had overgegeven en had daarna enorme buikpijn en was misselijk. Op de bonnefooi reed ik eind van de middag gewoon maar naar de dierenarts, zonder afspraak, vlak voor sluitingstijd. Dat was ons geluk, want ze bleek pancreatitis te hebben. Ze moest een dag aan een infuus en daarna kreeg ze nog een aantal dagen onderhuids extra vocht, een opiaat voor pijnstilling en een middel tegen misselijkheid. Ze eet nu speciaal voer met minder vet en ze krijgt extra enzymen door haar eten. Ze krabbelde gelukkig snel en goed op en is weer helemaal happy.

Hazel wacht samen met Tobie en Joy op iets dat lekker ruikt….

Ik bak tegenwoordig iedere week zelf hondenkoekjes, waar ze verzot op zijn. Met havermeel, havermout, geraspte groenten en gemalen sprotjes (kleine visjes uit de diepvries).

Die gaan er altijd in. Het is relatief goedkoop, en je weet tenminste dat er geen zinloze ingrediënten in zitten.

Ondertussen is het voorjaar in het land gekomen… eindelijk!

Met Joy ben ik aan het eind van de puppylessen bij Daniëlle iedere week kort aan het oefenen geweest voor de show. Joy doet me wat denken aan Hinde in haar jonge jaren (boven Hinde, onder Joy) en dat vind ik leuk om te zien. Als er maar één pup in je nest zit, moet je echt maar afwachten hoe ze uitpakt, en tot nu toe ben ik daar wel tevreden over.

In 2000 kwam Chloe, mijn eerste whippet. Zij werd gefokt door Wim Wiersma en Jos Schrijver, uit twee Engelse importhonden, Guus en Cleo. Ik heb laatst eens de tevengeneraties van onze Salty Sand’s nesten in kaart gebracht, tot en met Joy (centrale foto); rechtsonder Cleo van Wim, daarnaast links haar dochter Chloe. Chloe’s dochter Jewel, die onder Wim’s kennelnaam Of Summer’s Joy bij ons is geboren. Jewel’s dochter Hinde werd geboren in ons eerste Salty Sand’s nest. Megan komt uit Hinde’s nest; Aprille werd bij Marianne en Arend geboren, haar dochter Bliss ook. En uit Bliss is Joy geboren in september 2022. Links boven staat ook haar vader Yuko en helemaal links boven Yuko en Bliss. Het is heel fijn om samen te wonen met verschillende generaties en eigenschappen van verder terug te herkennen. Bij het fokken is het nuttig om heel veel te weten van het karakter en de gezondheid van de achterliggende generaties.

Begin april ging ik met alleen Joy op pad naar Goes in Zeeland, voor haar eerste show.

We zaten een nacht in Wemeldinge, in B&B het Onderduukertje.

Leuk plekje, klein maar fijn, en honden zijn er welkom, dat merk je aan de snackjes en hondenbakjes bij aankomst.

Vlakbij is het strandje aan de Oosterschelde, waar Joy, nog wat onwennig zonder roedel, heerlijk heeft gespeeld.

Charel en Margret met Bella en Teuntje namen ons mee op een lange wandeling door hun mooie Zeeuwse regio. Dat was even lekker voor Joy, wat beweging voor de show begon.

We troffen daar Tinne, Katja, Annemarie en Sabrina. En… prachtig weer. Het werd een gezellig dag, met prachtige resultaten voor de ingeschreven honden van ons groepje.

Drie halfzussen, allemaal dochters van Tinne’s Yuko: Freya, gefokt door Katja – werd beste van het ras. Poppy, gefokt door Annemarie – werd beste jeugdhond en reserve beste teef. Joy werd beste pup – zonder concurrentie maar wel met een prachtig keurrapport. Ollie van Annemarie werd beste reu. Annemarie vierde deze dag ook haar zestigste verjaardag, dus er waren genoeg redenen om een flesje open te trekken in de zon.

Joy gedroeg zich tegen mijn verwachting in super in de ring, en we konden naderhand ook nog wat goede foto’s van haar maken. We hebben van haar als jongere pup nooit een knappe standfoto kunnen maken want ze was het niet zo eens met het gefrummel aan haar poten.

