Hinde in het midden van mijn bed, met vooraan dochter Megan en achteraan dochter Hazel.

Megan is inmiddels een week bij ons te gast en is weer helemaal ingeslingerd. Ze geniet altijd ontzettend van het roedelgebeuren, zowel van het wandelen als in huis. Nu eens ligt ze bij haar moeder, dan bij oma Jewel of bij overgrootmoeder Chloe. Ze likt iedereen de oren uit. Sommige whippets zijn het liefst helemaal alleen met hun mensen, maar Megan is volgens Marianne echt het schoolvoorbeeld van het gezegde “één whippet is géén whippet”, en gelukkig zal ze als het volgens plan verloopt over een half jaar niet langer de enige whippet thuis zijn.

Buiten zijn de twee zusters altijd samen; waar de een is, is de ander. De eerste dagen was dat wel anders; Hazel zat in haar derde loopsheidweek en is in die periode behoorlijk bazig. Ze voelt zich dan oppermachtig – zou het door die tanga slip komen ;>) –  en laat zich af en toe best gelden naar de rest toe, met als geldig excuus dat het door de hormonen komt.

Toen Megan er vorige week bij kwam was Hazel’s boodschap overduidelijk: Mij! Ik! Mij! Alles is van mij! Míjn vrouwtje, míjn moeder, míjn oma, míjn overgrootmoeder, míjn huis, míjn tuin, míjn eten!

Maar Megan bleef daar nogal onverstoorbaar onder en iedere dag trokken die twee meer met elkaar op. Hinde, die nog altijd aan de riem loopt i.v.m. haar dikke teen, vindt het wel eens frustrerend als Hazel en Megan samen gaan rennen en spelen. Ze wil zo graag meedoen met haar meiden…… Of zij en Megan weten dat zij moeder en dochter zijn? 100% zeker….

Ze zullen elkaar zeker missen, als Megan zondag weer naar huis gaat.

Van Lisette ontving ik vannacht op facebook deze leuke verjaardagskaart voor Hinde en haar nestgenoten. Bedankt, heel attent van je Lis!Daar zijn ze nog een keer, v.l.n.r. en boven naar beneden: Zoë, Fenja, Hinde, Maestro, Tiba, Dune en Grace. Het gaat de zeven Tibere x Jewel kinderen nog steeds heel goed. Lang zullen ze leven!

We waren op 10 en 11 augustus in Kronenberg, voor het schoonheid- en prestatieweekend. Op zaterdag werden de hiervoor ingeschreven windhonden gekeurd door keurmeester Hetty van der Lee, en op zondag was er een officiële coursing. Op zaterdag gingen mijn moeder, Marianne en ik dus de showring in met Hazel, Megan en Hinde.Marianne en Megan deden het samen prima in de ring; een goede oefening voor de toekomst! Zowel Megan als Hinde werden eruit gepikt en geplaatst.Langs de ring ontfermde Lisette zich na afloop over Hinde, die zich totaal overgaf aan haar liefkozingen ;>)

De volgende dag was coursingdag, en Marc en Annalies en Chloe’s halfzus Leilah kwamen ons verrassen met een koelbox vol lekkernijen….

die er bij hen zelf ook met smaak in gingen ;>)Moeder Hinde en dochters Hazel en Megan gingen het coursingveld op; Hazel startte bij de sprinters en liep de eerste omloop samen met Better Do It Believe I Can Fly.De tweede omloop liep zij alleen; omdat de vierde sprinter was afgevallen. Al met al waren haar punten goed voor de tweede plaats bij de sprinters.Van Megan heb ik geen duidelijke foto’s, alleen maar deze, waarop zij zojuist is gestart met Shiny Sensations First Sensation.

Megan’s tweede omloop was beter dan de eerste, en uiteindelijk eindigde zij bij het coursen 6e van de 14 inschrijvingen bij de whippetteven. Ook was zij degene die naar huis ging met de schoonheid- en prestatieprijs (van de 8 whippetteven binnen de maat, die voor beide onderdelen waren ingeschreven). Trots!Na afloop hebben we het grote coursingveld benut om wat standfoto’s te maken van Megan.Ze wordt langzamerhand volwassen en ik zie nu duidelijk de belijning van Megan als pupje van zeven weken oud weer terug:Het lijkt alweer zo lang geleden…..

