In september heeft Megan meegedaan aan de jongehondenshow van onze kynologenclub West-Friesland. Er waren vier leeftijdsklassen, met alle rassen door elkaar. Alle honden werden door vier verschillende keurmeesters beoordeeld en van punten voorzien. Megan werd eerste in haar leeftijdsklasse 18-24 maanden (er was verder geen strijd om een best in show titel). Dan kwam Megan ook nog in actie op de grand prix coursing in Spaarnewoude; Deze foto’s zijn gemaakt aan het eind van haar course; bij het afremmen en het maken van de kill.Focus op het haas;Op de rem;Oeps, wat doet dat andere hondje op mijn haas ;>)Yvonne kwam gezellig kijken, met River, Jillz en Kiss.Sabrina, Annemarie en Mart, Dennis en Monique; wat hebben zij gemeen… dat zij allemaal een hond hebben die in de prijzen viel ;>)Wachten op de uitslagen…. Dennis en Monique, met hun twee snelle heren uit de succesvolle coursing kennel Del Karfo. Wij komen nog maar net kijken op het coursingveld, maar we zagen aan Megan’s tweede course dat zij deze dag niet in de prijzen ging vallen.Dus terwijl Megan zich in de kofferbak verder vermaakte met een plastic fles, zorgden wij voor onze eigen prijzen en stortten we ons op de vlierbessen.Arend gooit zijn gewicht in de weegschaal;Terwijl Marianne en ik de trosjes vlierbessen verzamelden;Diezelfde avond ben ik ermee aan de slag gegaan; het resultaat: drie potten Grand Prix vlierbessengelei in de prijzenkast ;>)Mijn dames ontbraken tijdens al deze activiteiten; Hinde loopt weer prima en ze dendert weer op volle snelheid met Hazel over de oneffen duinen in Den Helder, maar haar teen heeft wel een iets afwijkende stand. Ik weet niet of ze nog moet gaan coursen….. En Hazel is loops geweest en zit in de schijnzwangerschapsperiode. Dan lopen teven meer kans op blessures, vandaar dat ik voor haar alles heb afgezegd. Zij is aan het cocoonen in Chloe’s nieuwe cave bed.En dat bevalt prima. Het ligt op de logeerkamer en ik zie haar nauwelijks nog in de woonkamer. Wel een beetje ongezellig, maar dat maken de andere drie meer dan goed natuurlijk.En Chloe? Die slaapt ’s nachts op de logeerkamer, zonder iets over zich heen. Het cave bed ligt ernaast, voor als ze het koud krijgt (lees: voor mijn eigen gemoedsrust). Of ze er gebruik van maakt, dat is maar de vraag. Toch ben ik er blij mee, want nu heb ik in ieder geval geen last meer van Hazel, die normaalgesproken overdag boven gaat staan piepen om te worden toegedekt. Nu kan ze het helemaal zelf ;>) Ik sluit af met een foto van Bidaï, met zijn maatjes Nis’ga en Payute. De roedel is kleiner geworden….Manon en Olaf en de drie mannen hebben eind juli afscheid moeten nemen van hun geliefde Yuma.  Ze zijn een paar weken geleden op vakantie geweest naar Denemarken. Genieten van de zee in september – terwijl wij in Nederland alleen maar regen hadden….Rennen met Nis;

Daar kun je lekker met je auto op het strand;

Poseren voor de vuurtoren;

Manon plaatste deze week deze prachtige oude actiefoto van Yuma op facebook. Samen hebben ze heel veel mooie herinneringen gemaakt om te koesteren. Ik weet dat dit gemis nog altijd heel groot is, en wens Manon en Olaf er heel veel sterkte mee.

