Het is weer tijd voor een blog, vaste prik zodra ik zo’n 70 foto’s heb die ik leuk vind om te delen. Dat loopt toevallig een beetje mee met de vier jaargetijden.

Het bruggetje bij het Hengstepad, waar we dagelijks lopen. Over vier weken worden de dagen gelukkig langzaam weer langer. Dit jaar gebruik ik voor het eerst een hoofdlampje als ik het laatste rondje met de honden doe….. het ziet er wat apart uit maar had ik jaren eerder moeten doen!

Eerst maar eens mijn extra kostganger. Geen huisdier maar een buitendier. Een jonge zilvermeeuw die deze zomer in mijn straat is geboren, en iedere morgen bij dageraad voor mijn deur komt vragen om zijn drie eetlepels honden blikvoer. Laatst stond mijn broer voor mijn deur met een zwaar beledigde meeuw in zijn handen. Hij dacht als ervaren dierenambulance medewerker dat het om een verzwakt exemplaar ging dat toevallig voor mijn deur door zijn “hoeven” was gezakt. Maar hij voelde zwaar dus moddervet, hoe kon dat toch ;>))

In september werd eindelijk het lange gras op de zeedijk gemaaid. Nu konden de honden weer veilig rennen en spelen, want er staan lage paaltjes tussen dat gras. Bliss wacht met precisie op haar ring….

Ze is een handige donder met ballen, frisbees en ringen. Ze vindt dat zelf ook, zie ik aan haar gezicht.

In september troffen we elkaar weer tijdens een Whippet straight race bij de WRA. Dit is Niccolo (Duits showkampioen Koseilata’s Nowhere Man), de Duitse vader van Bliss en Lotta. Sabine en haar mam waren op vakantie op Texel, waardoor zij van de partij konden zijn.

Een mooie foto van Niccolo, gemaakt door Sonja.

Hier ligt Bidai, de zoon van onze Hinde uitgeteld bij zijn baasje Olaf.

Hij ligt daar waarschijnlijk te dromen over zijn mooie kill, kort daarvoor.

Lotta en haar moeder Aprille, beide van Marianne en Arend.

Sonja maakte deze blije foto van Lotta, aan het eind van haar rit.

En deze van Aprille’s moeder Megan. Megan is de nestzus van Bidai en van mijn Hazel, geboren uit ons nest van Hinde. Alle drie zijn volgende maand alweer acht jaar oud, en zijn nog bloedfanatiek op de baan.

Marc maakte deze foto van Hazel, die ook behoorlijk wat stof deed opwaaien.

Naast het plezier dat de honden beleven op zo’n dag, hebben wij het zelf ook gezellig.

Maestro van Hans en Elly, nestbroer van Hinde, uit ons nest van elf jaar geleden. Enige man in het nest met zes nestzussen! De mannen zijn tot nu toe dun bezaaid geweest in onze nesten. In onze vijf nesten waren er negentien dames en tien heren.

De prijsuitreiking… vol verwachting klopt ons hart ;>).

Enkele Sandjes vielen in ieder geval in de prijzen!

Eind september begon de bronsttijd voor de edelherten, en ik had met Lenneke afgesproken bij Radio Kootwijk, waar we eerst een lekkere wandeling deden. Ik was benieuwd wat nu precies de bronst triggert bij de herten. Het schijnt dat er eerst “wat kou langs de kloten” moet zijn gegaan. Dat weten we nu dus, en ik zal het niet meer vergeten ook door deze geweldige beschrijving ;>)

Het indrukwekkende gebouw van radio Kootwijk in de schemer, bijna vreemd gelegen midden in de natuur.

In het bos waren duidelijk sporen te zien van de wilde zwijnen en op die plekken hangt een penetrante geur;

Van achter een wildscherm zagen we steeds meer dieren verschijnen toen het donker werd.

Een rotte (is een groep) zwijnen die uitgroeide tot zo’n dertig stuks;

En majestueuze edelherten, die hun bronstroep lieten horen en elkaar weg probeerden te jagen. Een prachtig diep geluid. Indrukwekkend!

Radio Kootwijk, echt een aanrader om eens te beleven in deze periode!

Maar ook dichtbij huis is van alles te beleven in de natuur. Tobie showt hier zijn tuigje, van de hand van Evelien (Craft & Hound).