En nog altijd dezelfde serieuze en tegelijkertijd zachte uitdrukking op haar gezicht.Een heel andere gezichtsuitdrukking heeft haar zus Hazel; die is veel brutaler. Ze speelde het klaar om in dat weekend loops te worden. Krols is misschien een beter woord, als je haar zo ziet bij Ronald op schoot. Ronald’s devies is: I’m too sexy for my shirt, so sexy it hurts! dus dan krijg je dat ;>). Fijn hoor…. met z’n drietjes plus vijf whippets op vakantie in een caravan. Eéntje loops, ééntje blind, en ééntje geblesseerd; Hinde had namelijk tijdens de eerste omloop op het kneiterharde veld een teen uit de kom gelopen, en de banden van enkele tenen flink uitgerekt. En ze was niet de enige whippet die dat overkwam, helaas. De teen werd vakkundig op zijn plaats gezet en ingetaped door Femia, en sindsdien pak ik haar (voorvoetje) iedere dag netjes in, en moet ze minimaal 6 weken aan de lijn blijven. Balen. Geen idee of het helemaal in orde gaat komen alsof er niets is gebeurd, en of ik haar nog eens zal laten coursen. Ze is ondertussen ook al weer 5 jaar oud en dat is misschien wat laat om een coursingcarrière te beginnen….

Mam in de contramine op de dissel. We hebben een kleine week moeten afzien op de stadscamping in Rotterdam; ingesloten door de A13 en de A20, en geen knappe uitlaatmogelijkheden. En een kat die rondzwierf over de camping waar we ons hart voor vast hielden…. We stonden daar omdat Ronald moest aan een oog worden geopereerd in het Erasmus. Vooraf tests en na afloop controles….. te ver om steeds op en neer te rijden, vandaar het kampeerplan. Maar onze lontjes waren kort, zo vlak na ons afscheid van ome Cor. En dan is gezellig samen bivakkeren in een caravan best een hele uitdaging.Maar met onze aankomst op de boscamping bij Hilversum werd het al iets beter; ik had de buggy thuis opgehaald zodat we Hinde mee konden nemen op de wandelingen. En wandelen, dat kun je daar geweldig. In een omheind losloopgebied, dat bestaat uit bos en heide. Echt heel heerlijk.We hadden mijn tentje onder de luifel geschoven en het puppyhek ervoor gezet.Het tentje diende overdag als grote hondenmand, ’s nachts lag ik erin met Jewel en Chloe.Dit schouwspel trok iedere dag weer bezoekers; de campinggasten waren nogal  gefascineerd door onze vijf dames die rustig in hun onderkomen lagen.Manon en Olaf wipten op een avond gezellig aan voor een mooie wandeling. 

Zij wonen niet zo ver van Hilversum en kennen dit gebied wel. Een mooie gelegenheid om de bloeiende hei met ons te verkennen.Er worden veel honden uitgelaten in dit gebied, dat pal naast de camping ligt. Deze old English bulldog pup houdt zich heel gedeisd terwijl Nisga’a en Bidaï hem nader inspecteren.Na de wandeling werd het gebak van de zojuist door ons ontdekte geweldige bakker in Oud Loosdrecht getest en goedgekeurd.Bidaï, die zoveel bekende trekken van onze dames in zich verenigt, maar dan in de mannelijke versie.Omdat het niet zo heel ver bij ons vandaan was, heb ik de behendigheidstraining van Bidaï een keertje bijgewoond.

