De vier E-tjes zijn vandaag 16 dagen oud en ontwikkelen zich voorspoedig; ze groeien goed en zijn lekker vlot en beweeglijk. Dat is ook terug te zien in de groeicurve:

De eerste kiloknaller is gisteren geregistreerd en dat is het paarse reutje! Hij was dan ook de zwaarste bij de geboorte. En toch zegt het gewicht niet alles over een eventuele voorsprong, want reutje donkerblauw is nog steeds de lichtste, maar bij hem zijn als eerste de oogjes aan het openen. Ook het turquoise reutje is vandaag de kilo voorbij. De donker blauwe en groene zitten vandaag op 850 en 880 gram.

Dat zij zo goed kunnen groeien, heeft alles te maken met de enorme hoeveelheid melk van Lotta, die zij maar met zijn viertjes hoeven te delen. Het gevaar van zoveel melk en weinig klanten, is dat de moederhond stuwing kan krijgen in de tepels die niet worden gebruikt. Dat dreigde vorige week ook een beetje, maar daar is een beproefd grootmoeders middeltje voor (ook voor kraamvrouwen): gekneusde koolbladeren erop en dat bleek zowaar heel goed zijn werk te doen.

Als we naar ons eigen socialisatiegidsje kijken, dan staan deze dingen te gebeuren in de komende week. Als die oogjes eenmaal open zijn, dan zijn het opeens wezentjes die bewust interactie met elkaar gaan zoeken en dat is altijd zo leuk om te zien….

Dit is een snapshot van een filmpje van vanochtend, en je ziet hier al goed dat ze begonnen zijn met rondlopen. Altijd een onhandig momentje, lopen met de ogen nog wat dicht. Gelukkig zit er een zachte rand aan de binnenkant van de werpkist ;>). De aanstaande eigenaren van de pups kunnen hun ontwikkeling exclusief volgen in de facebookgroep die voor hen is gemaakt, compleet met foto’s, filmpjes en live sessies via de webcam.

Inmiddels zijn de nageltjes van de pups al eens geknipt, dit gaat wekelijks gebeuren, zodat zij hun moeder niet bekrassen bij het drinken. De pups zijn afgelopen vrijdag ook voor het eerst ontwormd, samen met hun moeder, oma en overgrootmoeder. Onze honden lopen normaalgesproken niet rond met worminfecties, daar doen we alles aan. Maar bij zwangere honden ontstaan altijd worminfecties, die zij doorgeven aan hun pups bij de geboorte en via de moedermelk. En daarom is twee wekelijks ontwormen van allemaal een must.

• 

• 

• 

• 

De ontwormingspasta is roze van kleur… en smaakt niet lekker, zoals duidelijk is te zien aan de snuitjes van alle vier…..

Lotta ziet ook dat ze niet onverdeeld gelukkig zijn met hun ontworming en volgt alles met argusogen….

En ze kan prima tellen tot vier ;>)

Even een momentje bijkomen van deze nieuwe ervaring, het donkerblauwe reutje in de veilige handen van Marianne….

Het is ook weer tijd voor een schoonmaakbeurtje….

Het is mooi om te zien hoe Lotta steeds vaker een momentje voor zichzelf pakt, op afstand van de werpkist. Zij blijft een erg relaxte moeder, als we haar pups oppakken houdt ze het in de gaten maar verder is het allemaal prima voor haar. Megan en Aprille mogen over de rand kijken, maar zodra die naar de werpkist lopen dan gaat ze supersnel naar haar pups terug. In de nacht hoeft Marianne niet meer naast haar te slapen. Halverwege de nacht komt ze soms naar Marianne en Arend toe, even bij hen liggen en soms komt ze Marianne even halen omdat ze wil plassen of wat wil eten. De pups drinken nu ook steeds meer en Lotta heeft daardoor ook meer eten nodig.

Pauze…. lekker genieten van het zonnetje…

Onder het toeziend oog van oma Aprille. Of zou Aprille alleen maar een beetje balen dat dit heerlijke plekje is bezet ;>)

Op deze foto van vrijdag zijn de ogen van het groene reutje nog dicht… volgende week een blog met alle oogjes open, dat is beloofd. Wordt vervolgd!

De pups van Lotta zijn vandaag tien dagen oud, en ze zijn dik en rond, en groeien alle vier in een mooi tempo. Lotta is steeds meer op haar gemak, ze wil ook weer korte stukjes wandelen buiten. Maar dan ook weer snel terug. En elke ochtend als Marianne de pupjes weegt houdt ze goed in de gaten wat er met haar kroost gebeurt. De ren die om de werpkist stond is weg want oma Aprille en overgrootmoeder Megan mogen gewoon komen kijken. Ze blijven uit zichzelf op afstand en kijken alleen maar even over de rand heen. Marianne slaapt nog naast de werpkist, maar van slapen komt niet zo veel….. De kreun, piep- en smakgeluidjes die de kleintjes maken zijn steeds luider. Dus Marianne hoopt eerdaags naar haar eigen bed te kunnen verhuizen.