Het zit hem als gegoten. Tobie moet in een ver verleden zijn keel hebben beschadigd bij het trekken wat hij altijd deed aan de riem, of waarschijnlijk het geruk aan zijn riem, omdat hij niet was gesocialiseerd op straat. Sinds hij bij ons is komen wonen drie jaar geleden, is dat gekalmeerd. We moeten bij het eten altijd zijn brokjes naar beneden wrijven, want ze blijven hangen op de slokdarm vernauwing die ontstond door de beschadiging. Het tuigje is op maat gemaakt en bedoeld om zijn keel te ontzien als hij aan de riem loopt.

Wanneer de meidoorn bessen rood kleuren, is het weer smullen geblazen. Ik heb het nooit begrepen, want ze zijn enorm melig en noch zoet noch zuur, maar er zit kennelijk iets in waar de honden iets aan hebben. Mijn roedel is aan het eind van de zomer altijd erg druk met oogsten van bramen, rozenbottels en deze meidoorn bessen.

Nog meer oogst, tijdens een rondje met Marianne in Mariendal; op het grote veld was net  gemaaid, en dat brengt veel muizen aan het licht, dead or alive.

Het hondenstrandje (of hebben alleen de hondeneigenaren dat ervan gemaakt ;>).

De regen bracht volop paddestoelen, dus ook met Sylvia en de camera’s hebben we een rondje Mariendal gedaan.

Zoveel moois om vast te leggen, terwijl de honden hun eigen ding doen om ons heen. Als je op een van de foto’s klikt, wordt hij groot.

Thuis is het daarna behaaglijk op de bank.

Evelien was een weekend in Den Helder, en op de zondag gingen we naar de nestwandeling van het Of Summer’s Joy nest van Wim en Jos, het nest waar Evelien’s Billy uit komt. Of de pups elkaar nog kenden na ruim twee jaar is maar de vraag, maar het plezier dat ze hebben om hun fokker terug te zien is zeker, en whippets zijn altijd blij om soortgenoten te zien en ermee te spelen.

Wandelen en spelen in het Amsterdamse bos, met na afloop een lunch.

Het was een prachtige dag in oktober, heel druk met mensen en honden in het bos, maar ruimte genoeg om stressvrij te kunnen wandelen. En gek genoeg op deze dag kwam niet half Schiphol laag over vliegen, wat ik daar altijd heb meegemaakt.

Bliss (2,5) en Hazel (8); Bliss is nog heel jong en wil altijd zo graag spelen. Gelukkig is Hazel er meestal wel voor te porren.

De herfst brengt altijd prachtig warm gefilterd licht….

Evelien met haar James (10), Zoe (11) en Billy (2,5).

En ondergetekende met Bliss (2,5), Hazel (8), Hinde (11) en Tobie (12,5).

Een onderonsje met de gezellige kleindochters van de uitbater. Heel eventjes ongevraagd “oma” spelen, tja, als het leuke pittige meiden als deze zijn, is dat best even genieten.

Zoe en James op de bank. Zoe is een nestzus van Hinde, en is hier elf jaar geleden geboren. Dit was waarschijnlijk een van haar laatste bezoekjes in haar geboorteplek, want we gaan over ruim een half jaar binnen Den Helder verhuizen.

Foto van mijn ochtendrondje bij het Hengstepad, voor ik ga werken. Dan rennen Bliss en Hazel altijd minutenlang achter elkaar aan door de duinen heen. Bliss is altijd het haasje, dat wil ze graag. Op de achtergrond een halfwindhond, die het allemaal niet goed bij kan houden ;>)

Hier nog een vriendelijke vriendin die Bliss niet bij kan houden….

Een omgekeerde coursing…. toch apart dat een whippet die graag wil spelen altijd liefst zelf het haasje is… je zou haast denken dat ze willen opscheppen over hun wendbaarheid en snelheid.

Even samen bijkomen ;>)

Tobie en zijn haat-liefde verhouding met de eenden… het koude water schrikt hem nooit af. Hij kan eigenlijk heel veel hebben. Hij werd in september gepakt door twee herders en had ook een wond die moest worden gehecht. Dat is niet de eerste keer, maar gelukkig houdt hij er tot nu toe geen trauma’s aan over.

Vorig weekend een mooie wandeling met Sylvia in Hargen aan zee, zo’n 30 kilometer van Den Helder.

