In deze film uit 1982 wordt de Poolse hoofdrolspeelster Sophie (gespeeld door Meryl Streep) door een kampbewaarder in Auschwitz tot de onmenselijke keuze gedwongen wie van haar twee kinderen nog mag leven en wie naar de gaskamer gaat. Zij heeft door het moeten maken van deze keuze daarna zelf ook geen leven meer.

Sirope komt uit het spaanse asiel genaamd Estación Esperanza, ofwel Station van de hoop, in Andalusie, zuid Spanje. De cultuur is daar nog niet zo ver gevorderd als de onze, in dit opzicht…. mensen die in die streek van hun hond af willen, oud of jong (ja, ook puppies), brengen hem of haar naar het dodingsstation. Daar wordt hij of zij na 10 dagen wachttijd ingeslapen. Je kunt je misschien wel voorstellen, dat ze in die periode niet worden volgestopt met eten, ze staan immers al met een paar poten in het graf…..

Jesus Jimenez Gonzales en zijn vrouw Ana hebben in hun asiel plaats voor 150 honden; daarnaast heeft Jesus gewoon een betaalde baan in de buurt. Zodra er vanuit hun asiel hondjes zijn geplaatst gaan zij gauw naar het dodingsstation om er opnieuw een aantal te kunnen redden. Soms moeten ze dan kiezen wie er mee mag en wie niet mee kan; afhankelijk van hoeveel plaats er vrij is gekomen in het asiel.

Op 3 augustus schreef Jesus bijvoorbeeld op zijn facebook tijdlijn: “Some treasures rescued from the pound, a sad day for us because we left behind many beautiful hearts, we feel sad because our shelter is full and it was not impossible to rescue more … We’re sorry … but these 10 loves now have an opportunity …… thanks to all the people who work hard with us to give these dogs a life …..”. In de reacties die dan volgen schrijft Jesus, dat hij de mensen van het dodingsstation heeft gevraagd om de overgebleven honden deze week nog te sparen. En dat hij soms nachtmerries heeft over de honden die hij niet op tijd heeft kunnen weghalen. Vandaar dat ik het verhaal van Sophie’s choice in dit blogje als metafoor heb gebruikt. Als je je daar een voorstelling bij probeert te maken, dan word je inderdaad heel verdrietig.

Op 7 augustus schrijft Jesus dan dolblij dat hij toch nog een keer heeft kunnen gaan: “Rescue completed …twenty dogs are saved from death…ESTACION ESPERANZA is very happy!!”

Wij hebben via Annemieke Vrijenhoek en haar mam Netty van Vliet van de stichting Spaanse Hond vorige maand Sirope naar Nederland kunnen laten komen om hem vanuit onze tijdelijke opvang betere kansen te geven. Dit weekend verhuist hij naar zijn definitieve gouden mandje in de whippetroedel van Rosanna en Guido; hij verruilt het rennen en spelen met Hinde en Hazel voor rennen en spelen met Hazel’s broer Ryan en neefje Romeo.

Door Sirope’s verhuizing naar Nederland kwam er dus een plaatsje vrij in het asiel in Spanje, voor een hondje uit het dodingsstation. Ik zal altijd mijn whippets trouw blijven, een fijner ras bestaat er in mijn ogen niet, maar mijn moeder, Ronald en ik willen toch nog eens een hondje laten komen, om het een betere toekomst te gunnen in Nederland. Vroeger deden wij niet anders, o.a. met onze Rhody van Rhodos en Gina uit Lloret de Mar. Ons bloed kruipt blijkbaar toch waar het niet gaan kan ;>))

Onze whippetjes worden bij ons met een gouden lepel in de bek geboren en groot gebracht; dan is het fijn om af en toe iets voor honden met een minder mooie start te kunnen doen. Nou, wat is er allemaal te doen?

1. De windhondenwandeling die we 31 augustus houden op de Hoorneboegse Heide in Hilversum is een uitstekende gelegenheid om een inzameling te houden van nuttige tweedehands of nieuwe spullen voor het asiel van Jesus en Ana:

• Er is dringend behoefte aan allerlei medicatie in dat asiel (antibiotica zoals doxycicline, amoxicicline, metronidazol (Flagyl), meloxicam etc., zalven tegen brandwonden, antibacteriele en wondhelende zalven, pijnstillers zoals rimadyl, carporal, Isobetadine, Betadinem Predni(sol)on, ontwormingstabletten, ontvlooingsmiddelen, supplementen tegen lever- en nierfalen (zoals Ipakitine), middelen tegen diarree, kleeftape etc.); ieder pilletje of poedertje is mooi meegenomen, dus neem vooral restantjes van van alles mee waar je vanaf wilt, ook als ze al iets over datum zijn, de bijsluiter kan altijd via internet worden opgezocht)
• Halsbanden
• Speeltjes
• Fleece dekentjes (ja ook tweedehands)

2. Je kunt voor EUR 5 per lot meedoen aan de loterij die bedoeld is om geld in te zamelen voor een vaste wateraansluiting voor het asiel met kans op een reis voor twee personen naar het asiel, met verblijf in een grotwoning: http://www.spaansehond.com/Win-een-reis-voor-twee/.

