Wat heeft pasen ons dit jaar gebracht…..

Een eerste weekend op de camping in Hilversum. Even de grote schoonmaak doen na de winter, en tussendoor ook gewoon wat ontspanning.

Als je de Hoorneboegse heide nu opstapt, weet je niet wat je ziet…. de natuur moest kennelijk een handje geholpen worden, maar de vaste wandelaars zeggen dat de aanvliegroute van het vliegveldje aan de overkant moest worden verbeterd. Dus: weg met die hoge bomen ;>(.

Het kan Hinde en Hazel niet zo veel schelen…..

Want hoe meer verticaal hout, hoe beter.

Afgewisseld met ballen…..

Die je tussen al die verdwenen bomen des te gemakkelijker terug vindt ;>)

Jongleren met ballen….

Ondertussen een oogje in het zeil houden… het uitzicht is weids!

De lente is duidelijk op komst.

De heide ziet er nog niet zo spannend uit, maar het groen zit er zo’n beetje aan te komen.

Tussen de grote schoonmaak door, was er tijd voor een wandeling met Herma, Djeff en hun duo Anyl en Raguel.

Anyl daagt Raguel uit voor hun vaste renrondje, maar Raguel heeft alleen maar oog voor zijn tante Hazel en oma Hinde vandaag….

Djeff met in de verte een aanstormend drietal;

Anyl, Hazel en Raguel;

Voor Hinde gaat dat allemaal een beetje te woest; zij bijt liever op haar eigen houtje.

Als Djeff buiten gaat spelen, houdt Raguel alles vanuit de caravan goed in de gaten….

Vorig weekend had ik Aprille en haar moeder Megan een dagje te gast.

Ze hebben er geen trauma’s aan over gehouden; ze vermaken zich altijd prima hier.

Mijn mam vierde thuis haar 86e verjaardag, met een groepje vrienden.

Terwijl ik mijn mam hielp met bedienen tijdens haar verjaardagsfeestje, paste Nikki op de dames.

Daarna een lekkere wandeling door het bos, over het strand en door Mariëndal.

Het is nog niet erg groen, maar wanneer is de natuur lelijk…. eigenlijk nooit.

Even oefenen met Aprille in stand. Dat was niet zo succesvol omdat de andere drie bezig waren met graafwerkzaamheden en dat leidde behoorlijk af.

Nog een mislukt plaatje; ik gooide een stokje in de lucht om het viertal attent te laten kijken, maar dat was geen geschikt voorwerp voor dit doel ;>).

Mooie luchten boven het Hengstepad.

De volgende dag was het de beurt aan Hinde en Hazel om bij Marianne en Arend te bivakkeren, want mijn mam en ik gingen samen naar de voorstelling Ama Luna van Cirque du Soleil.

En aansluitend reden we via Durgerdam naar Monnickendam, voor een cappuchino en een croque monsieur in de oude Waegh (op de achtergrond de prachtige speeltoren).

De volgende dag de afschuwelijke aanslagen in Brussel….. de mensen zijn boos en verdrietig, en de meningen over hoe het verder moet in Europa raken steeds verder uit elkaar. Ik moet opeens denken aan het gedicht “Genoeg gepraat” van Toon Hermans.

Genoeg gepraat, genoeg beweerd,

ze blijft, dezelfde pijn,

we hebben het mensdom zelf versteerd,

nu moet het pauze zijn.

 

Een pauze van een jaar of tien

en van volkomen zwijgen,

dan heb je kans dat we misschien

een nieuwe wereld krijgen.

 

Dan heb je kans dat het ons lukt,

misschien komt alles goed,

als niemand meer een letter drukt

of zeggen zal hoe ’t moet.

De afgelopen maanden zijn goed gevuld geweest met whippetmomenten; gezellige, mooie en ook verdrietige. Ik laat mijn mooiste en leukste foto’s van de afgelopen twee maanden maar eens voorbij komen.