Op deze dag was daar niets meer van te merken, ze stond geduldig en voorbeeldig.

Het kwam er vorige maand ook eindelijk eens van, om mijn roedel mee te nemen naar de fotostudio van Nuelle Flipse. Het resultaat van die fotosessie mag er zijn, ik ben heel blij met de portretten die zij van hen maakte. Van oud naar jong:

Onze lieve geadopteerde vent Tobie (voorheen Hunter) van 16;

Mijn dappere Hinde, bijna 15 jaar;

Stoere Hazel van 11 jaar; dochter van Hinde;

Lieve Bliss van bijna 6; achterkleindochter van Hinde;

Wakkere Joy, 8 maanden, dochter van Bliss.

Na afloop even op bezoek bij Olaf en Manon, de eigenaren van Bidai, Tessa en Mogui.

Bidai is een zoon van Hinde en nestbroer van Hazel. Dit is een heel recente foto; met zijn elf jaar neemt hij nog steeds deel aan agility wedstrijden. Voor mij als fokker is het super om te zien hoe fit en mooi hij nog is op deze leeftijd. Fokken blijft wat mij betreft een grote verantwoordelijkheid. Je doet er je best op om pups te fokken waar eigenaren blij mee zijn, en die hopelijk gezond een hoge leeftijd bereiken. En het is super als je ze regelmatig terug kunt zien.

Mijn mam vierde in maart haar 93e verjaardag. Haar korte termijngeheugen is helemaal weg, waardoor het lastig is om het dagelijks leven op de rit te houden. Mijn broer en ik helpen daarbij. Ze geniet zo van het gezelschap van de honden. Ze mist het om op hen te passen, maar helaas is dat niet meer verantwoord door haar dementie.

Doordeweeks kook ik en Ronald gaat met haar eten. In de weekends eet zij bij mij. Deze foto is niet gemaakt om haar lievelingsprakje van tegenwoordig in beeld te brengen hoor…. het gaat om het hoofd van Hazel aan de rand van de tafel. Van de eerste tot de laatste hap zet Hazel haar hoofd klem onder haar arm, met grote smekende ogen. Er gaat altijd meer in de honden dan in mijn moeders mond ;>)).

Heel anders gaat het er kennelijk aan toe als ik niet thuis ben, getuige deze foto die Nienke van Joy maakte….

Mijn broer Ronald en Nienke, op pad met de honden. Dankzij hen kon ik dit jaar opnieuw een weekje weg zonder de honden. Ronald en ik hebben drie jaar geleden samen een twee onder een kap laten bouwen, met een lekkere gezamenlijke tuin eromheen. Daardoor kunnen we de zorg voor de honden gemakkelijk delen. Nienke is de eigenaresse van Jutter, een zoon van Marianne’s Lotta. Zij kwam dit jaar opnieuw een week in mijn huis om ervoor te zorgen dat het mijn roedel aan niets ontbrak.

Het was alweer even geleden dat ik naar Claudia kon gaan, in de Cher in Frankrijk. Vroeger ging ik ieder jaar, toen de honden nog bij mijn moeder konden logeren.

Claudia heeft al haar hele leven een passie voor Arabische paarden en hun historie en heeft daar ook haar werk van gemaakt op allerlei verschillende manieren, waarvan de afgelopen twintig jaar in Frankrijk. Nu haar pensioen is aangebroken zijn er nog steeds Amilette van 32 jaar en haar dochter Andorra van 20 jaar. Toen wij elkaar leerden kennen, 28 jaar geleden, was Amilette nog een jonge blom, die net haar eerste veulen had gehad.

Een van de redenen waarom ik mijn honden absoluut niet meeneem naar Claudia is Doekie en zijn zus Minnie. Die laten we graag heel.

Deze lieve clown Fara, kruising Epagneul Breton / Engelse setter, zorgde er gelukkig voor dat ik geen honden hoefde te missen. Prachtige wandelingen heb ik met haar gemaakt afgelopen week.

