Wanneer ik Hinde’s toekomst visualiseer, dan probeer ik dit plaatje met de Hindmobiel (hoe mooi hij ook is ;>) weg te duwen en te vervangen door dit plaatje:

Hinde vrij en blij, thuis en buitenshuis.

Nee, die vloeiende rugbelijning zal ze waarschijnlijk niet meer krijgen;

Noch een showy gangwerk in draf;

En coursen zit er zeker niet meer in….

Als ze zichzelf maar weer kan bedruipen, lopen, eten en drinken, zonder mij, zonder karretje, zonder Walkabout. Dat is mijn droom voor haar, en mijn visie. En wanneer je iets wilt bereiken…. dan helpt het echt om het eindresultaat regelmatig te visualiseren.

Maandagmiddag heeft de dierenarts in Den Helder de hechtingen verwijderd en een beetje gekeken hoe het ging met de achterhand. Ze had meer resultaat verwacht, 12 dagen na de operatie. Ik was er niet bij helaas, en schrok later die avond wel van deze uitslag, zodanig dat ik mij tijdelijk uit het veld liet slaan. Maar daarna ben ik gaan relativeren; ieder dier is weer anders, en aangezien deze operatie maar een paar keer per jaar wordt uitgevoerd in Amsterdam, denk ik dat het voor mijn lokale dierenarts best een uitdaging is om er een mening over te vormen (zeg ik diplomatiek ;>). En wat kunnen we anders, dan de moed hervatten en werken aan een toekomst voor Hinde die beter is dan de werkelijkheid van vandaag……

Vanmorgen kwam zij plotseling in de benen; ze ging zelf opstaan en werkte haar poten onder het lichaam. Ze stond! Maar wel op omgeklapte voeten, want die kunnen nog niets. Maar blij dat ik was!

We hadden vandaag ook een afspraak bij onze holistische dierenarts in Heemskerk. Anderhalf uur heeft zij aan Hinde besteed; met o.a. osteopathie en acupunctuur. En zij zag dat Hinde best al het een en ander kan. De komende tijd ga ik twee keer in de week heen, om Hinde te laten behandelen. We hebben het beweegschema doorgesproken; Hinde moet heel veel rust hebben, maar omdat ze bij wijze van spreken haar nek breekt om mee te mogen met de anderen, gaat ze twee keer per dag mee naar onze wandelplekjes in de natuur; daar mag ze dan 50 meter lopen, een keer met de Walkabout en een keer met de Hindmobiel. Ze geniet zo in het gras, en gaat dan graag zelf eens zitten plassen, terwijl ik haar in evenwicht houd.

De behandeling van vandaag heeft haar kennelijk goed gedaan; opeens liep ze vanmiddag in huis achter mij aan, het zag er natuurlijk bijzonder ongelukkig uit, en ze liep op haar knokkels in plaats van op haar voeten, maar het was een enorme sprong vooruit ten opzichte van gisteren…… En nu moet ik haar dus meestentijds opsluiten als ze wakker is, want het is nog veel te vroeg in het genezingsproces om door het huis te krabbelen, en vooral op deze manier. Wel mag ze bij iedere maaltijd staan om te eten, zodat ze haar spieren traint om het evenwicht weer te leren bewaren.

Maar….. deze visie van mij wordt vroeg of laat werkelijkheid, ik houd me daaraan vast en aan Hinde’s willetje zal het niet liggen ;>))

Hinde heeft veel rust nodig; ze ligt dan weer op het grote luchtbed – samen met Chloe en Dune, soms ook Hazel – dan weer in haar cavebed, vaak ook op de bank. Allemaal ondergronden met verschillende hardheid, goed voor de afwisseling. Iedere 3 tot 4 uur laten wij haar in de tuin plassen en terwijl wij haar achterpoten van de grond houden rent zij naar binnen en kiest zelf waar ze wil liggen, en op welke kant zij wil liggen. En dat wisselt zij verrassend knap af.

Af en toe gingen we de afgelopen dagen met Hinde en Hazel de straat in; even een klein stukje de voorpoten strekken.