Het bos liet zijn mooie herfsttinten zien;

Sylvia maakte deze leuke foto van mijn roedel en mij;

Tobie, 12,5 en nog zo lekker fit. Hij geniet al drie jaar van het los lopen. Voordat hij bij ons kwam, kwam hij nooit verder dan de tuin van zijn eigenaren. Hij had geen bespiering en hij woog drie kilo minder dan nu. Ondertussen heeft hij er bij ons ruim 10.000 wandelkilometers op zitten (hij doet alles dubbel namelijk omdat hij in het rond rent ;>)

Het mooist vind ik het lopen door de open stukken in het gebied. Vooral aan het eind van de middag komt er zo’n magisch sfeertje in.

Het stuifduin met de gloed van de ondergaande zon erop;

We hebben speciaal gewacht tot de zon onder ging in zee.

Ik maakte deze close up van Hinde’s grijze kopje, nu elf jaar oud.

Zo’n whippet kopje verandert behoorlijk met de jaren. Niet alleen in het grijs worden, maar ook de vorm van de schedel en zelfs de ogen worden groter en ronder. Dit was Hinde toen ze net zo oud was als Bliss nu, ruim twee jaar oud.

Ik ga door met nog wat opnames van snuitjes, deze maakte ik deze week van Bliss. Voor je het weet is het ook grijs, dus geen kansen onbenut laten. Ze is nu 2,5 jaar oud.

Wat wil ze nu toch van me met dat zwarte knipperende ding voor haar gezicht?

In de nieuwe cave van DG Doggear. Ze zijn net binnen en erg mooi. Betere kwaliteit qua materiaal en afwerking dan de cozy caves die we nu alweer zes jaar hebben.

Deze twee nieuwe caves waren wel een flinke investering, maar ik zag dat Toby en Hinde er steeds naast zaten met de caves, op hun oude dag. Bliss en Hazel waren hen steeds te snel af. Kijk Tobie genieten van zijn nieuw verworven cave!

En ook Hinde heeft goed begrepen dat er een voor haar bij is ;>)

Koffie drinken bij Marianne. Nog zo’n lief snuitje: Megan, dochter van Hinde en nestzus van Hazel. En oma van:

Lotta. Als alles goed gaat wordt zij eind mei loops en begin augustus 2020 moeder van het volgende Salty Sand’s nest, bij Marianne en Arend, waar zij zelf ook is geboren.

Ze weet nog van niets, maar als ze net zo’n toegewijde moeder en gemakkelijke bevaller is als haar moeder Aprille, dan komt het allemaal dik in orde.

We hebben een prachtige reu voor haar op het oog, waar ze al kennis mee heeft gemaakt.

Maar daarover meer in het nieuwe jaar ……

We hebben heerlijke zomermaanden achter de rug; wonen aan zee voelt in die maanden aan als vakantie.

Tobie werd deze zomer 12; ik weet de datum niet, maar 3 jaar geleden gaven zijn toenmalige baasjes aan dat hij “al 9” jaar oud was. Hij doet zijn wandelingen nog altijd in galop en iedere vogel die in zicht komt moet weg wezen van Tobie ;>).

Mijn kleine stadstuintje heeft opeens een talrijk spinnenvolkje gekregen. Iedere keer als ik naar de vuilnisbakken loop moet ik de webben los maken en opzij hangen. Of ik incasseer ze vol in mijn gezicht, dat gebeurt ook nog wel eens ;>).

Bij gebrek aan een echt grote tuin wordt er gezonnebaad in het halletje met de achterdeur open. Hazel wil echt niet buiten liggen want daar ruikt het naar plas en daar houdt ze niet van, ze kan daar heel hysterisch over doen. En dan toch af en toe een onbekende hondendrol opeten tijdens wandelingen, wie snapt het nog….

Of misschien is Hazel stiekem bang voor spinnen ;>). Nog zo’n knapperd, dit is de grootste van het stel, hij of zij breit enorme bouwwerken dwars over mijn plaatsje.

Met Sylvia ging ik vorige week nog mee op excursie in het Refugium, een natuurgebiedje naast het Hengstepad. Daar mag je normaalgesproken niet lopen dus het was spannend om er te mogen rondstruinen, op zoek naar de zeldzame Parnassia bloem, waarvan we er honderden vonden (zie foto boven).

De waterlelies tieren welig in Den Helder – niet inheems maar wel heel mooi.