Hij was blij om me langs de kant te zien, en liep ook af en toe naar me toe, maar zette desondanks zijn beste beentje voor;

De paaltjes gaan al lekker vlot!En het gaat allemaal al heel aardig moet ik zeggen!Heel leuk om Manon en Bidaï samen aan het werk te zien ;>)Hij is ondertussen een veelzijdig Sandje; gehoorzaamheid en behendigheid gaan hem goed af. Op 17 augustus liet hij zich ook van zijn beste kant zien tijdens de werkgeschiktheidtest van de Nederlandse Whippet Club; hij liet een keurig stukje coursing zien en kwam de aangenaam verraste Manon en Olaf netjes het haas brengen (opgevoed met herders, dan krijg je dat ;>)Ronald en mam aan de lunch in Lage Vuursche. De stemming werd tijdens onze week in de bossen allengs beter ;>)

En aan het eind van de week besloot ik de caravan een jaar lang op deze camping achter te laten. Om in de weekends lekker te relaxen en wandelen, en als centraal gelegen tweede onderkomen, handig als uitgangspunt om mensen en evenementen in het zuiden gemakkelijker te bezoeken. Het ding rechts is een buitenkeuken, die de vorige mensen hebben gemaakt en achtergelaten.Op de camping hebben veel hondeneigenaren een vaste plek; vlak naast mij een aardig gezin met deze lieve Galga, die onze in elkaar gestapelde mandjes confisqueerde. Aan de andere kant de ouders van dat gezin, met hun Saluki-dame. We hebben al een aantal keren samen gewandeld.De bossen waren heerlijk, maar het was ook weer fijn om ’s avonds na thuiskomst de son op zijn Helders in de see te sien sakken.En ja, ook in Den Helder staat de heide aan het Hengstenpad prachtig in bloei!Zaterdag kregen we bezoek van Herma met haar whippetmeisje Anyl.Anyl is gefokt door Annemarie en zij is maar 15 dagen ouder dan Megan en Hazel.

Megan is momenteel een weekje bij ons te gast; ondertussen zijn de aanvragen voor pups van Megan op gang gekomen. Zelf heeft ze geen idee dat ze over een half jaartje niet meer de enige whippet in huize Booij zal hoeven zijn, mits ze minimaal één dochter produceert ;>).Ik sluit af met deze zelf gestolen foto van Evelien’s Zoë – Salty Sand’s Anyone’s Daughter. Die heeft zich duidelijk vermaakt tijdens de coursing op de fundag van de Belgische Whippet Club, in Beringen.

Ik ben heel benieuwd of Megan ons net als haar overgrootmoeder Chloe en oma Jewel gaat verrassen met een bontje in haar nest. Als dat zo is, dan hebben we dat te danken aan Chloe’s Engelse oma, UK Ch. Welstar White Whine (*1986 – +1999).Marc Gemis, je maakt toch best wel mooie foto’s….  ;>)))). Bedankt maar weer!

Ik had nog helemaal geen verslag gedaan van de NWC jonge honden en veteranenshow die we vorige maand bezochten. Daar waren we met Chloe en haar achterkleinkinderen Ryan, Bidaï, Megan, Romeo, Doortje en Beppie. Een gezellige show, met mooi weer.Ik mocht daar Ryan voorbrengen i.v.m. een blessure van zijn vrouwtje.

Dat ging eventjes goed, hier laat hij zijn gangwerk zien, tot hij Rosanna wilde zoeken….. zelfs gedroogde lever kon hem toen niet meer afleiden. Het rugje ging krom en hij was één en al verzet. Ik herken het wel; Chloe deed dat vroeger nog wel eens als Wim haar voorbracht, en het ging alleen goed als ik me vantevoren uit de voeten maakte ;>)).Ryan en Bidaï stonden met z’n tweetjes in de klas jonge reuen 15-18 maanden. Manon bracht Bidaï zelf voor en hij stond en liep als een zonnetje; En zij eindigden heel terecht op de 1e plaats ;>). Deze twee nestbroers ontwikkelen zich heel verschillend; de één is aan het uitzwaren en de ander krijgt nu zijn elegantie. Ze zijn anderhalf jaar oud, maar ontwikkelen zich langzaam. Pas met drie jaar zullen ze waarschijnlijk “af” zijn. Eén voordeel: men zegt dat de honden die pas laat af zijn, ook tot op hoge leeftijd mooi blijven……Ondertussen werd het flink warm op het veld; de dames vonden wat schaduw in de puppyren en Elly’s kleindochters Julie en Eline vermaakten zich kostelijk in de lege hondenmand.