Op deze foto uit 2017, van Lotta, toen drie dagen oud, is goed te zien dat ook zij destijds het blauwige kleurtje had dat haar pups nu hebben.

Marianne houdt dagelijks de gewichten bij in een groeitabel; de vier kleurtjes (van de puppybandjes) hebben allemaal een vergelijkbare stijgende lijn. Rond dag acht was het geboortegewicht verdubbeld, en dat is een mooie toename.

Lotta neemt steeds vaker even vrij van haar moederlijke taken en houdt op afstand een oogje in het zeil.

Overgrootmoeder Megan die even over de rand van de werpkist kijkt.

Lotta geniet met volle teugen van het moederschap…..

Marianne en ik hebben ooit een digitale socialisatiegids geschreven waarin staat welke socialisatiemomenten fokkers kunnen inpassen in de eerste acht levensweken van hun nest. De gids is in te zien via het menu van dit blog. Op de bovenstaande pagina’s is te lezen wat er op socialisatiegebied gebeurt in de eerste twee levensweken. Het lijkt niet zo veel, maar als deze handelingen met liefde en beleid gebeuren, dan wordt een goede basis gelegd voor pups die later zelfzeker in het leven zullen staan.

Het is nu ook hoog tijd voor een individuele voorstelling van de vier pups. Iedere week zullen we proberen nieuwe individuele foto’s te plaatsen en gaandeweg kunnen we daarbij ook een beschrijving geven van hun karakters.

Het donkerblauwe reutje was de kleinste bij de geboorte; hij woog 250 gram en nu op de 10e dag weegt hij 650 gram.

Het turquoise reutje woog bij de geboorte 298 gram en nu 754 gram.

Het groene reutje; hij woog bij de geboorte 300 gram en nu 674 gram.

Het paarse reutje woog bij de geboorte 334 gram en nu 810 gram.

De twee bontjes zijn momenteel dus de grootsten (of diksten ;>), maar de komende weken zullen we weten of dat zo blijft. Ze hebben ieder hun eigen groeicurve te gaan, en dat is niet alleen afhankelijk van hoeveel ze eten, maar ook van de maat die in de genen is vastgelegd.

Van pups met een stamboom moet binnen tien dagen geboorteaangifte worden gedaan bij de Raad van Beheer voor Kynologie. Dan moeten ook hun stamboomnamen bekend worden gemaakt. We zijn altijd weken van tevoren aan het brainstormen over de namen. Traditiegetrouw kiezen wij voor Engelse namen, omdat de kennelnaam Engelstalig is en de whippet een Engels ras is. De roepnamen worden natuurlijk gekozen door de toekomstige eigenaren van de pups, daar bemoeit de fokker zich niet mee. Onze stamboomnamen zijn meer een “begrip” dan namen die je kunt roepen. Er steekt vaak een symbolische betekenis achter, of we vinden ze gewoon mooi ;>).

Lotta’s moeder Aprille (2014), haar oma Megan (2011) en haar overgrootmoeder Hinde (2008)

En nog eens Hinde (2008) maar dan piepjong, met haar moeder Jewel (2004) en grootmoeder Chloe (2000)

In de naam van één van de pups verwerken we altijd de roepnaam van de oma van moeders kant. Zo hebben we Salty Sand’s Aubade for Chloe uit het A-nest, Salty Sand’s Be Jewelled uit het B-nest, Salty Sand’s Cherished by Hinde uit het C-nest en Salty Sand’s Dedicated to Megan uit het D-nest. Deze keer is Aprille aan de beurt om als oma te worden geëerd in een van de stamboomnamen.

Dit zijn de namen voor de vier pups van Lotta – het E-nest:

• Salty Sand’s Element of Aprille
• Salty Sand’s Echo of Storm
• Salty Sand’s Evening Star
• Salty Sand’s Ebb and Flow

Wij weten alleen nog niet welke naam bij welke pup zal horen. Dat komt doordat we nog moeten bekijken welke pup naar welke eigenaar zal gaan. Zodra dat is bepaald worden de pups gechipt, en vanaf dat moment zijn pup en stamboomnaam met elkaar verbonden.

Wat zijn ze toch schattig ❤ Volgende week weer nieuws, misschien zijn er dan wat oogjes open!

