Een volgend Salty Sand’s nest zal nog wel even op zich laten wachten, het C-nest is begin juni jl. uitgevlogen en deze generatie zal eerst volwassen moeten worden.

Onze Kamp. Of Summer’s Joy Georgy Girl “Chloe” is met haar 14 jaar betovergrootmoeder van de C-tjes, maar sinds kort ook van twee nesten die in juli zijn geboren bij twee andere Nederlandse whippetfokkers die net als wij volgens het NWC fokreglement fokken en daarnaast ook een goede socialisatie hoog in het vaandel hebben staan:

Salty Sand’s Best Friend “Bidai” van Manon en Olaf Le Blanc is op 6 juli jl. vader geworden van 8 beige pups (4 reutjes en 4 teefjes) bij Southgrove Whippets van Deke Bellinga (www.southgrovewhippets.wordpress.com)

Dust ’n Dunes Legend NJK JW’13 “Romeo” (gefokt door Virginie Busschaert uit Salty Sand’s Autumn Melody “Dune”) van Rosanna en Guido Rodermans is op 27 juli jl. vader geworden van 6 pups (4 reutjes en 2 teefjes) bij Nonsuch Whippets van Irene Du Chatenier (www.nonsuchwhippets.wordpress.com). Drie zijn lichtbeige brindles, en drie effen lichtbeige.

Echt mooi en warm weer hebben we in de tweede helft van onze week in Vermala niet meer gehad, helaas. Dat hield in, dat we nog steeds konden wandelen, maar niet urenlang konden picknicken en luieren tijdens de lunch, op een of ander alpenweitje.

Op woensdagavond gingen we met z’n allen naar een restaurant, want dan is het de vrije dag van de keukenploeg in Vermala. Uit eten is een dure grap in Zwitserland, ware het niet dat wij een creditnota voor EUR 330 hadden gekregen, omdat onze groep uit meer dan 10 personen bestond (11e persoon is dan gratis). Dat was een leuke aanbetaling voor de avond.

En desondanks is kiezen serious business.

Hier werd gegeten met een scheef oog zo te zien. Gelukkig waren de glazen al leeg ;>))

En over glazen gesproken; er wordt in Zwitserland uitstekende wijn gemaakt; rood, wit, rose. Maar alles wordt door de eigen bevolking opgedronken, er wordt niets van geexporteerd, dus weinigen weten dat het lekker spul kan zijn.

We gingen lekker proeven en inkopen, bij een wijnhuis waarvan de dame een Nederlandse is. Ik trek hier een wanhopig gezicht, omdat mijn glas leeg is ;>))

Daarna nog een rondleiding door de kelder. Normaalgesproken zou je dat andersom verwachten, maar eigenlijk hadden deze mensen de prioriteiten gewoon goed ;>).

De laatste dag voor de dag van vertrek was het weer droog – eigenlijk hebben we maar een dag kommer en kwel gehad, in de vorm van aanhoudende regen – zodat we de wandeling langs de Bisse de Tsitsorette konden maken (een bisse is een beekje).

Het leuke van deze wandeling was dat we allemaal, jong en oud, mee konden lopen.

Chloe deed het met haar 14 jaar echt fantastisch, dankzij het niet echt heel warme weer.

En mijn mam van 84 trouwens ook!

Moeder en dochter, Tessa en Virginie.

Onderweg weer de mooiste uitzichten over het dal, waar de wolken lager hingen dan wij liepen.

Bosanemoontjes;

Kleine pauze onderweg;

Een opstopping van whippets…… dan is Wim zijn lunch waarschijnlijk zat, of hij verheugt zich meer op taart op het eindpunt ;>))

Een mistig momentje, midden in een wolk. Tja, dan denken de dames opeens dat het overal feest is, maar ik ben veel te dol op mijn eigen lunch. Ze komen niets te kort hoor, we hebben altijd wat snacks voor ze mee.

De laatste loodjes….

Daar staan de geiten, en daar ligt hun Pyrenese berghond ook. Het is de plek waar we eerder die week de lange prachtige wandeling bij de Cave du Scex zijn gestart.

Het gezellige tentje van de geitenkaas en abrikozentaart. Die kwam net uit de oven, dus we kochten de hele taart op voor onze groep.

Scharrelen bij de nepgeit….

Virginie lekker achterover in de ligstoel; hondjes lekker zacht op het picknickkleed.

Capuccino voor mam et moi;

Een lekkere jas voor James;

Tijd om terug te keren naar het hotel;

Op deze hoogte staat overal nog brem in bloei;

En dat levert prachtige plaatjes op met het dal erachter;

Dit is echt zo een heerlijk gebied om je honden los te laten – we kwamen hier niet voor niets voor de zevende keer ;>)

Een mooi plaatje van Megan. Marianne en Arend bleven een klein weekje langer in Zwitserland.