Bij de teven 7-9 maanden bracht Wim zijn Beppie voor;En Virginie haar nestzus Doortje. Beiden zijn achterkleinkinderen van Chloe, gefokt door Virginie. Beppie werd 2e geplaatst in deze klas.

Marianne en Arend maakten zich uit de voeten toen ik Megan voorbracht in de teven klas 15-18 maanden. Zij werd 2e geplaatst achter Meis van Jan Willem, die later op de dag beste jonge whippet zou worden.Chloe stond alleen in de klas veteranen teven 13-15 jaar. Ze had last van de warmte, maar deed zoals altijd heel erg haar best om te laten zien hoe fit ze nog is.De ster van ons groepje was Romeo (Dust ’n Dunes Legend), van Rosanna en Guido, gefokt en voorgebracht door Virginie. Hij won zijn klas en werd vervolgens door keurmeester Bartusch uit Duitsland uit de klassewinnaars gekozen tot beste jonge whippet reu. Trots!Een leuk plaatje, genomen tijdens de nestkeuring; op een rijtje Hinde met drie kinderen en daarachter haar zus Dune met drie kinderen.Dune met daarachter Doortje, Romeo en Beppie. Er waren vier (of vijf?) nesten die in aanmerking kwamen voor de prijs voor het meest uniforme nest.En die werd dit jaar gewonnen door onze Hinde, met haar kinderen Bidaï, Ryan en Megan ;>). Trots!