Mozart van Elly en Hans, zoon van onze Chloe is op 11 februari naar het licht gegaan, 4 dagen voor zijn 12e verjaardag. En op 3 maart overleed Leilah van Annalies en Marc, halfzus van Chloe, een dag na haar 14e verjaardag. Op 15 februari was de geboortedag van onze Jewel, en op 26 februari 2014 was het haar sterfdag, alweer twee jaar geleden. Zo vreemd dat deze drie zo dicht bij hun verjaardagen de regenboogbrug overstaken.

De verdrietige maar ook de fijne momenten kan ik gelukkig delen met mijn whippetvrienden. In het eerste weekend van januari hadden we in Den Helder een kleinschalige maar heerlijke nieuwjaarswandeling voor windhonden. Virginie was er ook bij vanuit Brugge, met Dune en Doortje.

We waren met zo’n 20 mensen en 20 hondjes. Sommigen kwamen van ver! Veel mensen zagen van de wandeling af, omdat het slecht weer was in Nederland. Maar bij ons in Den Helder was het droog en de zon kwam zelfs tevoorschijn!

Vanaf het strand staken we over het duin richting de Grafelijkheidsduinen en de Donkere Duinen.

Via de achteringang van de Donkere Duinen richting recreatiegebied Mariëndal.

Strand, duin, bos, park, dit is een van de meest afwisselende wandelingen in Nederland, schat ik in.

Whippet onderonsje.

Natuurlijk gingen we na afloop aan de soep en zelf gebakken lekkers met koffie. Eigenlijk was het voor de organisatie wel eens fijn en ontspannen om met een kleiner gezelschap te lopen….. iedereen heeft volgens mij volop genoten.

De volgende dag was ik met Hinde en Hazel te gast bij Marianne en Arend, en Virginie. Op de foto: Hinde, haar twee dochters Hazel en Megan, Megans dochter Aprille, Hinde’s nestzus Dune en Dune’s dochter Doortje.

Hazel kan net niet zien wat voor taart Virginie naar binnen werkt….

Gelukkig mocht ze de afwas doen ;>)

Manon en Olaf, de eigenaren van Hinde’s zoon Bidai en van Nisga’a en hun nieuwe Roemeense meisje Tessa, kwamen die week gezellig koffie drinken toen zij van Texel weer richting huis vertrokken.

Het weer wordt ondertussen steeds zachter, tussen de wat natte en koudere momenten door. Ik spreek vaak met Marianne af op het Hengstepad. Hinde, Hazel, Megan en Aprille zien elkaar graag.

Ze werken graag samen tijdens de muizenjacht.

Afgewisseld met een rondje rennen door het duin.

Hinde en Hazel trekken allebei het liefst aan het langste eind. Toch moet Hinde het vaak afleggen tegen haar stoot van een dochter.

In februari bezochten we de kampioensclubmatch van de NWC. Voor onze dames een bizarre dag…. ik ruilde Hinde en Hazel bij Marianne en Arend om voor Megan en Aprille en vertrok met die twee naar de show, terwijl mijn dames een dagje Ewijcksluis mochten doen. Op de show trof ik vele bekenden, waaronder Nikki en Ernst met hun Ivy (rechts).

Megan in de ring; ze kreeg een uitmuntend in de open klas.

En haar kind Aprille kreeg een uitmuntend in de tussenklas.

Megan’s broer Bidai werd door Manon voorgebracht.

Hij kreeg ook een uitmuntend en het was erg mooi om te zien hoe hard hij zijn best deed voor zijn vrouwtje.

Bidai’s onmiskenbare Salty Sand’s hoofd en expressie.

Ik kreeg Isis van mijn broer Ronald een nachtje en dagje te logeren. Ze is 15 1/2 jaar oud, blind en inmiddels wat minder stabiel op de pootjes. Ze lag te genieten in de nieuwe cave hoezen die Charry voor ons maakte. En Hazel paste zo goed op, ze riep me vroeg in de ochtend wakker toen Isis ging ronddolen, zodat ik haar keurig even kon laten plassen….

Vorige week vierde ik mijn verjaardag met wat whippetvrienden en familie. We troffen het ontzettend met het weer.

De honden liggen alweer regelmatig te rollebollen in het duin;

En het weer staat toe dat je op een beschut plekje kunt staan of zitten, terwijl de honden zich vermaken.