In de natuur bij het stuwmeer van Sidiailles;

Het kasteel van Culan, vlak in de buurt. Als je nog zoiets zoekt; het is te koop, want de gemeente wil het kwijt (met name de onderhoudskosten).

Het was de ultieme Franse plattelandsbeleving in deze streek, met overal grazende Charolais koeien, kalveren en stieren in de weides. Zij hebben velden vol met gras en smakelijke kruiden en altijd wel wat bomen om de schaduw op te kunnen zoeken. Wel een schril contrast met hoe dat in Nederland gaat.

Daar komt Fara voorbij gescheurd, die ben je standaard een kwartiertje kwijt tijdens de wandeling….

Nieuwsgierige dames;

We bezochten diverse prachtige valleitjes waar de Aron door stroomt;

Daar bloeit momenteel de zeldzame paarse schubwortel.

En deze al net zo zeldzame varensoort.

Het stuwmeer van Sidiailles met grazige weiden aan de overkant;

De velden en landweggetjes rond het huis van Claudia.

Ik verbleef in Claudia’s gezellige gite, een zelfstandig gedeelte van het huis dat regelmatig wordt verhuurd. Alles in dit huis herinnert eraan dat je op het Franse platteland bent, heerlijk!

Even poseren met Fara, een mooie herinnering aan een heerlijke week. Ik heb een aantal jaren in Frankrijk mogen wonen en werken, en dit land zal altijd blijven trekken voor vakanties.

Maar…. thuis wacht er iets waarvoor ik ook weer graag naar huis kom:

Afbeelding

Van nul naar vijf maanden….

In twintig weken tijd werden de neus en de poten van onze eenling Joy fors langer! En er wordt ook beduidend minder geslapen en momenteel veel meer van dit gedaan:

Dit werkje van vandaag bijvoorbeeld, maar ook het omspitten van de tuin, zijn belangrijke tijdverdrijven voor onze Joy. Je kunt aan dit kunstwerk zien dat ze volop aan het wisselen is. Help, ik hoop dat ik nog wat van die lamellen kan bijbestellen bij 123 Jaloezie…. De tandjes zijn aan het wisselen en vliegen af en toe in het rond. Dan kijkt ze opeens heel beteuterd en dat waar ze mee bezig was kleurt langzaam rood ;>)

En weg is ze met de Turkse knoop, die mijn lieve vader maakte en mij ooit gaf. Alles is een kwestie van zelfbediening, ongeacht of het personeel nu zit te kijken ;>)

Betovergrootmoeder, ik kan de slaap niet vatten, en jij zeker ook niet?

Maar vaak wordt er wel gezellig geslapen, samen met Bliss, Hinde en Tobie…

Graven met de oudjes, dat gebeurt vooral in de natuur. En dan maar hopen dat ze de tuin wat met rust wil laten….

Spannend, muizen snuiven!

Haantje de voorste als er gegeten gaat worden….

Een dikke ronde puppy is ze de hele tijd gebleven….

Singleton puppy’s schijnen zich wel eens asociaal te gedragen, omdat ze te weinig op hun nummer worden gezet. Gelukkig speelt Joy juist wel heel erg leuk met leeftijdsgenoten – hier met Bowie van mijn ex-collegaatje José.

Moeder Bliss heeft haar handen vol met haar opdringerige kind.

Maar oudtante Hazel grijpt vaak even in maakt er korte metten mee. Joy zit soms wel heel stout naar haar te blaffen op de bank, maar altijd op een veilige afstand want ze heeft heilig ontzag voor haar.

Hazel vierde op 30 december haar elfde verjaardag. Het rennen met Bliss, die ruim vijf jaar jonger is, houdt haar jeugdig en fit.

Als Joy en Bliss te wild aan het spelen zijn in huis, dan grijpt Hazel ook in; ze wil dan rust in de tent. Ze doet dat door te blaffen en oude Tobie blaft dan met haar mee. Al met al is het dan juist verre van rustig ;>)

Op vrijdagen is het vaak genieten voor Joy, als Nienke komt oppassen. De hele dag rommelt en speelt ze dan met haar jonge neef Jutter.