Ik houd echt van de maanden september en oktober; regen en zonneschijn wisselen elkaar in rap tempo af, en de lichtval is warm van kleur. Mozart en Maestro waren hier te gast, samen met hun personeel. Hans en Elly waren zo lief om vier dagen te komen helpen om het huis van mijn ouders leeg te maken. Er is super hard gewerkt, maar het was tegelijkertijd ook heel gezellig, met lekker eten en mooie wandelingen tussendoor.Jewel’s enige zoon Maestro op zijn gemak in zijn geboortehuis;Mozart idem dito, altijd met een blije lach op zijn gezicht. Hij is Chloe’s enige zoon en is nu 9 1/2 jaar oud. Het is inmiddels vier jaar geleden dat hij verlamd raakte door een stel gebroken rugwervels en daaraan werd geopereerd. Sindsdien heeft hij een beetje eigenaardig loopje, maar geniet met volle teugen van zijn wandelingen en het leven in het algemeen, en een stukje rennen doet hij ook nog steeds.In het voorlaatste weekend van september genoten mijn moeder en ik van een dagje in de caravan in Hilversum. De Hoorneboegse heide zag nog prachtig paars. Het plan was om ’s avonds naar huis te rijden, maar toen de buren op de camping hoorden dat we daar eigenlijk nog geen zin in hadden, kwamen ze spontaan aanzetten met schone pyama’s, tandenborstels en tandpasta, helemaal top.  De dames beginnen het gebied beter te kennen, en verdwijnen soms even uit beeld. Gelukkig is het gebied netjes omheind, en dat geeft een relatief veilig gevoel.Het laatste weekend was ik opnieuw in de caravan om wat spulletjes te brengen die we daar goed kunnen gebruiken. Ik moet zeggen, het trekt erg, mijn “tweede huisje” in het bos ;>). Elly en Hans kwamen ook een paar zonnestraaltjes pikken en brachten wat lekkers bij de koffie mee;Uiteraard met Mozart en Maestro.Er scharrelt heel soms een kat over de camping, dus voor de zekerheid ligt het spul meestentijds achter de tralies…..Het is ondertussen paddenstoelentijd geworden op de camping en in het bos.Het gras verliest zijn frisse kleur en vergeelt….De hei is een beetje minder paars nu; voor het eerst zag ik dat er ook van heide strobalen wordt gemaakt;Hazel en Hinde spelen met alles wat mee wil doen; hier een nog jonge Rhodesian Ridgeback, die in eerste instantie voor hert werd aangezien ;>)Maestro kreeg veel aandacht van Nabu, de Galga van mijn buren op de camping. Die twee hebben leuk met elkaar gerend en gespeeld.Tijdens een wandeling met mijn campingbuurtjes en hun honden, kwamen we nog meer Galgo’s tegen. Het was een zonnige zondag, het was druk op de hei!Heel veel windhonden op een hoopje;In de lucht werd iets moois voor ons getekend ;>))Amber, de Saluki dame van mijn andere campingburen. Iedere avond wandelen we met het hele groepje honden nog even vlak voor zonsondergang; er wordt dan druk gespeeld op een open plek in het bos. Met name Hinde en Hazel worden zeer actief in zo’n groep honden. Ik moet zeggen dat de camping en het bos en de heide ernaast op zich al fantastisch zijn; maar de aardige en behulpzame hondenmensen van de camping zijn daarbij echt een kers op de taart. Je kunt altijd op ze rekenen, maar iedereen laat elkaar wel met rust.In de caravan is het qua slapen een beetje behelpen; mijn bed is niet zo groot als thuis, en dus valt er niet fijn te slapen met vier whippets. De oudjes, Chloe en Jewel, zijn gek genoeg het minst kouwelijk van de vier, en dus moesten zij uitwijken naar de rondzit, in een mandje met wat dekentjes.Na zo’n weekendje in het bos is het ook wel weer lekker om thuis langs de zee te struinen.Prachtige lichtval op de lijsterbes in Mariëndal;De dagen worden wel met rap tempo korter. Het laatste plasrondje van de dag vindt allang niet meer plaats in daglicht…..Na het afronden van de grote klus bij mijn moeder was er weer tijd voor een experimentje met mijn vleesdrogertje; Met een spuitzak maakte ik platte porties van een kiloworst Degomeat Kalkoen & vismix.Met als resultaat een trommel “eerlijke” gedroogde snacks waar de dames hun vingers bij aflikken, zonder granen en zonder schimmeldodende middeltjes. Voor herhaling vatbaar.

Morgen ga ik kijken bij de Grand Prix coursing in Spaarnewoude. Zonder honden, want Hinde wil ik voorlopig niet laten coursen na haar teenblessure, en Hazel is net loops geweest en dan wordt coursen afgeraden. Megan gaat de Salty Sand’s eer verdedigen; fototoestel gaat mee, uiteraard!