Een Atalanta vlinder op bloeiende watermunt. Het is een heel algemeen voorkomende vlinder; maar het blijft bijzonder dat ze iedere zomer vanuit Zuid Europa naar Nederland vliegen om hier een generatie groot te brengen.

Met mam een over en weertje op de Texelse boot. Een net even leukere manier om koffie te drinken met wat lekkers erbij ;>)

Een jonge kauw op de boot; waarom vliegen als je varen kunt ;>). Dat doet me denken aan iets dat ik onlangs voor het eerst hoorde: op Texel is geen ziekenhuis. Veel Texelaars worden daarom geboren in het ziekenhuis in Den Helder. Deze Texelaars worden op Texel “kraaien” genoemd.

Een prachtige viermaster op ons Marsdiep, met op de achtergrond de sky line van Den Helder.

Afgelopen zondag hadden we een Salty Sand’s wandeling op de Hoornboegse heide, op een laat moment nog bedacht en georganiseerd.

De heide was nog net een beetje paarsig, maar de mooie tijden waren achter de rug. Maar we troffen heerlijk weer op zondag, na de hete dag van zaterdag. Net over de 20 graden en toch een lekker zonnetje erbij. Perfect voor de oudere whippets in onze groep.

Een paar beige stippen in het landschap;

Dit blijft een heerlijk losloopgebied, ook omdat het omheind is en groot genoeg om anderhalf uur te kunnen wandelen.

Hinde en Hazel namen het er even van; zij missen onze weekends in de caravan met dit soort wandelingen vast wel een beetje.

Zoe en Hazel;

Leuk altijd de foto’s van achteren; Toos en Marianne met haar drietal achter de rug; meestal heb je helemaal geen idee wat er allemaal in je kielzog loopt ;>)

Waterpauze;

Een bont gezelschap uit alle windstreken aangewaaid;

Op naar de koffie en het gebak!

Tiba, nestzus van Hinde; zij was destijds het “kleintje” uit het A-nest.

Opstopping; Hazel en Tobie hebben hun GPS’jes om (Tractives), maar die bleken niet nodig want ze bleven alle vier dicht bij mij wandelen.

Dat weet je eigenlijk pas als je de foto’s naderhand terug ziet ;>)

Bidai, nestbroer van Hazel, Megan en Ryan.

Lucas met mijn viertal en zijn eigen tweetal Ike en June.

Bliss verveelt zich nooit;

Na afloop koffie, thee fris en gebak in de schaduw.

Arend is opeens heel populair…. wat zou hij daar bij zich hebben…

Aartsbedelaars: Zoe en zus Hinde; Hinde’s dochter Megan en Megan’s dochter Aprille.

Heerlijk nog een uurtje nakletsen;

Lucas en Marielise, Rob en Toos en veel animo voor het gebak;

Vandaag, 4 september viert ons A-nest (van Jewel en Tibere) dat ze 11 jaar oud zijn. Maestro…. en al zijn nestzussen:

Tiba;

Hinde en Dune; allemaal dezelfde expressie;

En natuurlijk Zoe. Bonte kleuren maar zelfde gezichtje.

Even een foto tussendoor van nestzus Grace en haar maatje. Zij konden niet aanwezig zijn. Ook weer diezelfde expressie, maar dan ook nog de meest gelijkende lookalike van hun moeder Jewel.

De zesde nestzus uit ons A-nest was Fenja; zij is onlangs overleden, ik schreef over haar in een eerder blog.

Manon met Bidai, zoon van Hinde.

Chantal met Tiba;

Hinde gaat er nog even tegen aan;

Na afloop zijn we met degenen die wilden gaan eten in vegetarisch restaurant de Tuinman, aan de Hoornboegse heide. Met eigen kas en moestuin, waar kennelijk honden en konijnen niet zijn toegestaan ;>)

Daar hebben we ook heerlijke ter plaatse geproduceerde appelcider kunnen proeven en kopen.

Het was een heerlijke dag en een gezellig weerzien, maar er ontbrak een geliefd Sandje in de groep en dat was pijnlijk voelbaar.

