Megan weegt ondertussen 7,3 kilo, niets vergeleken bij haar nestgenoten, maar Marianne en Arend vinden haar al echt groot geworden. Ik zie haar natuurlijk wekelijks op ringtraining, en ze is duidelijk een slag kleiner dan Hazel – wat helemaal zo verkeerd niet is ;>)). Ze is ook langer van lijf, en kan sneller en mooier rennen dan Hazel, valt me op, wanneer ze na afloop samen hun rondjes draaien over een groot veld. 

Met eten is ze selectief, de brokken bewaart ze liever voor als ze echt honger heeft, maar de Duck en Farmfood laat ze niet staan. In de avond een lekker stukje kaas, dat gaat er ook altijd in.

Na 10 uur ’s avonds gaat ze op nachtstand en komt daar pas 12 uur later weer uit. Om 8 ’s ochtends uur wordt ze even gewekt voor een plas, maar dat gaat met veel moeite, want die lekkere warme mand wil ze nog helemaal niet uit. Ze komt dan ook met veel gegaap en gekreun en de nodige en aanmoediging in beweging om vervolgens weer snel verder te slapen (Marianne, ze is duidelijk al vroeg een échte whippet aan het worden ;>).

Als ze eens een uurtje alleen moet blijven blijft ze rustig in haar bench, natuurlijk wel als ze lekker moe is van een wandeling. Ze is dol op elke hond en mens die ze tegenkomt, en een paar keer per week kan ze even lekker rennen op het strand waar het nu nog redelijk rustig is.

Op een mooie lentedag…..

Bloemen zijn er om geplukt te worden, nietwaar ;>)

Bidaï gaat lekker; op ringtraining, puppyles, en op allerlei hondenevenementen waar hij mee naar toe gaat. Mij valt weer op dat hij de zachte maar toch alerte expressie van zijn oma Jewel heeft.

Van de kermis was hij ook al niet echt onder de indruk ;>)

Hij wordt dankzij zijn roedelgenoten al een echte waterrat;

Nisga’a en Bidaï.

En zand…. je mag je kennelnaam natuurlijk nooit verloochenen ;>))

Hij is op dit moment op hoog tempo aan het wisselen, als gevolg waarvan hij uit zijn bekje stinkt, en zijn mandje half heeft verwoest ;>)

Dolle pret; kennismaking met het Italiaantje, de whippets en Aussie van Erica (die de gedragstest bij de pups afnam toen zij 7 weken oud waren);

Samen met Noa de Italiaan;

Met Noa en Kazue…… die ik me nog heel goed kan herinneren van:

De NWC agility en frisbee workshop – foto’s van april 2009.

Erica en Kazue demonstreerden destijds hoe het moest……

En ik was behoorlijk onder de indruk van deze zwartwitte atleet!

Natuurlijk moest Bidaï er op deze ontmoeting ook aan geloven….. en hij vond de puppy frisbee erg leuk ;>)

Maar rennen met Ashley vond hij ook het einde.

Half in stand….. ondanks de enorme groeispurt die hij nu doormaakt en de onhandige leeftijd zie ik nog steeds zijn prettige outline van twee maanden geleden ;>)

Dat lijkt tegenwoordig te kunnen, want ik kreeg een linktip van Marianne, die ik dit jaar zeker ga uitproberen.

Het gaat om het rauw vlees merk K9, en wel de variant “K9 Natural Freeze Dried”. Het is gevriesdroogd rauw vlees dat buiten de koelkast kan worden bewaard. Na toevoeging van warm water transformeert het weer in een smakelijke rauw vleesmaaltijd zonder onnatuurlijke toevoegingen.

Link naar de brochure: http://www.k9natural.nl/wp-content/uploads/2010/12/k9natural_brochure.pdf

Soms gaat het bij mij niet over whippets ;>). Maar dan gaat het waarschijnlijk wel weer over andere dieren, en meestal zijn dat dan toch paarden, want ik rijd al mijn hele leven paard en zij stonden lang op een gedeelde plaats met honden op mijn lijstje van favoriete dieren. De schimmel op deze foto is de 21-jarige Amilette, en de bruine dame is haar 9-jarige dochter Andorra, gefokt door mijn goede vriendin Claudia.