Zaterdag 20 februari bleek de dag van Lotta’s bevalling te worden…. dag 61 van de dracht. Het werd ingeluid door een tweetal duidelijke temperatuurdalingen, en dan weet je dat de pups de volgende dag gaan arriveren.

Lotta had donderdag- en vrijdagnacht al veel onrust; hijgen, krabben, afgewisseld met periodes van rust in de cave of in de werpkist. Vermoeiende nachten voor haar en ook voor Marianne. Je zag ook dat haar flanken invielen en dat de pups lager in haar buik hingen. Ze verloor een slijmprop. Allemaal tekenen dat het eraan zat te komen. Haar eetlust was zaterdag ook even weg.

Ik was vrijdagavond voor de avondklok bij Marianne en Arend om samen deze nieuwe Salty Sand’s generatie welkom te heten op de wereld. Maar die nacht gebeurde het nog niet. Dus nog maar even naar huis ’s morgens vroeg. Een paar uur later waarschuwde Marianne mij weer en ook Nikki, die gelukkig niet hoefde te werken dit weekend en graag eens een natuurlijke bevalling mee wilde maken; ze kwam onze kant op en met name Megan kon haar geluk niet op.

Inmiddels is Megan een senior van negen jaar oud en is Nikki een volwassen vrouw, die tot onze vreugde dierenarts is geworden. Deze foto is van negen jaar geleden, toen Hinde haar nest kreeg, waar Megan er een van is. Nikki heeft heel veel geholpen met het grootbrengen van dit nest, dus voor Megan maakt zij deel uit van haar vroegste herinneringen. Zoals hier, gezellig op mijn bank met het hele nest, hun moeder Hinde en hun oma Jewel. Nikki moest toen nog beginnen aan haar studie diergeneeskunde, kun je nagaan. Pups vergeten hun ouderlijk huis en de mensen die voor hen zorgden en de eerste acht weken al van hen hielden nooit meer.

Kleine Megan, op de handen van Nikki…. en nu werd zij dan overgrootmoeder van het nest van Lotta. Zo leuk om terug te denken aan deze tijd, waarin nog niet eens bedacht was dat Megan ooit moeder, oma en overgrootmoeder zou worden…

Megan en Aprille kwamen zaterdag met Arend terug van het strand. Zij hadden direct door dat er iets in gang was gekomen bij Lotta.

Lotta liep te hijgen en te krabben in de werpkist….

Aprille vond het wat spannend wat er met haar dochter Lotta aan de hand was, maar Megan bestudeerde haar kleindochter in de werpkist vol interesse en ook wel wat bezorgd…. ze bleef het allemaal volgen langs de rand van de werpkist.

Lotta was duidelijk meer op haar gemak toen Megan en Aprille weer thuis waren; ze ging regelmatig voor het raam kijken waar ze nu toch bleven. Toen iedereen eenmaal thuis was, bracht ze meer tijd in de werpkist door, wetende dat ze de steun had van haar mensen en haar roedelgenoten.

De weeën kwamen en gingen, Lotta ondervond er behoorlijk last van maar tussendoor was er nog wel even tijd om mee te genieten van een tompouce. Tijdens de bevalling werd ze daarnaast getrakteerd op vanillevla en kippenbouillon met vlees.

Op een gegeven moment begon Lotta persweeën te krijgen en ving dat deels staand op.

Er verscheen na lang werken een staartje…. de eerste pup lag in stuitligging en dat verloopt vaak wel minder vlot dan een pup in kopligging.

De landing van het eerste reutje zag er heel bijzonder uit, want er kwam een kontje met trappelende beentjes tevoorschijn, en toen liet hij zich ter wereld zakken.

Hij werd afgenaveld door Nikki;

En door Marianne gewogen. Hij kreeg zijn donkerblauwe bandje om, en werd aangelegd bij Lotta om te gaan drinken. Lotta gaf hem een lange wasbeurt en was helemaal geobsedeerd door haar kleine zoon.

Lotta bracht in zo’n vier uren tijd haar vijf jongens ter wereld. Drie beige met witte bles en witte voetjes zoals hun vader Herman, twee met wat meer wit, zoals Lotta zelf is getekend. Zij wegen tussen 250 en 334 gram.

Er gebeurde met Lotta’s tweede zoon iets heel verdrietigs. Hij zat nog in de vruchtblaas toen hij ter wereld kwam, maar ademde niet en had ook geen hartslag. Hij bleek veel vruchtwater in zijn longen te hebben en toen dat er eenmaal uit was, ging hij het niet uit zichzelf doen, ondanks dat Nikki hem lang heeft gereanimeerd. Het was voor ons de eerste keer dat er een pup overleed bij de geboorte. En wat hakt het erin, ondanks de vreugde om het pasgeboren nest. Ook vandaag zijn we van slag en verdrietig, dat dit mooie hondje nooit zal worden geliefkoosd door zijn moeder, de rest van de familie en zijn mensenroedel.