Na afloop tijd voor ontspanning, concurrenten in de ring worden weer vriendjes buiten de ring ;>)Guido met Ryan en Romeo;Ryan, Beppie en Romeo in de knoop. Het was weer een leuke show, met een heel gezellige sfeer langs de ring.In de maand juli werd het steeds warmer; deze cool towels kocht ik ooit in Zweden en ze kwamen prima van pas. De dames lagen heerlijk koel te wezen tijdens de hete momenten.Op zulke dagen voel je je gezegend als je vlak bij zee woont. Kijk, de rode stip, dat is mijn huis. De groene strook is de zeedijk, waar we iedere ochtend even wandelen.Hazel op de uitkijk; hier staat bijna altijd een fris zeewindje.En dus kan er rustig wat gerend worden…..Met dit schattige Parson Jack Russelpupje bijvoorbeeld;Onderaan de dijk zoeken de dames altijd naar dode krabben, want daar zijn ze dol op. Als je goed kijkt zie je een ronde stip op het water.Dat is deze zeehond. Steeds vaker zien we ze langs en ook op de dijk.Hinde probeert contact te maken…. de zeehondenfluisteraar……Maar daar trapt hij niet in, en houdt een zekere afstand.Als het een mooie zonsondergang belooft te worden gaan we ook altijd even kijken.En dat doen meer mensen. Toch heerst er een serene rust op zo’n moment.Een kotter op weg naar de horizon…… ik woon op een prachtige plek, die “het einde” is, maar ook wel “het einde van de wereld” wordt genoemd door mensen die het niet kennen. Den Helder, is een heel goed bewaard geheim ;>))Vorige week troffen we elkaar op de Windhonden CAC show in Sevenum, die om het jaar wordt gehouden. Het was gezellig, maar er was storm en onweer voorspeld….En ja hoor, om 11.00 uur arriveerden prachtige maar gevaarlijke luchten!Terwijl Elly en Arend aan de tarp en tent hingen om te voorkomen dat ze weg zouden waaien, zaten wij met heel veel andere exposanten in de kantine.Het ging behoorlijk te keer, maar na anderhalf uur was het voorbij. Alles stond blank, maar de zon kwam erbij en het was in no time warm en droog.We hadden Maestro, Hinde en Megan ingeschreven. Ze deden het aardig maar geen van drieën viel echt in de smaak bij deze keurmeester, de heer Knauber uit Duitsland.Onderonsje met de keurmeester; hij wilde graag en veel mondeling toelichten aan de exposanten.Nikki had Ivy ingeschreven en zij werden 3e in een flinke open klas. Goed gedaan meiden!Al met al een enerverende maar ook gezellige dag. Alleen hadden Elly, Marianne en Arend onze puppyren een beetje vreemd opgezet; je moest er op handen en voeten in en uit, en dan zat Arend klaar met een camera in de aanslag. En er was niet eens alcohol in het spel ;>)Ook had ik de verkeerde schoenen aan; op deze show was de dresscode schijnbaar Smurfenblauw, zoals Tinne en Marijke hier demonstreren……Wim en Lisette parkeerden afgelopen week hun camper in mijn straatje; ze kwamen eten en mijn moeder schoof ook gezellig aan, voor ze naar haar bingo vertrok.Na het eten was het een kwestie van rustig uitbuiken; Chakir in het mandje van de dames;Korol languit op het kleed.Champagne, truffels en muntthee; een uitstekende combinatie.Samen met Wim nog wat kneuen aan dit blogje;Lisette geeft Hazel een kalmerende massage ;>)Woensdagavond had ik met Manon, Olaf en Marianne afgesproken op de renbaan.Bidaï mocht het voor het eerst in zijn leven proberen op de baan.Het muntje moet nog vallen bij Bidaï, maar hij vond het wel gezellig dat Olaf een stukje meerende ;>)Hij rende schitterend, maar wie goed oplet ziet dat hij de verkeerde kant op rent…. terug naar Manon ;>). Volgende keer beter!Megan had geen aanmoediging nodig…..Zij draaide een superrondje, en Hazel idem dito. Hinde deed een half rondje maar hield het toen voor gezien. Het was voor allemaal de eerste keer op de baan en het is toch weer anders dan de coursingtraining, want het haas beweegt strakker en rechter dan bij het coursen. We komen beslist nog eens terug op de baantraining.Afgelopen weekend was ik naar de Hound show in Stafford, Engeland, specifiek om naar de reuen te kijken. De keurmeester was Linda Jones, die de fokker is van Chloe’s vader Welstar Wyoming. Hier op een rijtje de beste reu Huntinghill Jazztastic, reserve reu Osterfen Eminem en beste puppy reu Zoraden Vanilla Latte. Alle drie nog vrij jonge honden, maar zeker kandidaten om in gedachten te houden voor onze toekomstige nestjes. Voor Megan hebben we ons oog echter op een andere reu laten vallen, die zich al wat meer heeft bewezen qua nageslacht. Mijn oog viel bij de groepskeuring ook op deze prachtige Greyhound teef van Bob en Elaine Newsham. Vorig jaar bezocht ik hen en kon ik haar thuis bewonderen. Dit jaar zagen we haar al beste van het ras worden op Crufts, en nu opnieuw op de Hound show. Ze heet Ch. Windspiel Northern Stylo en werd reserve Best In Show.Best In Show van de dag werd…. de whippet! En dat was erg leuk om bij te zijn natuurlijk.Ook leuk om bij te zijn was het 60-jarig verjaardagsfeest van windhondenkennel Falconcrag. Pam laat de collage van de afgelopen 60 jaar zien; Ook de Collooney’s uit Ierland vermaakten zich kostelijk. En ze hadden heerlijke taarten en quiches gebakken voor iedereen.De Falconcrags & Friends.  Gezellige bende;Wim en Pauline in een onderonsje;Ondergetekende bij de stier van Birmingham. Het was een heerlijk weekend in Noord Engeland, voor herhaling vatbaar.Met Nikki bezocht ik deze week Ecomare op Texel, waar zeehonden, bruinvissen en vogels worden opgevangen.De dieren zitten hier niet omdat ze moeten worden getoond zoals in een dierentuin, maar omdat ze ooit zijn gered en om redenen niet meer kunnen worden uitgezet. Veel van de zeehonden zijn blind, en van deze twee bruinvissen heeft de een nooit van zijn moeder kunnen leren te overleven in het wild en de ander heeft dusdanige beschadigingen dat het hem niet meer zal lukken.Wachten op de boot uit Den Helder……Daar komt hij al. Texel is een prachtig eiland en dat boottochtje met name maakt een bezoek zo speciaal.

En zo ben ik eindelijk bij, met al het Salty Sand’s nieuws van de afgelopen maand…… wordt vervolgd.