Een terugblik op de afgelopen tien dagen, sinds onze eenling Joy werd geboren met de keizersnede. Deze foto is van dag twee; Bliss vond de dunne schuimrubberen bodem in de werpkist helemaal niets; ze bleef er maar in krabben. Zij ligt normaalgesproken het liefst in haar cave, dus het is wel begrijpelijk dat ze een kuil wilde creëren. Door haar de cave te geven werd dat duidelijk, want ze was direct tevreden. Maar een cave is niet veilig voor een kleine pup, dus hebben we de werpkist al snel voorzien van een dik zacht kussen plus een vlakker, harder gedeelte voor de variatie qua beweging voor kleine Joy. Zij blijkt heel vaak juist op het hardere gedeelte te willen liggen ;>).

Drie dagen oud: met zoveel ruimte aan de melkbar voor zich alleen is Joy een heel tevreden pupje, waar nauwelijks een geluidje uit komt. Behalve misschien als ze even wordt ontvoerd voor de dagelijkse weegbeurt.

Nadat ze haar afgrijzen voor de oorzaak van haar narcose en operatie achter zich had gelaten was Bliss vanaf dag één niet meer bij haar kind weg te slaan.

Bij de zoveelste wasbeurt dacht ik soms, laat haar nou maar eens even met rust…. maar dat is gelukkig genormaliseerd ondertussen.

Joy werkt rustig zo’n vier, vijf tepels af en hoeft niet hard te werken voor de kost. Het pootje ligt er wat ontspannen tegenaan, maar het typische trappen en pompen dat pups doen met de voorpoten om de melk te laten schieten is voor deze eenling nauwelijks nodig…

Vijf dagen oud; Marianne kwam weer even op kraamvisite. Bliss is bij haar geboren en straalde helemaal bij dit bezoekje.

Zes dagen oud; het is zo bijzonder eigenlijk, nu al te weten dat dit hondje bij ons blijft wonen. Normaalgesproken zijn er meer pups in een nest, die breng je zo gezond en goed gesocialiseerd mogelijk groot, waarna je pas met zeven weken gaat beslissen wie je houdt en naar welke eigenaar iedere pup zal gaan. Na acht weken vliegen ze uit, en dan kun je aan de slag met de verdere socialisatie van de pup die bij je blijft. Die puzzel hoeft bij dit nest niet te worden gelegd en het geeft de interactie met de kleine Joy toch een andere lading.

Ik kan me zo voorstellen dat de band tussen Bliss en Joy heel hecht kan worden, omdat ze vanaf het begin alleen maar samen zijn. Het samenspel tussen moeder en pup is altijd prachtig om te zien als je ze op een gegeven moment om de beurt wat quality time gunt. Dan zie je de moederhond uitgebreid bezig gaan met spelen en opvoeden, terwijl ze dat met zes op melk beluste pups tegelijk niet zo gemakkelijk kan doen. Ik ben benieuwd hoe en wanneer Bliss dat allemaal gaat doen met alleen Joy.

Zeven dagen oud; ontspannen moeder en kind. De warmtelamp staat niet vaak aan, want moederhonden houden er helemaal niet zo van, en dit dikkige kind schuift altijd keurig weg van de warmtebron, het is aan haar niet zo besteed. De operatiewond van de keizersnede is ontzettend goed geheeld bij Bliss. Ze heeft er ook geen last van als Joy ligt te drinken.

Zeven dagen oud; hier vallen wat oneerbiedige termen, zoals plofkip, en nijlpaardje.

Ze tijgert wel eens wat in het rond, maar ligt voornamelijk uit te buiken…

Op vrijdag kwam Nienke oppassen, zodat ik een dag op kantoor kon werken. Nienke heeft Jutter, een zoon van Bliss’ nestzus Lotta, die vorig jaar haar nest kreeg. Ze zal wekelijks komen oppassen en zich actief bezig houden met de socialisatie van kleine Joy. Want dat is een verhaal apart met eenlingen, weet ik ondertussen. Ik heb contact met een ontzettend leuke fokker van een eenling die nu acht weken oud is; die heel uitvoerig verslag doet van alles wat ze met haar eenling onderneemt. Ik kan heel veel van haar leren. En gelukkig maar, want de gedachte aan een eenzame pup in de ren, omringd door “dood” speelgoed speelt me nu al een beetje parten.