Ze kan zelf op haar achterpoten staan, mits wij haar een beetje in evenwicht houden en haar voetjes goed klappen. Zo lopen we dan een meter of 50, en ze houdt zelf een flink hoog tempo aan, omdat ze op zoek is naar katten ;>)

Hinde eet sinds een paar dagen staande, we hebben daar na het maken van deze foto een stroeve mat voor gemaakt. Je ziet op deze foto een flinke bult op haar rug; er zat nog veel vocht en afvalstoffen in het operatiegebied. Woensdag schreef ik mijn laatste blog; die nacht en de volgende twee dagen ging het opeens minder goed; die bult verscheen, en ze begon haar plas te laten lopen waar ze lag. Het enige voordeel ervan was dat ze niet meer lag te hijgen door een volle blaas, maar het was ook een zorgelijke ontwikkeling.

Er zijn een paar mensen die Hinde op afstand energiebehandelingen geven. Die zijn er enerzijds op gericht om het emotionele trauma te verwerken, anderzijds om het lichaam te helen – en dat betekent letterlijk ervoor zorgen dat de voor- en achterhand weer als een geheel voelen. Geloof erin of niet, maar wij merken aan Hinde behoorlijke veranderingen als zij “onder handen” is genomen. Zo kreeg zij vrijdagavond ook zo’n behandeling. Zij is sindsdien droog gebleven en wij sliepen het grootste deel van die nacht allebei als een roos. De bult op haar rug begon te slinken. Bovendien gaat het plassen veel beter. Ik sta neutraal in dit onderwerp en ben gewoon blij met alle hulp die van alle kanten wordt geboden. Baat het niet dan schaadt het niet, maar ik heb de indruk dat er echt iets gebeurt tijdens zo’n behandeling.

Maar goed, er moet nog heel veel gebeuren, en Hinde heeft onze hulp nog heel hard nodig. Bijgaand foto’s van het plasgebeuren. Dat gebeurt op een beetje duinzand (door mijn moeder aangeleverd, voor een extra vertrouwd gevoel ;>). Op de foto legt Virginie Hinde’s buik op het niveau van de blaas over haar bovenbeen. Hinde doet dan een paar keer zelf haar pootjes wijd naar buiten en ontspant haar blaas, zodat die zich steeds een beetje verder leegt.

Alleen is overeind komen ook weer een vak apart. We voelen ons allebei een beetje geradbraakt van het dragen van Hinde’s achterhand, en Hinde wil steeds meer actief zijn en meedoen met de andere honden. Gelukkig was daar de helpende hand van Arend toen ik deze foto’s maakte ;>))

We waren de afgelopen dagen aan het googlen op zoek naar een hondenrolstoel voor Hinde, zodat ze af en toe mee naar buiten zou kunnen – ze breekt namelijk de tent af om met de rest mee te mogen….. Arend en Marianne kwamen gisteren Megan en Aprille weer bij ons ophalen en probeerden een beetje mee te denken. “We zouden zelf misschien iets kunnen maken, als we losse onderdelen kopen. Maar het is vier uur, en de winkels gaan zo al dicht. En het mag niet te duur worden, voor een hopelijk tijdelijke oplossing.”

Ons oog viel op mijn boodschappentrolley, die had EUR 7,50 gekost bij het Kruidvat……

Kijken of er een combi kan worden gemaakt met de Walkabout, met Hazel als stand in voor Hinde.

En als we nu zo en zo doen…… met Dune en haar tuigje.

Dat handvat kan er wel af!

Begint er een beetje op te lijken, maar de buik en rug worden zo niet ondersteund.

Veel belangstelling van de roedel, voor ons spontane zaterdagmiddagproject. Gelukkig heb ik veel gereedschap en kistjes vol met schroeven, klemmen etc. in huis, want de winkels waren dicht! In totaal heeft de Hindmobiel EUR 10,00 aan onderdelen gekost.

Het kost wat uurtjes werk, maar dan heb je ook wat. Bedankt, Arend, Virginie en Marianne! Vanochtend hebben we een pilot run gedaan…….

Zo zag het eruit. Hinde was opgetogen om een klein stukje te lopen op een vertrouwde plek.