Afgelopen weekend bezocht ik Claudia, op de “Colas Chavet” in midden Frankrijk, waar zij Arabische paarden houdt – zowel haar eigen paarden, als andermans paarden in pension. Wij kennen elkaar ondertussen alweer 18 jaar, vanuit de tijd dat wij bestuurswerk deden voor Brooke Hospital for Animals. Claudia is sinds haar tienerjaren een wandelende encyclopedie op het gebied van het Arabische volbloed paard. Als we over fokkerij, constructie en gangwerk praten, is er de onvermijdelijke vergelijking die we vaak kunnen maken tussen deze prachtige dieren en onze toch ook best wel adellijke whippets.

Ik laat tijdens deze bezoeken snel het Nederlandse tempo achter me. Dan duik ik gretig in de Franse modus, die vertrouwd voelt, want ik heb alles bij elkaar geteld zo’n 7 jaar in Frankrijk gewoond en gewerkt. De bovenstaande paasbrunch was trouwens helemaal niet typisch Frans, maar wel lekker ;>)

Ink is Claudia’s trouwe helper,  een superintelligente bordermix, die 9 jaar geleden als pupje uit het plaatselijke asiel is gehaald. Ze is genoemd naar haar inktzwarte verschijning (in het Engels).

We kennen elkaar door en door, en Ink compenseert het gemis van mijn eigen vier dames altijd op royale wijze.

Het was afgelopen weekend heerlijk weer daar in het midden van Frankrijk, er stond veel in bloei.

Met de zon erbij werd het een graad of 20, en het wemelde alweer van de hagedisjes op de muren van het huis.

We keutelen en kletsen maar wat… laat dineren, vroeg naar bed, uitslapen, lezen, slapen, lezen, opstaan, paarden verzorgen, brunchen, wandelen, koffie drinken in het dorpscafé, en rond de schemering meestal een ritje met de auto, om wild te spotten. Edelherten, reeën, wilde zwijnen, vossen, dassen, veel roofvogels, alles is er te vinden, op dit verstilde platteland dat wordt afgewisseld door mooie stukken bos. Het jachtseizoen was net een week eerder afgesloten, en dan vinden de maanden lang bejaagde dieren tijdens de zomermaanden gelukkig langzaam maar zeker hun rust.

Ik heb deze keer een aantal foto’s gemaakt ten behoeve van een interview met Claudia, dat binnenkort in een paardenvakblad verschijnt. Zie hier het bewijs van een stukje vakverdwazing, want niet alleen van honden kun je mooie gangwerkfoto’s maken natuurlijk ;>)

Lijkt een makkie, die foto, maar dit ging er aan vooraf; Claudia en Ink probeerden Andorra in beweging te krijgen, maar de rest van de kudde moet dan ook in beweging ;>)

En Ink leeft haar bordertalenten op zulke momenten volop uit…..

Onze uitstapjes naar de bossen die vlakbij le Colas Chavet liggen zijn altijd spannend, want we meestal wel wat wild tegen – Claudia kent na 10 jaar in dit gebied al hun schuilplekjes ondertussen op haar duimpje.

Op een gegeven moment nam Claudia even een ander pad, om een stukje te galopperen met Amilette….

Na een paar minuten kwam er met veel geraas een ree recht op mij af gerend. Ik was te verbouwereerd om een foto te nemen, terwijl ik de camera eigenlijk gewoon in de aanslag had… maar het zag er ongeveer uit zoals hierboven, maar dan één en niet drie ;>). Ik kon nog net op tijd achter een boom weg springen, waarna de ree met een enorme sprong vlak langs me kwam zeilen….. heel spannend was het wel!! Ik heb best veel reeën en edelherten gespot in mijn leven, maar zó dichtbij was ik nog nooit gekomen ;>)).

Het waren weer een paar heerlijke ontspannen dagen…..

Een jaarlijks terugkerende mini vakantie, meer dan voor herhaling vatbaar.

A très bientôt, chers amis!