Hinde en Hazel begluren onze wandelgroep;

Heerlijk windstil was het op het Helderse strand.

Mens en dier genoten van ons rustige strand.

De vriendengroep, gade geslagen vanaf een zandplaat in zee.

Na afloop alles in diepe rust en wij trokken de champagne open om mijn verjaardag te vieren. Dit was eigenlijk ook de boerenkoolwandeling, maar deze keer aten we zelfgebakken kibbeling van kraakverse kabeljauw van de visafslag van Den Oever.

Maestro genoot van het samenzijn met zijn familieleden. Hij is niet meer samen met Mozart en dat is best een omschakeling. Maar als het goed is mag hij in het komende jaar een nieuwe roedelgenoot verwelkomen.

Hinde en Hazel bij mijn gebakje. Eerlijk zullen we alles delen is hun motto. Soms hebben ze gelijk, soms niet helemaal;>)).

Afgelopen weekend hadden we Evelien te gast met Hinde’s nestzus Zoë en met James. We staken zaterdag over naar Texel.

We maakten direct na aankomst een eerste wandeling rond de Mokbaai.

Na een lekkere lunch bij de vuurtoren bij De Cocksdorp maakten we nog een wandeling over het strand. Het was zonnig en windstil, en Zoë en James poseerden geduldig voor mijn camera.

Het strand is daar niet overal even veilig. Ik had Evelien daar niet op tijd voor gewaarschuwd…. ze bleef er dapper bij lachen!

Het was genieten op dat enorm brede strand.

Hazel in natuurlijke stand; aan de riem omdat ze op die plek al eens verschrikkelijk op konijnenjacht vertrok toen ik daar was met Manon en Olaf.

Poseren met mijn rijkdom, bij paal 32.

Het mooie gebiedje achter het strand, terugweg richting de vuurtoren. Ook voor iemand uit Den Helder voelt een tripje Texel als vakantie.

Daarna reden we naar de Slufter, om te genieten van het panorama.

Dit is een brak gebied met heel bijzondere vegetatie die tegen zout water kan. Het is een gebied met vele gezichten.

In de zomer is de Slufter een paarse pracht door de bloeiende lamsoor, een zilte plant die eetbaar is, en die in het Frans en Engels de bijnaam “zee lavendel” heeft gekregen.

We reden via de bossen van de westzijde van Texel door naar het plaatsje Den Burg.

Daar wemelt het van de gezellige tentjes waar je iets kunt eten en drinken.

Het werd muntthee; even relaxen na alle uitjes in de mooie Texelse natuur.

Ik denk dat ik Evelien best veel van Texel heb kunnen laten zien in zes uur tijd. We hadden onze honden hun Traxen omgehangen en die hebben onze omzwervingen keurig geregistreerd. We komen vast nog wel een keertje terug voor de rest ;>)

De hondjes waren behoorlijk tam na ons dagje uit.

Vandaag een rondje langs de Waddenzee met Marianne en Arend.

Tussen deze twee foto’s zat een groot avontuur. Dit is een gebied dat is afgezet door schapenhek en sloten. De honden kunnen geen kant op. Behalve Hazel, die ontdekte dat er een gat in het hek zat. Even later spoot ze in het rond over het weiland en drie hazen vlogen alle kanten op. Dat werd een spectaculaire coursing, waarbij Arend en ik over het drassige weiland zwoegden om haar te grijpen. Ik had vooral angst dat ze zich zou blesseren aan het ijzerdraad van de hekken hier en daar. Uiteindelijk verdween de haas waar Hazel op zat onder een hek door en kon zij worden onderschept door Evelien. Op deze foto loopt ze net weer braaf en onbeschadigd bij het roedeltje ;>)). Inmiddels was mijn hartverzakking weer afgezakt.

We aten onze stress weg met een broodlunch met verse eitjes van de kippen van Marianne en Arend, en met gebak. En de honden deden braaf de afwas.

Inmiddels is de rust weergekeerd. Hinde legt haar moede hoofd maar eens neer. En we zijn weer helemaal bij: dit was begin januari tot begin maart bij de Salty Sands, in vogelvlucht.