Onze Tobie is net weer herstellende van een vestibulair probleem; het is nu de derde keer in het afgelopen half jaar dat hij iets in zijn koppie krijgt waardoor hij loopt als Bambi op het ijs, omvalt, in rondjes loopt en nauwelijks wat ziet. Gelukkig is hij er niet misselijk van en behoudt hij zijn eetlust en zin om mee te blijven doen. Tot nu toe herstelde hij weer in de week die erop volgt, hopelijk ook deze keer weer. Hij is volgens zijn vorige eigenaren nu zo’n 16 jaar oud. Eigenlijk is hij nog heel erg kwiek voor deze leeftijd, hij draaft en galoppeert meestal vrolijk in het rond.

We stippelden in Hargen een prachtige wandeling uit voor de oudjaarswandeling…

Anderhalf tot twee uren lopen, dat was te ver voor Joy vonden we, dus die moest af en toe in de rugzak. Dat vond ze helemaal geen goed idee ;>).

Eerste keer poseren voor kerst…..

Sinds de leeftijd van acht weken gaan we wekelijks trainen bij Daniëlle; spelletjes, speuren, parcourtjes, kom en blijfoefeningen, maar ook alvast wat showtraining in spelvorm.

Het valt niet mee want Joy heeft liever dat je niet aan haar poten zit te rommelen….

Gangwerk kan ook wel zonder dat gekke dunne lijntje vindt Joy…..

Het ene na het andere jasje komt van de vliering naarmate ze groter wordt en ook de halsband van Chloe (zes generaties terug) komt nu goed van pas.

Samen met betovergrootmoeder Hinde. Hinde bleek onlangs een wat verslechterde nierfunctie te hebben. Ze had vaak blaasontstekingen en was wat incontinent in haar slaap. Ook werd haar vacht een beetje mottig. Dan denk je, dat is normaal voor een hond van 14 1/2 jaar oud; maar nu zij sinds een maand nierdieet krijgt (brokken, blik, maar ook nog steeds vers vlees met daarover Ipaketine om de nieren te sparen) heeft zij de incontinentie pilletjes niet meer nodig en is haar vacht weer zacht en glanzend geworden. Deze aanpassing had zij kennelijk heel hard nodig!

Met Joy wil ik nu wat meer gaan oefenen voor de show; wie weet breng ik haar dan wel eens uit.

Deze blik, daar pakt ze ons dus helemaal mee in. Maar ze heeft ook paal en perk nodig, deze lieve maar pittige wildebras. Wordt vervolgd!

Afbeelding

Van vier tot negen weken…. een grote ontdekkingstocht

Een hele lange blog met veel foto’s, van vijf weken in vogelvlucht. De afgelopen maand is voorbij gevlogen en onze eenling pup Joy van het F-nest ontwikkelde zich met rasse schreden. Begin oktober nog een afhankelijk pupje dat gezellig naar de camera wuift; nu begin november een levendige tante die alles verkent en de volwassen honden naar haar poot probeert te zetten, wat gelukkig niet altijd lukt.

Oktober heeft nog wat mooie dagen gegeven, dus in de vijfde week kon Joy het terras en de tuin leren kennen.

Aanvankelijk nog heel terughoudend onder moeders rokken…

Gaandeweg wat meer op eigen benen staan…

Ze was in no time zindelijk, we begonnen haar met vier weken op de bak te zetten en met vijf weken was het muntje helemaal gevallen.

Ze kijkt je vaak aan om te peilen wat je wilt, dus dat levert mooie fotomomenten op.

Genoeg kauwmaterialen aanbieden, dan blijven je handen heel ;>)

Als het op spelen aan komt is er heel veel speelgoed waar Joy mee kan spelen, maar natuurlijk is haar moeder ook vaak de klos. Soms speelt Bliss vol overgave mee, soms met frisse tegenzin.

Wat zal ik deze keer eens kiezen…

Via het opstapje voor Hinde lukte het al snel om op de bank te komen. Die was weken lang haar favoriete plek om te slapen.

Socialisatie met een oudere, keurig volgens het programma :>). Mijn moeder geniet zo van deze pup, het is alleen verdrietig dat zij het direct weer vergeten is. Iedere week ziet zij Joy voor het eerst.