3. Je kunt je opgeven om namens de stichting in jouw buurt of regio af en toe op verzoek een huisbezoek te doen aan kandidaat adoptanten, voordat zij in aanmerking komen om een hond te adopteren. info@spaansehond.com

4. Je kunt je opgeven om een hond tijdelijk op te vangen tot hij zijn definitieve gouden mandje vindt in Nederland of Belgie. Voor foto’s van adoptiehonden en meer informatie: http://www.spaansehond.com

Mocht je iets voor het asiel willen meenemen op 31 augustus, laat het mij dan even weten. Ik zal ruimte maken in mijn schuurtje bij de caravan. Ook heb ik nu op facebook een groep geopend met de naam “gouden lepeltjes”. Je kunt daar lid van worden, zodat we gemakkelijker kunnen praten of overleggen.

Het motto van de stichting Spaanse Hond is: “Je kunt niet alle honden van de wereld redden maar wel de wereld van één hond.” Bedankt dus voor eventuele hulp en gestes.

Nee, het Salty Sand’s blog zal echt niet voortaan over spaanse honden gaan in plaats van over whippets. Maar af en toe zullen jullie er niet aan kunnen ontkomen ;>))

Tijd voor een “special” over Sirope uit Spanje, de gecastreerde reu van 10 maanden oud, die nu alweer 2 1/2 week bij ons verblijft voor zijn inburgeringscursus.

Op 7 juli landde hij samen met nog twee hondjes uit asiel “Station van de hoop” op het vliegveld van Luik. Die week zaten wij nog in Zwitserland, dus werd hij opgevangen door Annemieke en haar gezin, van stichting Spaanse Hond. En dat was een goede week voor hem, want hij heeft weinig vertrouwen in kinderen, en hoe dat komt, dat laat zich raden. Vooral als hij er een paar in een groepje ziet wordt hij heel onrustig en terughoudend.

Sirope is een speelse jonge hond maar ook rustig van aard, dus de eerste nacht gokte ik het erop en liet ik hem gewoon in de woonkamer met de whippet dames. Een keer piepte hij, maar toen ik hem vermanend toesprak bleef hij rustig, en hij laat tot nu toe ook nog alles heel ;>)).

Maar ja, veel ervaring als huishond heeft hij nog niet, en de eerste dagen stond hij het liefst op de uitkijk op de vensterbank. Daar komt hij op door over de glazen hoektafel te lopen, een tafel waar hij tijdens de hete dagen hier ook graag op lag te slapen.

De straat afturen, steeds alert op bedreigende dingen: kinderen, mannen, fietsen, honden, wapperende voetbalvlaggetjes, hardlopers. En dan maar lekker blaffen, in de hoop dat iedereen gauw de benen neemt en niet dichterbij komt!

Toen ik hem voor het eerst verbaal corrigeerde en aan zijn halsband wegtrok bij het raam, reageerde hij abnormaal; hij trok een rare deemoedige grijns, drukte zijn hoofd ondersteboven tegen de grond en omklemde mijn arm met zijn voorpoten om vergiffenis te vragen. Hij bereidde zich duidelijk voor op iets dat niet vanzelf ophield. Ik werd daar heel verdrietig van, wetende dat er geen greintje kwaad in deze hond schuilt. Maar ondertussen reageert hij steeds beter op onze coaching; hij begint erop te vertrouwen dat alles alleen met de stem gebeurt, en hij reageert heel goed, leert alles ontzettend snel.

Iedere dag heeft in het teken gestaan van socialisatie in onze buitenwereld, met mens en dier. Als gecastreerde reu van 10 maanden zeilt hij in contact met andere honden overal netjes tussendoor. We zijn ook wat winkels in geweest; het tuincentrum, de Gamma. Daarin is niet veel keus, maar de dierenwinkel staat ook nog op mijn lijstje.

Hij was in het begin heel erg op zijn hoede dus durfde ik hem nog niet los te laten, uit angst dat hij de benen zou nemen na het zien van de bovengenoemde bedreigingen. Aan de flexilijn van 8 meter kreeg hij dus zijn beweging in de duinen.

In gezelschap van Hinde en Hazel durft hij steeds meer aan;

Spelen aan zo’n scherp lijntje; daar moest ik handig in meedoen en heel goed opletten wat er gebeurde.