Hij heeft een plekje in de tuin gekregen. Asterisk betekent “sterretje” in het oud Grieks, en * wordt vaak gebruikt wanneer er geen woorden zijn. Zo toepasselijk gevonden door Arend en Marianne, en liefdevol gedaan.

Marianne berichtte me dat het momenteel heel goed gaat met Lotta en haar vier kleine musketiers. Ze zijn levendig en drinken goed. Lotta heeft veel melk voor ze, en ze is een toegewijde moeder. Alle vier zijn de eerste dag in gewicht aangekomen. Ze zijn nu nog grijzig van kleur, maar die kleur gaat de komende weken veranderen naar de kleuren van hun ouders. Er gaat nog veel meer veranderen en ze worden iedere week leuker. Het wordt de komende acht weken dik genieten! Natuurlijk gaan we daar regelmatig verslag van doen in ons blog.

• 

Afgelopen weken was het nat, maar af en toe ook weer heel aangenaam buiten, met een soort voorlente gevoel in de duinen….

• 

We hadden heel even bezoek voor de deur; Manon en Olaf wipten even langs op de terugweg vanaf Texel. De whippet in hun viertal is Bidai, een van de kinderen van Hinde. Hij is nestbroer van Hazel, op de foto hierboven. Ze zijn nu negen jaar oud; we hadden het er over dat dit nest er nog zo jeugdig en fit uitziet op dit moment. Ze zijn in heel goede conditie, hebben nog prachtige gespierde lijven allemaal.

• 

Tijdens zo’n lockdown blijk je dan met z’n allen vol spanning uit te kijken naar koning Winter…. Hier in Den Helder manifesteert die zich met windkracht 8/9 erbij. De sneeuw stuift in het rond en het voelt behoorlijk koud.

• 

Voor de honden is sneeuw ook spannend, het komt immers niet zo vaak meer voor, en ze worden er altijd een beetje mal van ;>)

• 

Oude Whiskey van mijn broer heb ik thuis gelaten, hij is met zijn bijna 16 jaar te oud voor deze kou. Maar Tobie van ongeveer 14 (niet zoveel bekend over zijn geboortedatum, behalve dat zijn vorige eigenaren 5 jaar geleden zeiden dat hij al 9 jaar oud was), die rent nog steeds in galop in het rond en houdt zich wel warm.

• 

Rond kijken in de wondere witte wereld…

• 

Bliss en Hazel zijn samen het meest actief….

• 

Hinde doet het kalmer aan maar geniet van de uitzichten, met een dotje sneeuw op haar neus ;>)

• 

Op het open veld hoeven Bliss en Hazel niet lang na te denken;

• 

Een mooie plek om te spelen, ongeacht het jaargetijde;

• 

Alle vier op een rij;

• 

We hadden Mariendal even voor ons alleen vanmorgen….

• 

Maar na een half uur was het mooi geweest; Bliss trok op een gegeven moment een verheugd snuitje toen we richting auto gingen, van alle vier houdt zij het meest van lekker warm, ze ligt eigenlijk altijd wel in haar cave bed.

• 

Van Hinde even een bruggetje naar de drie generaties bij Marianne en Arend, waarvan Hinde stammoeder is; want zij wordt over zo’n twee weken betovergrootmoeder van de pups van Lotta.

• 

Vorige week stonden ze zo mooi te wachten tot ik mijn viertal uit de auto had geladen; van links naar rechts Megan, dochter van Hinde, Megan’s dochter Aprille en kleindochter Lotta. Hinde komt uit het A-nest, Megan uit het B-nest, Aprille uit het C-nest en Lotta uit het D-nest.

• 

We proberen iedere week met de hele roedel van zeven een wandeling te maken.

• 

Lotta is gestaag aan het uitdijen; haar pups van Herman worden over ruim twee weken geboren.

• 

We zijn zo benieuwd wie er allemaal wonen daarbinnen!

• 

Lotta’s knappe kopje, als grotere pup.

• 

Als kleine pup….

• 

En als pasgeborene….

• 

Marianne en Arend hebben zojuist de werpkist geïnstalleerd, zodat ze weet dat er een lekker plekje is voor haar en naar nest. Bij de vorige generaties konden we altijd duidelijk zien, dat de aanstaande moeders de kist herkenden van hun eigen puppytijd, en daar blij op reageerden. Duidelijk fijne herinneringen dus ;>). Het is zo leuk dat er na 3,5 jaar weer pups in komen te liggen! Wordt vervolgd…..