De laatste foto van (Of Summer’s Joy) Mozart van Hans en Elly, zoon van onze Chloe; hij is eergisteren over de regenboogbrug gegaan, vier dagen voor zijn 12e verjaardag.

Hij was het enige reutje in Chloe’s nest van zes. Toen hij bij Hans en Elly ging wonen, betekende dat voor ons het begin van een lange vriendschap, die mij nog altijd erg dierbaar is.

Mozart tweede van rechts, hij had het meest lichte velletje van allemaal.

Hij was een lieve, vrolijke reu, met de typisch opgeruimde aard van zijn moeder Chloe.

Mee kamperen met Elly, Hans en de kleinkinderen.

Mozart met zijn neef en zes nichten, de pups van zijn nestzus Jewel. Uit Jewel’s nest zou Maestro bij hem komen wonen.

Mozart en Maestro….. maatjes door dik en dun.

Toen Mozart 5 1/2 jaar oud was sloeg het noodlot toe; wat er precies is gebeurd is een raadsel gebleven maar hij kwam tijdens een wandeling met een verlamd achterlichaam uit een greppel gekropen. Er volgde een peperdure operatie en hij moest weer leren lopen.

Met het trainen bij de WRA was het afgelopen…. Mozart liep voortaan met een hanentred, zijn achterlijf verloor bespiering en had de neiging om naar opzij uit te zwaaien. Hij moest schoentjes dragen om te voorkomen dat zijn pootjes stuk gingen.

Driekwart jaar later liet hij ons allemaal versteld staan in de Zwitserse alpen; met een blij gezicht lanceerde hij zich soms met vreemde capriolen van de hellingen af, vol vertrouwen dat het goed zou komen. Hij genoot en wij waren allemaal apetrots op hem.

Naar de top van de Plaine Morte (3.000 meter);

Uitrusten tijdens de lunchpauze op een alpenwei;

Lac de Tseuzier;

Mozart en Maestro;

Een mooi gezicht had hij; hij was een mannelijke versie van Chloe;

Twaalf jaar onafscheidelijk van zijn Kwakkie; de pluchen eend met nestgeur die mijn moeder destijds aan alle pups mee gaf. Als ik op visite kwam, was dat het eerste waarmee hij altijd aan kwam zetten.

Megan met in haar kielzog Maestro en Mozart, in 2013. Op deze foto is goed te zien dat Mozart gehandicapt was.

Bijna tien jaar oud, maar nog vol levenslust en op volle toeren.

Heerlijk tutten in zijn cozy cave…..

Afgelopen oktober, met de hele whippetfamilie bij Evelien en Wim op bezoek.

Oktober 2015, op het strand van Zeebrugge.

Hij had de laatste tijd steeds meer last van zijn voorpoten, die al 6 1/2 jaar meer dan normaal zijn lichaamsgewicht moesten dragen. Gisteren kon hij totaal onverwacht niet meer lopen of staan. Hans en Elly hadden met de honden naar het strand willen gaan, maar zagen de wanhoop in zijn ogen, en wisten dat zijn zo gevreesde laatste dag was aangebroken.

Mozart is ’s middags weer naar huis gekomen in zijn mand, met Kwakkie tussen zijn poten. De kleinkinderen van Hans en Elly hebben mooie tekeningen bij hem gelegd. Ik heb ’s avonds zijn koude maar zoals altijd superzachte velletje kunnen strelen. De twaalf jaren tussen de dag waarop hij in mijn handen is geboren en deze verdrietige dag waarop hij naar het licht vertrok zijn voorbij gevlogen.

Moosje heeft de fijnste baasjes gehad die een whippet zich maar kan wensen. Elly en Hans hebben hem na zijn ongeluk zijn tweede leven gegund. Zij hebben al die jaren de vele verwonderde blikken van voorbijgangers richting hun gehandicapte hond getrotseerd en hem vol vertrouwen zijn eigen grenzen laten verkennen. Geen wonder dat hij geen moment zonder hen wilde zijn. Hij was altijd van de partij, met al zijn doorzettingsvermogen en een grote grijns op zijn gezicht.

Dag lieve Moos, je mooie ziel wordt enorm gemist. Dit jaar klauter je de bergen niet meer met ons op, maar ik heb het gevoel dat je er op de een of andere manier toch bij zult zijn.

