Vandaag zijn de B-tjes drie dagen oud, en ze groeien als kool. Het rode meisje weegt nu 440 gram en is sinds de geboorte 102 gram aangekomen.

De groene reu lust er wel pap van; hij ligt vaker dan de anderen bij te tanken en weegt nu maar liefst 571 gram; hij is dus 161 gram aangekomen. Wat hij goed kan met zijn krachtige snuitje, is het in bedrijf houden van de voorste, vaak moeilijk te stimuleren tepels. Er zijn er nu 8 in gebruik door maar 4 pups…….

Het gele teefje weegt nu 533 gram en is daarmee 163 gram aangekomen, nog meer dan de groene reu! Zij en de groene reu drinken allebei vaker bij Hinde dan blauw en rood.

Een lieve foto van Hinde met haar kleinste dochter.

De blauwe reu weegt 482 gram en is 142 gram aangekomen. Hij en het rode teefje waren de eerstgeborenen en liggen hier samen innig omhelst uit te buiken.

Met Hinde gaat het prima, ze is echt op haar gemak met haar kinders, eet goed en lijkt op een relaxte manier te genieten van de situatie. Morgen komen Chloe en Jewel weer thuis – we gaan eerst een puppyhek om de werpkist zetten, zodat zij nog even afstand kunnen houden van Hinde en de pups.

Vanavond weer een gezellige chatsessie gehad bij de live stream webcam, van 18.00 tot 19.00 uur. Wordt vervolgd!

Voor het eerst sinds twaalf jaar hebben we een rustige oudejaarsavond op de bank thuis, in plaats van de traditionele champagne samen met de honden, boven op “onze” duintop – met uitzicht op al het vuurwerk van Den Helder, maar zonder de herrie. Volgend jaar gaan we er zeker weer op af!

De kleine Sandjes liggen lekker te gedijen onder de rode lamp. Blauw, groen en geel zijn in een dag tijd meer dan 30 gram aangekomen, dat is bijna 10% van hun lichaamsgewicht. Zij wegen nu tussen 374 en 446 gram. De kleinste is nog steeds de rode teef, die 15 gram aankwam en nu 353 gram weegt. Dat is een ons lichter dan de groene heer, maar het was ook niet voor niets dat hij klem kwam te zitten op weg naar buiten! Dé uitspraak van het jaar 2011 is voor mij zonder enige concurrentie die van Kurt gisteren, over dit nest: “Het zijn nogal kleppers!”. Fantastisch, wat zou de wereld toch lelijk zijn zonder onze heerlijke zuiderburen….

Het gele teefje laat nu al dingen zien die het oog trekken, onder andere haar op dit moment behoorlijk lange hals.

Vanmiddag een snelle verhuizing buiten de werpkist. Het was tijd om een fris dekentje neer te leggen. Het drinken ging uiteraard gewoon door!

De groene reu lijkt niets nadeligs te hebben ondervonden van het gepeuter en getrek om hem uit Hinde te bevrijden. Toevallig droeg ook in ons vorige nest het bij de geboorte zwaarste pupje een groen bandje.

Blauwe broer en gele zus in een diepe synchroon slaap;

Het rode meisje is zo aandoenlijk; zoals gezegd lijkt ze klein vergeleken bij de anderen, maar dat is erg betrekkelijk…. 338 gram bij de geboorte is natuurlijk niet echt klein. Het Salty Sand’s A-nest was groter van samenstelling en qua gewicht lichter dan gemiddeld; ze werden 2 dagen eerder geboren dan het B-nest en ze wogen bij de geboorte varierend van 155 gram tot 303 gram; zij hadden 5 dagen nodig om de gewichten te bereiken die het B-nest na één dag heeft bereikt…..

De kleinsten eindigen echter niet altijd als kleinsten, en andersom ook niet. Hinde woog slechts 200 gram bij de geboorte, maar haalde alles pijlsnel in, om als grootste en zwaarste van het nest te eindigen tegen de tijd dat ze acht weken oud waren. Andersom kan een bij de geboorte zware pup als kleine whippet eindigen.