Ze stond ook heel ontspannen te ruiken in het gras. Virginie heeft de treeplank van de Hindmobiel zojuist een beetje aangepast, zodat Hinde’s benen een iets natuurlijker stand kunnen aannemen, meer onder haar lichaam. En dat is hard nodig, omdat zij tijdens het ritje haar benen probeerde mee te bewegen, waardoor ze van haar treeplankje af raakten. Dat van die bewegende benen voelen wij ook wanneer wij ze van de grond houden terwijl zij door het huis heen crosst.

We hebben het bewijs van boven gefilmd, kijk goed:

En met dat goede nieuws sluit ik mijn blogje af. De nachten zijn nog altijd gebroken, maar met minder zorgen, meer relaxed, en iedere nacht brengt weer een belofte voor de volgende dag!

Vandaag is het een week geleden dat Hinde werd aangereden, verlamd raakte en in Amsterdam aan haar rug is geopereerd. We hebben een moeilijke week achter de rug, met veel ongemak voor Hinde. Elke nacht was een gebroken nacht. Dat ongemak uitte ze door een snelle ademhaling en veel hijgen. Eten gaat prima; maar alles wat erin gaat moet er op een gegeven moment ook weer uit natuurlijk. Met vallen en opstaan leerden we begrijpen welke dingen haar rust verstoren, en dat zijn voornamelijk haar blaas en darmen.

Om die iedere drie tot vier uur te legen was en is nog een hele toer. Ze kan haar plas wel ophouden als ze ligt, maar ze kan deze buiten niet echt beheerst laten lopen. Soms zakt ze door haar hurken en gaat dan plassen terwijl we haar ondersteunen, soms moeten we haar blaas zelf leegdrukken. Voor haar ontlasting geldt hetzelfde; ze krijgt een laxeermiddel om alles een beetje zacht te houden, maar moet daarnaast goed drinken en dat is een beetje een probleem, want plotseling is ze niet meer kien op gewoon water. Vleesbouillon, geitenyoghurt met water en zelfs tomatensap met water (dat was het resultaat van onze wanhoop, dan probeer je van alles uit), dat gaat er wel in.

De onrust slaat ook regelmatig toe omdat ze beseft maar niet begrijpt dat ze zich niet zelf kan verplaatsen, en dan vooral wanneer ik met Hazel en Chloe naar buiten ga. Vandaag ontmoette ik bij toeval op de dijk het aardige echtpaar dat het allemaal zag gebeuren toen zij op de fiets op de plek des onheils aankwamen. Hinde zat midden op de weg rond te tollen omdat zij weg probeerde te komen maar dit niet kon. Deze mensen trokken haar het grasveld op en hebben haar drie kwartier vastgehouden en gekalmeerd terwijl zij wachtten op de dierenambulance en de politie.

Ondertussen heeft de man die Hinde het eerst heeft geraakt gezocht naar Hazel. Ook deze man heb ik opnieuw gesproken. Hij legde uit dat hij tussen de 50 en 60 km per uur reed op die weg, dat Hinde en Hazel hem van linksachter op volle snelheid kwamen inhalen en hem vervolgens schuin afsneden, waarbij Hinde een tik van de bumper opliep en vervolgens tegen een andere auto aanketste, die stond voorgesorteerd om diezelfde weg op te draaien. Wat een verhaal…..

Zondagmiddag lag Hinde op de bank, en plotseling zag ik dat ze haar achterpoot kon bewegen, alsof ze zich probeerde te krabben. Snel een filmpje gemaakt. Sindsdien heeft ze dat niet meer gedaan, maar het was hoopgevend om te zien.

Zondagavond kwam Elly een paar dagen logeren, zodat ik maandag en dinsdag kon gaan werken. We bouwden samen een ren op met daarin een luchtbed waar Hinde veilig in kan verblijven als ik haar af en toe alleen moet laten om te douchen of Chloe en Hazel uit te laten. Toen ik maandag het huis verliet waren zij samen nog een beetje aan het wakker worden. Die dag kwam onze dierenarts bij haar kijken; zij heeft Hinde onderzocht en was tevreden over haar conditie en het litteken, dat rustig oogt.