In plaats van tijd steken in het bezoek van gegadigden voor een pup en het klaarstomen van de pups en hun uitzet, voordat ze uitvliegen, wordt het tijd steken in het zo sociaal mogelijk groot brengen van die ene, die geen nestgenoten heeft. Als Joy eenmaal een week of zes, zeven oud is, mag ze hopelijk eens gaan spelen met een nest van dezelfde leeftijd. Ik hoor ook van andere fokkers die er ééntje hebben grootgebracht, dat de pup al heel snel lekker bij mens en roedel op de bank lag te netflixen. En dat de pup met vier weken al een beetje meedraaide met de roedel, in huis. Nou…. mijn roedel kan niet wachten! Betovergrootmoeder Hinde pakt iedere kans om de ren binnen te dringen om over de rand te kijken. Ze is helemaal gebiologeerd door kleine Joy. En ook Tobie vindt het fijn om dicht in de buurt van Bliss en Joy te zijn.

Hier staan Hinde en Hazel over de rand te loeren. Je ziet dat Bliss er niet zo vrolijk onder is. Het is nog te vroeg wat haar betreft, en ik heb de dames dan ook snel uit de ren verwijderd.

It is mine, I tell you. My own. My precious. Yes, my precious. — J. R. R. Tolkien

Maar langzaam maar zeker weekt een moeder zich los van het kraambed… en zo wilde Bliss op dag acht zo maar mee op de wandeling, terwijl ze de hele week alleen maar snel de tuin in wilde, of snel op het veldje voor de deur. En ze had geluk, want ik had afgesproken in Mariëndal met Marianne, Arend, Evelien en de honden.

Bliss naast haar moeder Aprille. Oma waarnaar Joy is vernoemd (Salty Sand’s For Aprille’s Joy).

Het is niet geheel toevallig dat Evelien met dit stuk speelgoed aankwam voor Joy….

Een nest van maar één pup is minder werk, vooral in de eerste weken. Het gaat er heel sereen aan toe in de werpkist, en ook al slaap ik er maar een paar meter vandaan, er is niets om ’s nachts van wakker te worden op dit moment. Ik had zondag zelfs tijd om rozebottels te plukken en er met mijn moeder een paar potjes rozebotteljam van te maken.

Een mooie opname, op moeders arm. De camera lag vlak voor Joy, dus opeens lijkt ze nog wat ouder dan ze is. Ja, ze is groot en dik, maar zo groot nu ook weer niet ;>)

Maar toch, nu op dag tien is de kiloknaller inmiddels een feit, dat was het al op dag acht eigenlijk. Pups verdubbelen hun gewicht normaalgesproken in een week tot tien dagen tijd; daar heeft Joy maar zes dagen over gedaan…

Ik heb Joy’s groeicurve even vergeleken met die van haar overgrootmoeder Megan en oudtante Hazel, uit ons nest van vier pups in 2011. Die vier groeiden ook al als kool door het goede leven aan de melkbar. Megan pakte normaal uit, binnen de maat van de rasstandaard, en Hazel werd een soort reuzin. Ik ben heel benieuwd hoe dat met Joy gaat verlopen, ze was het zwaarst bij de geboorte en heeft een steilere groeicurve dan wie dan ook die bij ons is geboren. Bliss, Aprille en Megan hebben een keurig maatje gekregen. Gaan de genen de groei van Joy een halt toeroepen op een gegeven moment, of wordt ze net als de naoorlogse kinderen een koppie groter dan haar ouders ;>)). Wordt vervolgd.

Het is bij ons traditie sinds 2008 om wekelijks een portretje te maken van de pups; dit is de eerste. Ze ziet en hoort nog helemaal niets. Maar ze ruikt en voelt als de beste. Als Bliss haar bakjes kunstmatige puppymelk geserveerd krijgt dan komt Joy aangetijgerd, want die geur herkent ze heel duidelijk. Op de dag van haar geboorte heeft ze daar vijf keer een flesje van gehad, toen Bliss zich nog niet in staat voelde om voor haar te zorgen. Veel kleine dingen vallen ons nu op, omdat er maar één is om mee bezig te zijn en naar te kijken. Dat maakt het leuk om de komende tijd verslag te doen van het grootbrengen van deze “singleton”. Wordt vervolgd.