Storm, zoon van Megan en Reef, is vorige week ingeslapen, zeven weken nadat Toos en Rob toevallig verdikte lymfeklieren bij hem ontdekten. Hij was op dat moment nog fit en vrolijk, vandaar dat de diagnose maligne lymfoom als een donderslag bij heldere hemel kwam. Maligne lymfoom is te vergelijken met Non Hodgkin bij mensen. Een enorm verdriet. Toos en Rob hebben in de korte tijd die Storm nog zou hebben ervoor gewaakt dat hij kwaliteit van leven zou behouden, en toen dat niet meer mogelijk was hebben zij hem uit liefde moeten laten gaan. Toos schreef vorige week op facebook:

“Wij hebben vandaag onze lieve, stoere, prachtige hond Storm in moeten laten slapen. Hij heeft veel liefde en blijdschap in ons leven gebracht, en een bijzondere vriendschap als erfenis achter gelaten. Het verdriet is verpletterend zoveel pijn in ons hart. Hij nam een stukje van ons hart mee vandaag. Wij zullen hem enorm missen en zijn lieve vriendin Lara ook.. Hij heeft een mooi plekje tussen 3 appelbomen gekregen, bij onze vader in de tuin.”

Voor Toos en Rob was onze wandeling een zware dag met moeilijke momenten, maar toch kozen zij ervoor om erbij te zijn. Storm liep in onze gedachten mee.

Het is niet zo gebruikelijk voor fokkers om “de vuile was” buiten te hangen wanneer er iets gebeurt met een hond die zij hebben gefokt. Want zo wordt voortijdig overlijden door fokkers onderling vaak gezien. Je weet dat het rond gaat zingen en dat mensen er van alles van vinden. Hoe meer pups je op de wereld zet, hoe groter de kans is dat je dit verdriet gaat meemaken. We zetten steeds bewuster in op langlevendheid, door middel van gezondheidtests en combinaties die niet met elkaar verwant zijn. Maar het is net als in mensenfamilies, waarin helaas ook niet iedereen gezond de 90 jaar haalt. Onze pups, het zijn er in totaal niet veel, en hun eigenaren horen bij onze whippetfamilie, een familie waarin lief en leed wordt gedeeld en waarin vriendschappen ontstaan. Het delen, het verdriet benoemen hoort daarbij en is voor ons het belangrijkst. Ons blog heet immers “het dagelijks leven van de Salty Sand’s whippets”….

Vanochtend op onze zeedijk; een paar dagen geleden kwam hier een flinke groep dolfijnen voorbij, op jacht achter de scholen sprotjes aan, dus dan zoeken je ogen toch graag de zee af, in de hoop dat…. maar nee hoor, helaas niets vandaag.

Een grappige foto van mijn drie dames; Bliss ligt het liefst haar bakje eten heel secuur en langzaam op te peuzelen vanuit de cave. Hazel en Hinde zijn echt heel anders; die gooien alles in no time naar binnen en staan vervolgens vergeefs te kijken hoe truttig Bliss dat doet. Allemaal Sandjes, maar echt niet allemaal hetzelfde.

De zomer is een heerlijke tijd om met moeder en honden op stap te gaan. En ja, dan neem je je moeder graag eens modern mee “uit eten”. En ik moet zeggen, ze gaat goed met haar tijd mee ;>)

We waren een dag te gast bij Marc en Annalies in het gezellige oude Den Bosch, waar we een heerlijke tocht over de Dieze hebben gemaakt, bij prachtig weer.

En we waren een paar keer bij Marielise, Lucas en Ella in Hilversum. Zij runnen Darley’s B&B, een bed & breakfast met fijne begane grond appartementen, waar honden welkom zijn. Echt een fijn plekje als uitvalsbasis om het leuke centrum van Hilversum en de natuur eromheen te verkennen.

Zij hebben de whippets Ike en June; June is een nestzus van Bliss en Lotta.

Even weer terug op de omheinde Hoornboegse heide, waar we op een warme avond hebben gepicknickt, met de honden scharrelend om ons heen.

Dit was ook daar, een paar weken eerder, toen de brem zo mooi in bloei stond. Heel populaire struiken voor onze honden, want ertussen wemelt het van de konijnenholen.

Iedere dag liepen we wel een keertje op het Heksenweitje, een fijn groen gebiedje midden in Hilversum.

En natuurlijk gingen we zoals ieder jaar kersen scoren op het gezellige kersenfestival in Cothen.

Mijn moeders lievelingsvruchten, we maken altijd potten vol in voor de rest van het jaar.

Nog zo’n mooi uitlaatplekje in het centrum van Hilversum, het Boombergpark, waar de honden los kunnen lopen.