Hinde geeft nog steeds response wanneer je in haar voeten knijpt, en soms strekt ze haar achterpoten helemaal uit wanneer je haar masseert en voeten in de handen neemt,  maar ze gebruikt ze op dit moment nog niet. Wel kan ze even blijven staan wanneer we haar voeten goed onder haar lichaam positioneren. Vanavond heeft ze zelfs met hulp staande haar bakje vlees leeg gegeten. Verder hebben we nu iets rustgevends voor haar gekregen waar ze niet helemaal van onder zeil raakt zoals met de tramadol het geval was, zodat we afgelopen nacht maar een keer wakker zijn geweest om Hinde te laten plassen.

Wanneer we Hinde naar de tuin verplaatsen, loopt zij op haar voorpoten en dragen wij haar achterhand. Eerst met de binnenband van een fiets, sinds kort met een Walkabout, een handig ding waar je je rug mee bespaart. Het is maar een klein stukje naar de tuin, en ze loopt heel snel. Eenmaal daar moet de band of Walkabout weer af omdat ze er anders op plast. Met bepaalde technieken, die we hebben geleerd uit een you tube filmpje dat Marieke stuurde, lukt het dan om wat urine en ontlasting te verwijderen, waarna Hinde zich opgelucht laat vallen in haar cave, op de bank of op haar luchtbed. Dan ligt ze meestal nog een tijdje onrustig te hijgen omdat ze van alles voelt.

Het lukt allemaal wel, maar die achterpoten die er slap bij bungelen en die kruislings gaan staan, waarbij de voetjes omklappen, zijn heel confronterend. Af en toe moet je daar toch een traantje om laten. Vooral in de donkere en stille nacht lijkt de situatie verre van rooskleurig. Daarna gewoon maar weer de schouders eronder en je whippetje vrolijk toe spreken alsof je samen leuke dingen aan het doen bent. Maar je telt de dagen, en vraagt je tussen hoop en vrees af of het wel goed zal komen…..

Zojuist is Virginie gearriveerd vanuit Brugge, zodat ik morgen ook kan gaan werken. Elly en Virginie hebben hier heel vaak geholpen in de afgelopen jaren – maar dat was bij de nestjes, wat toch een vrolijker projectje is dan een verlamde Hinde. Ik ben er superblij mee.

Virginie brengt altijd “the best of Belgium” mee; deze keer was ze bij die heerlijke Italiaanse traiteur langs geweest, waarvan ik vaker lekkere dingen mocht proeven. Drie soorten pasta en lasagne, verse Tiramisu en pralientjes van de beste cholocatier van Brugge….. Ja, eten kan ook troost brengen, dat had Virginie heel goed bedacht ;>)).

Het is nog niet eens in de oven geweest, en nu ruikt het al lekker….

Een korte afleiding voor Hinde; de laatste restjes uitlikken.

Hazel kruipt af en toe Hinde’s ren in om haar gezelschap te houden;

En Dune ligt bij haar oma Chloe, dan weer op de bank, dan weer in de ren.

Hinde geniet van een gepofte kippenpoot. In de afgelopen week vroegen mensen dagelijks naar de voortgang van Hinde, en af en toe brengt de post een leuke verrassing. Zoals het verrassingspakket van Manon en Olaf, en het lekkere pakketje van Gerdien en Jeroen. Dan weer staat er opeens een bos prachtige rozen op de bar van een ex collegaatje, en zijn er kaarten van whippetvrienden, zelfs van mensen die ik persoonlijk nog niet kende. Ook heeft Cora een mengsel van etherische olien gemaakt voor Hinde, die rustgevend en pijnstillende eigenschappen hebben. Daarmee kunnen we haar nu dagelijks masseren. Dat zijn echt fijne opstekers, ik kan niet anders zeggen…….Dat masseren en rekken en strekken is heel erg nuttig begreep ik van de fysiotherapeute, want daarmee blijven Hinde’s lichaam en bespiering niet alleen soepel, maar ook krijgt haar lichaam de broodnodige seintjes dat de voor- en achterkant echt bij elkaar horen.

Volgende week gaat Hinde voor controle terug naar Amsterdam, dan worden de hechtingen verwijderd en gekeken naar haar beweeglijkheid. Op dit moment ziet het litteken er prachtig uit, maar het gebied eromheen zit vol vocht en geeft beslist ongemak. Het moet allemaal de tijd hebben en ik wat meer geduld…… wordt vervolgd!