Nienke paste op donderdagmiddag en vrijdag op. Iedere week weer inspringen op een pup die een week ontwikkeling achter de rug heeft, toch steeds weer even inzoomen op de nieuwe situatie! Als er wat eten in moet dan gebeurt dat onder massale belangstelling.

Daarna helpt Joy graag even met de afwas.

Het bed lonkte ook behoorlijk en kwam binnen bereik toen de pootjes iets langer werden en mede dankzij de caves aan weerzijden, op stretchers.

En op een dag ontdek je opeens dat je een dubbelgangster hebt….

Zes weken op deze foto….

Als op een gegeven moment de tuin helemaal is ontdekt….

Dan lokt de buitenwereld en breekt het moment aan om te oefenen aan een riempje. Van de halsband maakte ze helemaal niets vanaf de eerste keer, maar het riempje… dat beperkt en dat zint deze verwende eenling totaal niet.

Joy draait graag de rollen om…. Het is grappig om te zien, wanneer de halsbanden en riemen tevoorschijn komen gaat ze helemaal uit haar dak, zo verheugt ze zich op wat komen gaat.

De eerste wandelingen waren voor Joy vooral observaties vanuit de draagzak.

Van Marianne kreeg ze haar mooie paarse bandje, en een bijpassend paars jasje. Daar is ze inmiddels alweer ingegroeid maar op deze foto droeg ze nog het piepkleine fleece jasje dat we nog hadden van de eerdere generaties.

Ruim zeven weken oud; voor het eerst op Salty Sands. Hazel is altijd heel erg streng tegen Joy, maar nu ziet Joy haar kans schoon om mee te helpen met Hazel’s favoriete hobby: graven.

Een stoer Sandje.

De volgende dag een lange rit naar het Ronostrand in Groningen, waar Joy’s vader Yuko deelnam aan de coursingwedstrijd.

Marc probeerde Joy mooi op de foto te zetten maar het viel nog niet mee ;>)

Halfzus Poppy van Tinne en Marc wilde maar wat graag met haar stoeien;

Toch weer een heel avontuur, zo ver van huis.

Een rustig momentje op de bank….

Betekent een rustig momentje voor moeder Bliss…

En weer door….. even de tuin in je huis halen.

Alles wil ze proeven, maar als ze het zelf komt pakken steek ik er een stokje voor. Ze leert snel en weet nu dat als er iets voor de honden is, dan kom ik het wel brengen. Stukje roomboter, stukje ei, stukje kaas, stukje fruit, stukje groente. Alles wordt kort gekeurd en dan verorberd.

Acht weken oud op deze foto, ze eet gewoon haar verse vlees en ook haar brokjes maar nog wordt er met veel gesmak gedronken bij Bliss. Zij is een enorm toegewijde moeder dat zij dit nog steeds toestaat, want die tandjes zijn vlijmscherp. Ik zag bij Puppy Culture dat eenlingen vaak een “helikopter” moeder hebben en dat klopt bij ons ook wel. Bliss is heel beschermend.

Hier wordt een net uien van de markt omzichtig benaderd….

Inslijmen bij oude Tobie; die gromt maar Joy weet feilloos dat dat loos alarm is. Bij Hazel haalt ze dat niet in haar hoofd.

Het lukt haar altijd weer…. bij Tobie.

En natuurlijk ook bij betovergrootmoeder Hinde, wiens oogappeltje ze vanaf de geboorte was.

Bowie de Bolognezer pup van een oud collega op bezoek. Bowie is vijf maanden oud maar weegt twee kilo minder dan Joy.

Bowie en Joy zijn heel verschillend maar kampen met hetzelfde probleem: alleen maar “oudjes” om mee te spelen….

Het was een keurige voorzichtige kennismaking, gevolgd door wat vrolijke rondjes door de tuin. Wordt vervolgd wat ons allemaal betreft.