Met mijn viertal poseren in de poort van Huis Doorn, waar de voormalig Duitse keizer Wilhelm II vanaf 1920 woonde.

Mam en Tobie voor de imposante oude deur. Knap, hoe ze de hele ronde in de kasteeltuin heeft gelopen, met haar 89 jaar!

Ik bezocht Rosanna met haar mannenroedel ook nog; zij adopteerde vijf jaar geleden Sirope (omgedoopt naar Siro), de Spaanse hond die wij een tijdje ter inburgering in opvang hadden. Het gaat fantastisch met hem en hij was mij ook nog niet vergeten ;>)

Het was ook heerlijk om weer even te kroelen met Ryan, nestbroer van Hazel, Megan en Bidai, de kinderen van Hinde. Ze worden dit jaar alweer acht jaar oud.

Een pastel portret: Romeo, Remy, Ryan en Siro.

Nogal spontaan kwam mijn oude vriend Hugo op bezoek in Den Helder, en we besloten over te steken naar Texel voor een snelle eilandtoer.

Ook voor mij, als inwoner van Den Helder, geeft zo’n tochtje nog altijd een vakantiegevoel.

We troffen het enorm met het weer…. een wandeling over strand en door bos en duin aan de oostkant van Texel.

Bij het uitkijkpunt in de duinen.

Aan de waddenzee kant van Texel lieten we de honden ook nog even scharrelen bij de ijzeren kaap van Oosterend.

Op het terrein in Spaarnewoude van de Windhonden Renvereniging Amsterdam werd een Whippet Straight Race georganiseerd. Daarvoor waren een aantal Sandjes aangemeld.

Als de dames eenmaal door hebben waarom we daar zijn, maken ze zich heel erg druk. Helaas voor Hinde, blijft het daarbij, ze is bijna 11 en heeft natuurlijk de platen in haar rug. Maar Hazel en Bliss kwamen wel aan de beurt. En Tobie… die was ooit een stropershond maar hij geeft niets om nephazen.

Lucas en Ella hebben allebei Hazel een keer voor me gestart, zodat ik foto’s kon maken en haar op kon vangen in de zandbak.

Heel in de verte zag ik dat het nog wel een klusje was om Hazel in bedwang te houden.

Altijd een prachtig gezicht om je eigen hond zo voorbij te zien komen ;>). Nu zag ik haar afgelopen week ’s avonds ook zo fanatiek vertrekken maar dan achter een echte haas aan. Dat was minder, eerlijk gezegd, want waar en hoe eindigt zo’n jacht….. Ze kwam terug zonder haas maar wel met een gespleten nagel.

Manon en Olaf waren er met hun roedel; Bidai deed mee aan de race.

En van Marianne en Arend deden Megan, Aprille en Lotta alle drie mee.

Lucas, Ella en mijn mam met Ike en June.

Lotta in volle vaart;

En haar moeder Aprille.

Lilian Pike van Packwalk Photography maakt deze fraaie foto van de kill van Aprille.

En deze van Bidai; die een maand later op de flyer van de Whippet Straight Race in Zandvoort zou prijken. Deze sport begint in Nederland aan populariteit te winnen; het is een rechte sprint van 150-180 meter, heel erg lijkend op wat rond 1899 werd gedaan met whippets.

En heel geschikt om met whippets te doen die niet piepjong meer zijn. In de recreatieklasse eindigden meerdere honden van 7+ bij de eerste zes, waaronder onze Hazel op twee en Bidai op vijf. Op vier Ella met Ike, het maatje van June.

We troffen elkaar opnieuw tijdens de windhondenfundag in Heteren, waar onze honden en die van oude vrienden waren aangemeld.

Leuk was het, dat Coco, de enige reu uit Aprilles nest er was. Hij maakte voor het eerst kennis met coursing en liep de sterren van de hemel.

Net als zijn oma Megan, die altijd schreeuwend van de start vertrekt en dit spelletje heel graag doet.

Liesbeth maakte deze mooie foto van Hazel bij de start.

Zwevend over het parcours;

Lenie en Jan Bogers, de baasjes van Hinde’s overleden zus Fenja kwamen ook even kijken met hun oude Xirroff, die heel erg zin had om een parcourtje te lopen.

De bontjes in ons gezelfschap: Lucy van Nikki en Lotta van Marianne en Arend.