Het is toch plotseling herfst geworden. Temperaturen omlaag, groen wordt geel, het paars van de heide vervaagt, maar gelukkig geeft een aantal vruchtdragende bomen en struiken nog even uitstel op de kleurloze winter……De dames doen zich nu tegoed aan allerlei bessen en bottels; Hazel en Jewel nog het meest. Ze plukken dat het een lieve lust is. Chloe en Hinde staan erbij en verwachten dat ik de meest sappige en gave vruchten voor hen selecteer en met de hand pluk.De vlierbessen; daar hebben de honden hulp bij nodig; ik buig de takken omlaag zodat ze zelf kunnen plukken. Daar kun je heerlijk sap van maken (raadpleeg dan vooral Tinne voor het recept ;>)De rozebottels van de uit China afkomstige rimpelroos, die zowel roze als witte bloemen heeft. Deze soort zie je veel in onze duingebieden en hij heeft tomaatvormige sappige rozenbottels, waar je goed jam van kunt maken. Dat deed ik ieder jaar samen met mijn vader en broer, tot mijn vader kwam te overlijden.Ze zitten boordevol vitamine C en dat weten de dames kennelijk precies. Er zijn in Nederland 17 wilde rozensoorten te vinden. Eigenlijk zouden de dames deze bottels van de Hondsroos moeten pakken. Maar ja, daar lusten de honden nu juist geen brood van, want ze zijn klein en bikkelhard ;>)Populair zijn nu ook de meidoornbessen, waarvan een deel lekker laag boven de grond hangt.Ik begrijp niet wat ze eraan vinden, ze zijn vrij melig en smakeloos. Ze versterken wel de doorbloeding van de haarvaatjes en zijn goed voor de werking van het verouderende hart.Waar zowel de honden als ik zelf blij van worden, zijn de bramen. En wat was de oogst enorm dit jaar. Sowieso bogen alle vruchtdragende struiken dit jaar helemaal door onder hun zware vracht. Ik heb er een leuk aantal potjes Helderse biologische bramenjam van gemaakt. Leuk om uit te delen (alles is dan ook al op) en lekker op zelf gemaakte scones ;>)Elk jaargetijde kent zijn charmes, gelukkig. Mijn lievelingsseizoenen zijn de lente en de herfst, waar veel valt te zien en te genieten, als je tenminste regelmatig buienradar in de gaten houdt ;>) Afgelopen weekend was ik eindelijk weer eens te gast bij Annemarie, Martin en Daaf, en hun Ballistic whippets. De taken waren goed verdeeld in huize Rouw; Martin zorgde voor de innerlijke mens en Annemarie voor de innerlijke hond. Acht stuks, wel te verstaan.Het was druk in de keuken, rond etenstijd ;>)Natuurlijk wordt er stevig aan mandje ruil gedaan. Andermans mand is altijd lekkerder.Jewel vindt het niet erg; mooi rood is niet lelijk, ik heb thuis ook van alles rood…..Chloe komt al ruim zeven jaar over de vloer bij Annemarie; ze voelt zich er helemaal thuis.En Maggie, die komt al net zo lang bij mij over de vloer. Ze vindt het gezellig om bij mijn vier dames in de slaapkamer op visite te komen, en hun slaapzakjes en ook wel mijn dekbed uit te proberen.Cyrus en Truffel, halfbroer en -zus uit het tweede en eerste nest van Annemarie.Hazel komt zoals gewoonlijk nergens aan ;>)Hazel en Cyrus gingen ook nog met ons mee de stad Eindhoven in, om de socialisatie van Cyrus af te ronden en te vieren met een slagroomtompouce in de Bijenkorf…..Annemarie woont pal naast een prachtig bos- en heidegebied. In de schapenkooi lopen Schotse Hooglanders en het wemelt er van de konijnenholen. Nu ik toch in Eindhoven was bracht ik ook nog een bliksembezoek aan Jan en Leny, de baasjes van Fenja en haar whippetmaatje Xiroff. Zij wonen samen met nog een lieve Barzoi dame, waarvan ik helaas geen foto heb genomen.  Fenja was het kleinste pupje uit Jewel’s nest.De ouders van het nest; Tibère – Blue Spring’s Tibère –  en Jewel – Of Summer’s Joy Mandolin.Silkstone Opera Queen; zij was Tibère’s moeder, en oma van Fenja, Hinde, Dune, Zoë, Maestro, Tiba en Grace. Fenja lijkt sprekend op haar, en ik heb haar destijds dan ook naar haar oma vernoemd: Salty Sand’s Aria For An Opera Queen.Fenja, nu vijf jaar oud.

Annemarie heeft weer een sappig blog gemaakt over ons weekend; alle culinaire hoogtepuntjes en allerlei andere foto’s komen er voorbij:  www.ballisticwhippets.wordpress.com

Een groepje krabbetukkers op de zeedijk…..  Krabbetukken is een ouderwets tijdverdrijf. Het bestaat uit het vangen van krabben met behulp van een touwtje met daaraan een stukje vlees of vis. Daarna gooi je normaal gesproken de krabben weer terug in zee. We hebben in Den Helder sinds 1962 ook een carnavalsvereniging die zich zo noemt. Er is langs onze kust een veertigtal verschillende krabsoorten te vinden. De meest algemene is deze strandkrab. De dames hebben het de laatste weken druk met deze bezigheid; krabben zoeken….

Chloe is er ooit mee begonnen, en alle generaties doen het na. Ook Megan sloot zich bij hen aan, en had al gauw door dat krabbenpootjes een ware delicatesse kunnen zijn. Het gaat om onderdelen van dode krabben; gedood door zeemeeuwen. Die eten de lijfjes leeg; de honden gaan voor de pootjes.

Het is deze week plotseling herfst geworden….. temperaturen omlaag, grauwere luchten.De zon gaat nu veel vroeger onder….. Een foto van precies dezelfde plek aan het water als hierboven, maar dan om half negen ’s avonds. Sprookjesachtig, niet?De bekende bocht in de kilometerslange dijk, op de plek waar wij altijd wandelen. Het strand ligt een paar kilometer verderop, maar daar komen we iets minder vaak. De dames vinden het strand een beetje saai, en proberen hem dan te smeren, de duinen in, om lekker te kunnen jagen.Dezelfde bocht in de dijk, vlak na zonsondergang. Dan gauw naar huis, kaarsjes aan en gezellig met z’n allen op de bank……. en dat is eigenlijk ook best prettig ;>)