Puppyles is ook al begonnen, toen Joy 7,5 week oud was. Privéles bij mijn vriendin Daniëlle, waarbij Joy ook even kennis heeft gemaakt met een van de katten. Heel gek idee om zo vroeg te beginnen met alles, want normaal gesproken wacht je als fokker tot het nest is uitgevlogen en dan pas ga je met je eigen pup van alles ondernemen. Bij Joy is dat veel eerder begonnen omdat zij geen nestgenoten heeft. Ze draaide daarom al vroeg in alle vrijheid mee in de huiskamer en kwam eerder dan gebruikelijk ook buitenshuis.

Moeder en dochter, ze zijn heel veel samen bezig, maar gezellig samen slapen doen ze tot nu toe niet; dat doet Joy het liefst alleen of bij de oudjes.

Bijna negen weken oud. Er zit ondertussen een heel karaktertje in en een mooi maar eigengereid koppie op. We zijn heel benieuwd hoe Joy zich gaat invoegen in de dynamiek van de roedel, als ze een grotere pup wordt. Wordt vervolgd!

Afbeelding

30 dagen oud… spelen, maar zonder nestgenoten

Joy is vandaag 30 dagen oud en er komt bij haar steeds meer leven in de brouwerij. Qua ontwikkeling is er van alles gaande. Sommige dingen lijken langzamer te gaan dan we gewend zijn met de andere nesten, en opeens maakt ze dan weer een inhaalslag waar ze ons mee verbaast. Het avontuur van het leven ziet er nu eenmaal iets anders uit zonder nestgenoten om het samen mee te doen….

Ze weegt nu 2.420 gram en geeft zich minder gemakkelijk over aan de weegmomenten. Gelukkig heb ik een heel geduldige broer ;>).

Er kwam weer een aanwinst bij in de speelgoedverzameling; na het nijlpaard van Evelien kwam er ook nog een walrus bij van Annemarie. Heel passend bij dit dikkerdje in haar te ruime jas ;>). Maar ondertussen is er op eet- en drinkniveau wel het een en ander veranderd.

Bliss kreeg vorige week last van rode borsten met harde schijven erin, en Joy was op een dag niet aangekomen maar afgevallen. Die kleine had in haar eentje vijf tepels in gebruik, de boel ging wat stagneren daarbinnen wegens geringe afname door maar één pup. Dan smaakt de melk vies, we zagen Joy steeds wel wat proberen maar het ook snel weer opgeven. Met massages, kwarkpakkingen (daarom likt Bliss eraan op deze foto, zalige biologische volle kwark) en melk afkolven slonk alles weer.

In de groeitabel is die gebeurtenis goed te zien: een dip, na het fixen weer herstel en daarna groei maar wel veel langzamer dan voorheen. Dat heeft te maken met het feit dat Joy echt toe is aan vast voedsel bij de moedermelk. Ik had bij Puppy Culture al gezien, dat eenlingen niet zo gemakkelijk over zijn te zetten op vast voedsel. Het komt gewoon door gebrek aan concurrentie van nestgenoten; ik zie ook dat Bliss niet veel ongemak laat zien wanneer Joy drinkt, terwijl Joy al een scherp gebitje heeft. Bij de andere nesten zagen we de moeders duidelijk meer afzien en het ook wat mijden als er door gulzige, met scherpe naaldjes gevulde monden werd gedronken op deze leeftijd van vier weken. Joy drinkt heel rustig in haar eentje en veroorzaakt daardoor misschien minder ongemak. Daardoor krijgt ze ook meer binnen en is er minder vaste voeding nodig.

Ze peuzelt aan alles wat we aanbieden, zodra ze wakker is en heeft gespeeld. Het begon met een paar balletjes rauw gemalen biefstuk en wat pap van puppymelk met Olvarit rijstvlokken. Daarna kwam er puppy rauwvoer van Darf uit de diepvries, puppybrokjes, gebakken ei, blikvoer. Ze valt er niet als een wilde op aan maar heeft wel interesse en probeert alles uit. Bliss is dan wel haar concurrente, want die probeert gewoon al dat lekkers van haar kind te stelen.