Rennen met Hazel;

Ondertussen laten wij de p weg wanneer wij hem aanspreken of roepen: Siro hebben we ervan gemaakt.

Ik ontdekte al snel dat hij dol is op zout en zoet water, en bezeten van ballen. Dat laatste heb ik benut om een beetje te oefenen op het komen.

Wanneer je een bal in je hand hebt is hij een en al aandacht….

Ik mocht bij Sonja en Rik, onze leveranciers van Degomeat, en eigenaren van een prachtig omheind stuk grond, komen oefenen zonder riem. Ja, de bal was in de eerste minuut al lek ;>))

Lekker gek doen en niet zien waar je loopt ;>)

Iedere keer als hij de bal had opgepikt en op het punt stond om naar mij toe te lopen blies ik op mijn fluitje. Belonen met iets lekkers was in het begin niet aan de orde, omdat hij niet zo veel om eten gaf. Waarschijnlijk kwam dat slechte eten door een maag darm ontsteking, waarvoor hij nu een kuurtje krijgt. Zijn eetlust is inmiddels stukken beter en er is meer vertrouwen in hem dat het goed zit wanneer we hem iets toestoppen. Rauw vlees lust hij nog niet, maar hopelijk komt dat ook nog.

Tong op de schoenen na een kwartiertje rennen in de warmte; Sirope apporteert fantastisch en heeft alleen maar oog voor de persoon die met hem speelt.

Op de camping is hij de lieveling van alle hondenmensen; wanneer we ’s avonds met z’n allen wandelen is er altijd wel iemand die zijn riem uit mijn handen grist, en hij loopt dapper met iedereen mee. Trekt ook totaal niet aan de riem, hij is in alles verre van lomp.

Hazel en Hinde trokken de eerste week een heel lang gezicht; ze zetten hem flink op zijn plaats en waren niet zo happy met al die knuffels die hij steeds kwam halen… want het is een enorme knuffelkont, die het liefst slaapt in contact met zijn mensen.

Vaak ligt Sirope bij Hinde, of tegen haar aan te slapen.

Hazel is zijn speelmaatje, ze rennen samen en sjorren aan speeltjes en takken.

Sinds een dag of vier durf ik hem los te laten op de omheinde Hoorneboegse heide. Eerst alleen ’s avonds tijdens de groepswandeling met onze camping vrienden, omdat we dan op een open veld in het bos steeds ballen gooien voor de hele groep honden. Maar nu gaat hij los zodra we door het klaphek zijn, en hij houdt ons prima in de gaten.

Op de camping zijn genoeg socialisatiemomenten om te benutten; de drukte vorige week toen de lijkstoeten van de vliegramp hier aan de overkant aan kwamen; veel mensen, met fietsen etc.; een avondje interactief cabaret met de kinderen van de camping, met o.a. ballonnen etc. Honden, katten, vogels. Meelopen naast de fiets aan de hand gaat ook al aardig. Als een spons absorbeert Sirope alles, en wanneer het een tweede keer voorbij komt gaat het meestal al stukken beter.

Marc en Annalies kwamen hier gezellig langs; Marc en mijn mam op de foto;

Sirope vond al die aandacht prima;

Het spelen en gek doen met Marc vond hij geweldig;

Vol vertrouwen tutten bij Nikki;

In de auto vindt hij het prima, hij is niet wagenziek en blijft netjes in de auto op een schaduwplek liggen slapen met de dames wanneer mijn moeder en ik even een uitstapje doen.

Gezellig lunchen op het terras van kasteel Sypesteyn, een paar kilometer van de camping.

Sirope op zijn favoriete slaapplek; het leven is goed voor het lieve en charmante Spaanse ventje. Hij wordt steeds meer zichzelf, en dat is fijn, want dat gaat ons helpen om samen met de stichting te bedenken waar zijn gouden mandje zal komen te staan. Hij zit mij niet in de weg, en de komende weken wil ik in ieder geval benutten om hem verder te socialiseren!

 

Een volgend Salty Sand’s nest zal nog wel even op zich laten wachten, het C-nest is begin juni jl. uitgevlogen en deze generatie zal eerst volwassen moeten worden.

Onze Kamp. Of Summer’s Joy Georgy Girl “Chloe” is met haar 14 jaar betovergrootmoeder van de C-tjes, maar sinds kort ook van twee nesten die in juli zijn geboren bij twee andere Nederlandse whippetfokkers die net als wij volgens het NWC fokreglement fokken en daarnaast ook een goede socialisatie hoog in het vaandel hebben staan:

Salty Sand’s Best Friend “Bidai” van Manon en Olaf Le Blanc is op 6 juli jl. vader geworden van 8 beige pups (4 reutjes en 4 teefjes) bij Southgrove Whippets van Deke Bellinga (www.southgrovewhippets.wordpress.com)

Dust ’n Dunes Legend NJK JW’13 “Romeo” (gefokt door Virginie Busschaert uit Salty Sand’s Autumn Melody “Dune”) van Rosanna en Guido Rodermans is op 27 juli jl. vader geworden van 6 pups (4 reutjes en 2 teefjes) bij Nonsuch Whippets van Irene Du Chatenier (www.nonsuchwhippets.wordpress.com). Drie zijn lichtbeige brindles, en drie effen lichtbeige.