Zussen Lotta en Bliss waren vooral aangemeld om te voldoen aan de eisen van het whippet fokreglement, in voorbereiding op hun nestje in de toekomst. Ze werden aangekeurd, gemeten en moesten laten zien dat zij de jachteigenschappen van de whippet bezitten. Check, check, check, alles in orde. Lotta bleek onder de 47 cm te zijn en Bliss onder de 48 cm.

We zouden bijna vergeten hoe leuk het in Den Helder zelf kan zijn; waterpret in Mariendal.

Als we uitgespeeld zijn met de ringen (lees: als ik het zat ben om ermee te gooien ;>) dan gaan ze om Bliss haar nek. Want dan pas laat ze me met rust ;>)

Dit is een voor mij bijzondere wilde kastanjeboom in Mariendal; 30 jaar geleden woonde ik in Frankrijk en in een parkje in Honfleur raapte ik een kastanje van het pad. Hij belandde in een bloempot in de huiskamer, en er kwam een boompje op. Het boompje verhuisde uiteindelijk mee naar Den Helder, naar mijn stadstuintje. Toen ik opnieuw naar Frankrijk vertrok heeft ome Cor het geplant in Mariendal en inmiddels is hij zo’n 10 meter hoog. Een tastbare herinnering aan vervlogen tijden….

Zonsondergang aan de dijk.

Bankje met uitzicht op Texel.

En een heerlijke zomeravond aan het Helderse strand.

Sabine en Andi van Animagi whippets uit Oostenrijk waren vorige week voor een paar dagen in Den Helder, op doorreis naar Zweden. Wij kennen elkaar inmiddels meer dan twaalf jaar en hebben over en weer vaak elkaars nestjes bezocht.

Zij genoten met hun roedel van zes van het feit dat er zoveel verschillende losloopgebieden zijn in Den Helder.

Onze whippets zijn bovenal onze geliefde huisgenoten. Maar allebei kijken we ook graag met een “show oog” naar whippets en hebben we het over onze toekomstplannen. Andi maakte deze mooie standfoto van onze Bliss.

Onderwerp van onze kritische blikken waren deze keer onze twee jongsten; Bliss en Illoy, de jonge reu van Sabine en Andi, die wij van elkaar nog niet eerder hadden kunnen bekijken in levende lijve.

Natuurlijk gaat er dan een showlijntje om zodat we het gangwerk kunnen bestuderen; ik breng Bliss niet uit op shows maar ze weet gek genoeg precies wat de bedoeling is.

Illoy tijdens zijn gangwerkdraf.

Twee aantrekkelijke jonge honden met een vergelijkbare expressie. Toeval, want ze komen uit totaal verschillende bloedlijnen.

Illoy met de rest van Sabine’s roedel, waaronder zijn moeder en oma.

De lunch bij mij thuis;

Een gezamenlijke strandwandeling;

Illoy, de jonge reu van Sabine en Andi.

Batman, Illoy, Hakuna, Tobie en Bliss.

Arend met de drie generaties Lotta, Aprille en Megan.

Chaos aan de zeelijn.

Onderonsje Oostenrijk-Nederland.

Aanlijnen voor een stukje door de duinen;

De mooie Grafelijkheisduinen met daarin Schotse hooglanders en Konikpaarden. De camping waar Sabine en Andi stonden is Donkere Duinen, vlak aan het bos en vlakbij de duinen en het strand. Als je daar staat kun je een sleutel van het hek krijgen waardoor je zo het bos in stapt. Je moet wel betalen voor het verblijf met honden maar het is een fijne camping, echt een aanrader. Ik kwam gisteren een Russisch echtpaar tegen met hun hond; zij wonen in Duitsland en komen al 23 jaar op deze camping terug. Toen ik kind was kampeerden wij er ook wel; echt vakantie en tegelijkertijd kon mijn moeder af en toe gewoon naar huis om een wasje te draaien ;>)

We wilden de hulp van Sabine even aangrijpen om eens een goede standfoto van Lotta te maken. Maar Lotta had daar een heel ander idee bij;>).

Uiteindelijk kwam het goed ;>). Lotta en Bliss zijn ondertussen twee jaar oud; we zijn druk bezig met plannen maken voor Lotta en hopen dat het Salty Sand’s E-nest volgende zomer zal worden geboren bij Marianne en Arend. Als alles meezit en volgens plan verloopt dan neemt Bliss daarna het F-nest voor haar rekening.