Joy heeft interesse voor alles wat haar moeder doet en eet. Ze groeit ook nog steeds, dus echt geen reden tot zorgen ook al is het minder snel dan eerst. Misschien maar goed ook, anders eindigen we met een greyhoundpup ;>)

De werpkist ligt vol met speelgoed, waar Joy zich goed mee vermaakt. Wij doen af en toe ons best om dat speelgoed een beetje tot leven te brengen door ermee terug te stoeien.

Er wordt heel woest gegromd en geschud; de death roll van een krokodil is er soms niets bij ;>). Sowieso is Joy een heel vocaal hondje, ze piept, blaft en gromt veel als ze met van alles bezig is.

Steeds vaker is Bliss de klos; Joy bijt haar in haar oren, neus en poten, om het spel aan te gaan…. maar daar geeft Bliss nog geen gehoor aan; ze ondergaat het allemaal geduldig en wendt hoogstens haar hoofd af als het te heftig wordt. Op deze leeftijd biedt de moederhond alleen nog maar veiligheid, dus terug bijten zou geen optie zijn. Wanneer wij met Joy spelen, dan beantwoorden we – net als nestgenoten zouden doen – haar bijten in onze handen heel af en toe met zelf piepen en even knijpen in haar velletje, tot zij ook een piep geeft. Dat is bedoeld om haar toch een beetje een bijtrem te leren. De volwassen honden zijn die geluiden niet van ons gewend en kijken ons dan aan alsof we niet goed zijn geworden ;>)


We zien Bliss voor het eerst in vier weken weer zelf haar favoriete speelgoed erbij pakken, als Joy ook aan het spelen is.

Het zal waarschijnlijk niet zo lang meer duren voordat Bliss begint met opvoeden en ook moederlijk spelen met haar dochter.

De puppy ren is inmiddels vergroot naar 2,5 x 2,5 meter, en de klep van de werpkist is omlaag gegaan. Hij diende eerst vooral als buffer tussen Bliss en Joy en de rest van de roedel.

Nienke probeert Joy hier over te halen om af te dalen naar haar nieuwe domein en inmiddels is dat gesneden koek voor haar. In het begin liep ze nog wat onwennig piepend in de puppy ren rond, maar ook die verkent ze nu wat meer zelfverzekerd.

De klep komt uit in de bak met houten kattenbakkorrels, en Joy is begonnen met afdalen als ze wakker wordt, en doet inmiddels meestal haar behoefte buiten de werpkist, in deze bak, of (helaas) op haar snuffelkleed.

In de ren ligt ook een cavebed, waar Bliss graag in slaapt. Soms komt Joy erbij, maar vaak blijft zij alleen in de werpkist om te slapen. Bliss laat haar nu steeds vaker een tijdje alleen, sowieso als we gaan wandelen, maar ook ’s nachts en overdag komt ze weer bij mij en de roedel liggen. Zodra iemand de ren in stapt, mens of hond, dan is ze er als de kippen bij, ze wil precies volgen wat er met Joy wordt gedaan.

Joy raakt er steeds meer aan gewend dat ze wordt opgepakt, rond gedragen en geknuffeld. De persoonlijke hygiëne is in de afgelopen twee weken uitgebreid, met ontworming en wekelijks nagels knippen. De komende week staan er korte autoritjes op het programma, want als Joy eenmaal vijf, zes weken oud is zullen we wat langere ritten gaan maken; naar de holistisch dierenarts om te worden getiterd en gevaccineerd en naar speeldates met pups van ongeveer dezelfde leeftijd. Ook staan er wat kinderen te popelen om met haar te kunnen spelen, maar daarmee wachten we nog een paar weken, dan is het leuker voor haar en voor hen.

We willen Joy binnenkort, omdat ze nu eenmaal een eenling is, bij mooi weer mee gaan pakken op onze wandelingen, zodat ze veilig en warm opgeborgen de roedel bezig kan zien in de natuur en alle geurtjes meekrijgt die een natuurgebied in de aanbieding heeft. De nieuwe draagtas is al getest en hangt klaar, met – niet onbelangrijk – een speciale pocket voor je telefoon ;>)).

Er staat heel veel op het socialisatieprogramma voor de komende weken. Binnenkort weer meer, over the one and only Joy.