Echt mooi en warm weer hebben we in de tweede helft van onze week in Vermala niet meer gehad, helaas. Dat hield in, dat we nog steeds konden wandelen, maar niet urenlang konden picknicken en luieren tijdens de lunch, op een of ander alpenweitje.

Op woensdagavond gingen we met z’n allen naar een restaurant, want dan is het de vrije dag van de keukenploeg in Vermala. Uit eten is een dure grap in Zwitserland, ware het niet dat wij een creditnota voor EUR 330 hadden gekregen, omdat onze groep uit meer dan 10 personen bestond (11e persoon is dan gratis). Dat was een leuke aanbetaling voor de avond.

En desondanks is kiezen serious business.

Hier werd gegeten met een scheef oog zo te zien. Gelukkig waren de glazen al leeg ;>))

En over glazen gesproken; er wordt in Zwitserland uitstekende wijn gemaakt; rood, wit, rose. Maar alles wordt door de eigen bevolking opgedronken, er wordt niets van geexporteerd, dus weinigen weten dat het lekker spul kan zijn.

We gingen lekker proeven en inkopen, bij een wijnhuis waarvan de dame een Nederlandse is. Ik trek hier een wanhopig gezicht, omdat mijn glas leeg is ;>))

Daarna nog een rondleiding door de kelder. Normaalgesproken zou je dat andersom verwachten, maar eigenlijk hadden deze mensen de prioriteiten gewoon goed ;>).

De laatste dag voor de dag van vertrek was het weer droog – eigenlijk hebben we maar een dag kommer en kwel gehad, in de vorm van aanhoudende regen – zodat we de wandeling langs de Bisse de Tsitsorette konden maken (een bisse is een beekje).

Het leuke van deze wandeling was dat we allemaal, jong en oud, mee konden lopen.

Chloe deed het met haar 14 jaar echt fantastisch, dankzij het niet echt heel warme weer.

En mijn mam van 84 trouwens ook!

Moeder en dochter, Tessa en Virginie.

Onderweg weer de mooiste uitzichten over het dal, waar de wolken lager hingen dan wij liepen.

Bosanemoontjes;

Kleine pauze onderweg;

Een opstopping van whippets…… dan is Wim zijn lunch waarschijnlijk zat, of hij verheugt zich meer op taart op het eindpunt ;>))

Een mistig momentje, midden in een wolk. Tja, dan denken de dames opeens dat het overal feest is, maar ik ben veel te dol op mijn eigen lunch. Ze komen niets te kort hoor, we hebben altijd wat snacks voor ze mee.

De laatste loodjes….

Daar staan de geiten, en daar ligt hun Pyrenese berghond ook. Het is de plek waar we eerder die week de lange prachtige wandeling bij de Cave du Scex zijn gestart.

Het gezellige tentje van de geitenkaas en abrikozentaart. Die kwam net uit de oven, dus we kochten de hele taart op voor onze groep.

Scharrelen bij de nepgeit….

Virginie lekker achterover in de ligstoel; hondjes lekker zacht op het picknickkleed.

Capuccino voor mam et moi;

Een lekkere jas voor James;

Tijd om terug te keren naar het hotel;

Op deze hoogte staat overal nog brem in bloei;

En dat levert prachtige plaatjes op met het dal erachter;

Dit is echt zo een heerlijk gebied om je honden los te laten – we kwamen hier niet voor niets voor de zevende keer ;>)

Een mooi plaatje van Megan. Marianne en Arend bleven een klein weekje langer in Zwitserland.

Kleine Aprille vermaakte zich opperbest. Maar op onverklaarbare wijze had ze opeens een knik in haar staart, en dus ging het een paar dagen eerder dan gepland huiswaarts, om de dierenarts ernaar te laten kijken.

Afgelopen maandag bleek dat er een staartwervel gebroken was ;>(

Er waren drie mogelijke oplossingen: amputeren, open maken en de wervel repareren, of uitwendig repareren door de wervel te zetten en te verbinden met een spalk. Het is voorlopig de laatste optie geworden; Aprille is goed door de narcose gekomen en heeft nu voor drie weken een spalk. Hopelijk heelt het dusdanig netjes dat er niets meer van is te zien. Wordt vervolgd!