Hinde is nu veel rustiger in haar nieuwe rol als moeder. Ze verlaat het nest niet graag, en komt wel mee om snel met de auto naar de zeedijk te gaan om haar behoefte te doen, maar trekt direct daarna hard aan de riem om terug naar de auto te gaan. Zo was het ook voor haar moeder Jewel en haar oma Chloe…. allemaal instinct, en het blijft prachtig om te beleven.

Het vuurwerk in de straat vormde vanavond geen enkel probleem voor Hinde en kids: de oren van de pups zitten nog potdicht en Hinde heeft als kleine pup samen met haar nestgenoten vele malen naar een CD met vuurwerk- en onweergeluiden moeten luisteren. En dat werkt kennelijk prima!

Ik wil iedereen bedanken voor de belangstelling en het meeleven met Hinde’s bevalling gisteren, en wens jullie een voorspoedig en gelukkig 2012! En ik hoop dat wij elkaar dit jaar ergens – gezond en wel – mogen treffen.

Na een hele nacht vol weeën brak het vruchtwater vanmorgen bij Hinde, waarop ik Ronald belde om te komen helpen. Daarna werd het héél druk in en om de werpkist. Té druk. Iedereen stond te trappelen om vroedvrouw te spelen, Chloe, Jewel en Isis incluis.

Alles wat Hinde aan de achterkant verloor, ging er bij Chloe aan de voorkant weer in. Ze had het er nogal druk mee!

En Jewel hield vooral de wacht naast de werpkist. Allemaal hadden ze een blije en opgewonden uitdrukking op hun gezicht. Maar tijdens de persweeën werd al die aandacht van de dames ronduit vervelend, óveral bemoeiden ze zich mee en ze liepen ons ook in de weg. Uiteindelijk heeft Ronald ze toch maar naar onze ouders gebracht…..

De eerstgeborene was een reu van 340 gram. Hij was na het breken van de vliezen uren onderweg en arriveerde met zijn staart eerst. Hij moest de weg banen voor de rest en Hinde had het er best moeilijk mee. Hij is de reu met het blauwe bandje.

Twintig minuten later arriveerde nogal moeiteloos een dame van 338 gram, die in het rood werd gehuld.

Vervolgens bleef het uren stil. Na twee en half uur begon Hinde dan toch weer te persen en er verscheen een snuit – zonder vlies. Met veel moeite kregen wij het hoofd vrij, en we zogen de mond van deze reu leeg. Hij kon daardoor ademen, maar hij bleek ontzettend klem te zitten in de geboorteuitgang. Een half uur lang liep Hinde rond met dat hoofd uit haar achterlijf. Ze gaf het persen op en het lukte ons niet om hem eruit te krijgen. Uiteindelijk hebben we met een injectiespuit heel veel glijmiddel rondom zijn lichaam ingebracht. Toen Hinde zich buiten wilde gaan ontlasten zag Ronald zijn kans schoon om de reu, die 410 gram woog, los te krijgen, nèt toen ik onze dierenarts aan het raadplegen was over ons probleem. Hij mankeerde niets, en kreeg zijn groene bandje om.

Ruim een uur later, toen ik wat zat te mailen, vroeg Ronald opeens of ik even een navelstreng wilde doorknippen. Het tweede teefje was geboren, zonder dat ik er erg in had! Een prachtig meisje, dat het gele bandje om kreeg. Maar liefst 370 gram….

En zo eindigde Hinde’s barensavontuur met vier effen gekleurde puppen, die qua kleur sprekend op hun moeder lijken. Het zijn er niet veel, maar wat ik aan ze zie maakt me best wel blij. Ik ben heel benieuwd hoe ze zich gaan ontwikkelen in de komende tijd, en ik ga daar natuurlijk uitgebreid verslag van doen!

Aan het eind van de dag installeerde ik de webcam, voor een interactieve live cam in combinatie met chatroom sessie met een flink aantal kijkers. Gezellig was dat!

Wat een absolute rijkdom, zo’n gouden team in je werpkist!

Iedereen hartelijk bedankt voor de attente berichten, op dit blog, op facebook en in mijn mailbox!