Kleine Aprille vermaakte zich opperbest. Maar op onverklaarbare wijze had ze opeens een knik in haar staart, en dus ging het een paar dagen eerder dan gepland huiswaarts, om de dierenarts ernaar te laten kijken.

Afgelopen maandag bleek dat er een staartwervel gebroken was ;>(

Er waren drie mogelijke oplossingen: amputeren, open maken en de wervel repareren, of uitwendig repareren door de wervel te zetten en te verbinden met een spalk. Het is voorlopig de laatste optie geworden; Aprille is goed door de narcose gekomen en heeft nu voor drie weken een spalk. Hopelijk heelt het dusdanig netjes dat er niets meer van is te zien. Wordt vervolgd!

Er is een wandeling die we altijd doen als we bij Flexchalet zijn; “Cave du Sex” heet het oord waar de wandeling start, en dat spreek je uit als Cave du Sek, voor degenen die nu met een frons of grijns op hun hoofd zitten. Een wandeling van ruim drie uur, door een sprookjesachtig dal op hoogte. Het begint met een stuk recht omhoog steigen, naar de start van de wandeling.

Dan opnieuw steigen, via de trappen naast een luidruchtige waterval.

Daarna volg je het beekje Bisse de Tsitsorette richting het dal. Voor deze wandeling moeten mens en hond fit zijn; en dus bleef een deel van de groep in het hotel, met name de oudjes en de jonkies. We waren deze keer met z’n zessen: Wim, Evelien, Ronald, Nikki, Virginie en ik.

Bij het startpunt leeft een kudde geiten, die samen met hun Pyrenese berghonden naar het dal vertrokken om te grazen, maar dan aan de overkant ervan. Later die middag zagen we hen terug.

Op een gegeven moment stegen de wolken naast ons op vanuit de diepe rivierbedding.

De camera was steeds in de aanslag!

Uiteindelijk steek je een gestuwd deel van de rivier over;

Nestzusters Hinde en Dune;

Al die tijd was het droog en redelijk zonnig gebleven, maar nu zagen we toch wat nevel aan komen drijven;

Sprookjesachtig was het dal, dat op ruim 2.000 meter hoogte ligt. Flarden nevel over de groene alpenwei.

In het midden een van de vele watervallen, die zich in de rivier storten.

De weelderige bloemenpracht in juli;

Bloeiende distel;

Tijdens het klimmen richting een hele hoge waterval is het zaaks om regelmatig te rusten en van het uitzicht te genieten;

En naar omlaag te kijken, naar de meanderende rivier, zodat je weet dat je al aardig wat meters geklommen bent!

Een korte pauze, en twijfel; het is nog iets te vroeg voor de lunch. We hoefden niet langer te aarzelen, want opeens ging de lichte motregen over in lichte sneeuw; niet het moment om lekker te gaan zitten eten!

De honden vermaakten zich kostelijk met het jagen op marmotten;

Hier regende het nog niet – in een mum van tijd vlogen ze steeds honderden meters voor ons uit, tot we alleen nog stipjes zagen.

De besneeuwde toppen leken akelig dichtbij te liggen!

Echt indrukwekkend, en een beeld dat we in augustus nooit hadden op deze plek.

Het traject wordt achterin het dal wat moeilijker;

Daar steken we via bruggetjes over, en moeten we de honden wel eens van hele grote stenen af tillen;

Daarna volgt de gemakkelijker tweede helft van de tocht; de afdaling terug naar het startpunt.

Voor Wim was het wandelen in de bergen nieuw; dit tweede gedeelte toverde weer een glimlach op zijn gezicht ;>)

Ondertussen stonden wij – helemaal niet nieuwsgierig – het hutje van de geitenhoeder te bespioneren. Een bak lekkere kersen op tafel, een houtkacheltje….. zag er best knus uit.

Meer naar beneden stuitten we op de prachtigste koeien die er zijn;

Net fluweel; allerlei kleurtjes beige. Het konden wel Salty Sandjes zijn.

In ganzenpas over het riviertje heen; ik zie dit rattenvanger van Hameleneffect altijd pas op de foto’s ;>)

Eenmaal aangekomen op het terrasje bij de eerste waterval vielen we aan op de vers gebakken abrikozentaart. In deze periode zijn overal abrikozen te koop, echt heerlijk.

De pinkdeling van de creme fraiche, door – wie anders – Wim ;>)

Hinde zat er helemaal doorheen en viel in een diepe slaap. En haar regenjasje was niet warm genoeg want ze lag een beetje te rillen.

Als whippetpersoneel stel je dan natuurlijk je eigen regenjas beschikbaar.

We liepen terug naar de auto’s, met vlak boven ons hoofd een grijze wolk – zo dichtbij, zoiets had ik nog nooit gezien. Onder de wolk was het gewoon warm en zonnig weer.

Na afloop reden Virginie en ik met onze moeders naar het bergterras Plumachit, voor een “Valaise”, een abrikozensorbet overgoten met gedistilleerde abrikozendrank. Daar word je vanzelf heel vrolijk van.