De feestdagen alweer voorbij….. mijn fraaie voordeurversiering ligt inmiddels weer op zolder. Het hele jaar is eigenijk voorbij gevlogen!

Gelukszoeker…. 2015 is het jaar geworden waarin dat woord in Nederland een negatieve betekenis heeft gekregen. Maar zijn wij het niet allemaal? Ik wil juist in het leven staan als gelukszoeker en geluksbrenger, en ik hoop dat we in 2016 met z’n allen maar veel geluk mogen brengen, zoeken en vinden – ook degenen die het ver van hier hebben verloren.

2015 was voor mij een bijzonder jaar, het jaar waarin ik officieel ben begonnen met het uitoefenen van mijn nieuwe beroep, nadat ik in 2014 de post HBO opleiding ervoor heb afgerond. Als kersverse mantelzorgmakelaar heb ik een flink aantal mantelzorgers kunnen helpen met allerlei regelwerk op het gebied van zorg en financiën. Ik voel me als een vis in het water, dit is een stuk geluk dat ik heb gezocht en gevonden.

Geluk is ook…. bij Marianne en Arend aanwippen en onze vier Sandjes gezond en wel met elkaar bezig zien.

Samen plannen blijven maken voor de toekomst van de Sandjes;

Gehandicapte Hinde met een frisbee zien spelen, en vaststellen dat dochter Megan (rechts) met de jaren steeds meer op Hinde gaat lijken.

Samen wandelen langs het Amstelmeer, en daarna gezellig een lekker eitje bakken van Marianne’s kippen, die het leggen niet laten, ondanks de wintertijd.

De gepersonaliseerde kerstwhippetjes van de hand van Marianne.

Ongelooflijk dat de dames de decemberwandelingen grotendeels zonder jas af konden.

Genieten op het Hengstenpad;

Mijn moeder heeft momenteel teckel Timmie als logeetje. Hij vindt het geweldig om Hinde en Hazel te mogen escorteren.

Timmie scheen snel wagenziek te zijn, maar hij moest wel met ons mee naar Putten, waar wij de jaarwisseling samen met Ronald en Els en alle honden doorbrachten in een hotel in de bossen. In de dagen voor het vertrek hebben we geoefend met korte autoritjes in Den Helder, met leverworst als beloning, en hij bleek perfect klaargestoomd voor de lange ritten.

We zijn ook nog even langs de caravan in Hilversum geweest, om te wandelen in de altijd prachtige natuur.

De caravan staat deze keer voor de winterstop netjes schoongemaakt en ingepakt onder een groot zeil. Dit zou een grote schoonmaakklus moeten schelen, wanneer de camping op 15 maart weer opent.

Vanuit Putten was het maar een klein uurtje rijden naar Nijmegen, de geboorteplaats van mijn moeder. Het waaggebouw lag er weer schitterend bij in de lage winterzon.

We bezochten de Valkhof, een hoog gelegen park in Nijmegen dat uitziet over de Waal.

Daar staat ook de Sint Nicolaaskapel uit 1030, met op de achtergrond de Waal en de Waalbrug.

Een Nijmeegs balkon met fraaie windhondversiering;

Gezellig koffie drinken met mam, die volop genoot van ons bliksembezoek aan haar mooie Nijmegen op oudejaarsdag.

In Putten zelf heb ik weinig foto’s gemaakt; op een paar avondkiekjes na, op mijn hotelkamer. Van Hazel;

De dames slapen sinds twee jaar niet meer thuis op mijn slaapkamer, dus tijdens dit soort uitstapjes wordt het bed direct geclaimd.

Hinde met haar kajal ogen. Deze foto doet me toch zo denken aan……

Deze foto uit 2005. Links Hinde’s moeder Jewel, toen een jaar oud. Rechts Jewel’s moeder Chloe, toen vijf jaar oud. Inmiddels hebben we in het afgelopen jaar onze draai moeten vinden zonder hen. Het is verdrietig, maar gevonden geluk moet je soms ook weer los laten……

De allerbeste wensen voor een gelukkig 2016!