De foto’s zijn nog altijd niet op; binnenkort volgt dus het vierde en laatste deel van onze vakantie.

Vaste prik op onze vakanties is een wandeling rond het stuwmeer van Tseuzier. Deze foto laat de Trax bewegingen van onze hondjes zien; net voor we uit Nederland vertrokken ontvingen we de nieuwe versies, zodat we die konden uitproberen in Zwitserland. Het is een GPS’je die je aan de halsband van je hond bevestigt, waarna je op je smartphone kunt volgen waar hij zich bevindt. Ze werken nu  heel aardig, in tegenstelling tot de testversie die we een paar maanden geleden ontvingen.

En ja, het meer heeft echt dat kleurtje. Deze keer stond het water heel laag gek genoeg. Want de watervallen die er rondom het meer zijn waren juist veel overvloediger en woester dan de eerdere keren toen wij hier waren.

Rondom het meer zijn steile rotswanden, waar alleen steenbokken uit de voeten kunnen. Een ideale plek dus om je honden los te laten; ze blijven keurig op het pad lopen.

Op een rijtje op pad dus, de eerste helft van de wandeling…

Wij waren hier nooit eerder in juli (altijd augustus) en wat was het prachtig fris groen van kleur allemaal….

Witte, gele, rose, blauwe en paarse bloemen overal, een duidelijk verschil met een maand later.

Moeder en dochter over de brug; de hondjes gingen er allemaal in kruiphouding overheen ;>)

Moeder en zoon over de brug…..

De twee moeders brachten het er veel beter vanaf dan we hadden gedacht.

Langs het pad een lekker beekje voor de honden….

Watervallen en super uitzichten over het meer;

De jongste en de oudste van onze multi-generatiegroep ;>)

We moesten het gebruikelijke kippenloopje over om bij de picknickplek te komen;

Met behulp van de galante mannen in de groep was dat een peulenschil;

Neergestreken voor een welverdiende lunch;

Met wat knuffels als toetje;

Onze lunches maken altijd een belangrijk deel uit van de wandelingen ;>)

Alleen heeft zo laag bij de grond eten ook zijn nadelen……

Na zo’n 20 minuten pauze pakten zich opeens donkere wolken samen boven ons hoofd; niets zo verraderlijk als het weer in de bergen… in de regen kozen we het hazenpad terug.

Aprille moest nog maar niet zelf het kippenplankje over ;>)

Elly en Maestro; en toch is ook lopen in de regen niet echt een straf in zo’n mooie omgeving. Een voordeel ervan was ook, dat de temperatuur dan niet zo hoog is en dat onze oudjes, Chloe en Isis toch mee konden lopen op de meeste wandelingen.

Zo’n picknickkleed is perfect als regenponcho, blijkt. Truus houdt niet zo van regen en liep dus in hoog tempo voorop. Daardoor was ze automatisch ook onze gate keeper.

In het hotel beschikt iedere verdieping over een enorme woonkamer gevuld met lekkere bankstellen. En iedere dag om vier uur ’s middags is er koffie met iets wat de keukenploef vers heeft gebakken.

We tutten wat op de bank (hier Megan met dochter Aprille);

Of op een cave bed (Zoe en James)

Om zeven uur schuiven we beneden aan voor de maaltijd;

Er is geen menukaart; je eet wat de pot schaft.

Het was enkele keren heerlijk, enkele keren OK en enkele keren iets minder geslaagd, maar wel altijd vers gekookt eerlijk spul; geen rommel uit pakjes.

Het is allemaal prima te doen, en de lokale wijntjes die we erbij schonken maakten het toch allemaal erg aangenaam ;>)))

Een van de prima geslaagde creaties; verse meringue met slagroom en sinaasappel coulis;

Of het eten op zo’n dag nu wel of niet heerlijk was, dat zal de keukenploeg nooit weten; wij zorgden namelijk altijd dat het vlees en de groenten op waren – lees: overgeheveld naar een doggy bag. En Wim van Evelien was deze week regelmatig de Sint Nicolaas der whippets.

Tja, wat doe je ’s avonds boven op zo’n berg…. dassen kijken natuurlijk, vanaf je balkon!

En vossen ook!

Verder het WK kijken, en een beetje poolen…..

Mijn moeder bleek nog best haar mannetje te staan. En meer dan dat!

Dan staat er voor de honden rond negen uur nog een laatste rondje langs de bosrand en rond de golfbaan achter het hotel op het programma.

De volgende dag daalden we met z’n allen af naar het dal, waar de vader en Marianne’s zusje Yvonne en haar gezin wonen. Yvonne heeft ook twee whippets, en heeft ooit een nestje gefokt. Zij en drie van haar pupeigenaren waren onze gids voor een mooie boswandeling bij haar in de buurt. 22 hondjes samen op pad, waarvan 20 whippets!

De foto’s zijn nog niet op; wordt vervolgd in deel 3!