Zo ziet het er altijd uit op de zandverstuiving van Soestduinen. Wijds, vredig, verstild.

En zo zag het er afgelopen zondag uit toen de Ned. Whippet Club er neerstreek ;>). 55 mensen, 42 whippets en 7 honden van andere rassen.

Veel whippetvrienden trotseerden het weer en reden dwars door storm en regen naar Soestduinen, om tot hun (en ook mijn) stomme verbazing aan te komen in een zonovergoten bos- en duingebied…..

En daar vertrok de groep, in eerste instantie dwars over het stuifduin heen, zodat de honden zich daar samen konden vermaken. Het loopt niet licht in het mulle zand, maar de vergezichten in die duinen zijn het meer dan waard.

Af en toe een pauze, zodat de akela contact kon houden met voorlopers en achterblijvers ;>)

Ronald was er natuurlijk ook bij, met zijn GPS en rugzak met EHBO spullen, hondenjasjes etc. en om een oogje op onze honden te houden.

Alhoewel….. als hij aan het kletsen slaat dan schiet dat laatste er nog wel eens bij in, aan het benauwde gezicht van Jewel en Hinde te zien!

Er waren ook redelijk wat familieleden van onze honden van de partij, nestbroers en -zussen en hun kinderen, een halfbroer, neven en nichten. Op de foto Megan, die nog steeds lekker rook voor de heren in de groep….

Er zijn op iedere wandeling wel mensen, die nog geen whippet hebben, maar verder kennis willen maken met het ras. Verstandig, want whippetmensen delen met plezier hun passie met de nieuwkomers, en op zo’n wandeling zie je alle soorten, maten en kleuren whippets om je heen.

Af en toe verruilden we de stuifduinen voor een stukje bos;

Daar schoot ik dit knappe plaatje van Maestro, die de lange stoet wandelaars af stond te turen, op zoek naar zijn eigen vrouwtje Elly.

Eenmaal bij de auto haalden we de 9 liter home made bruine bonensoep van mijn moeder uit de slaapzakken; een beproefd concept, die soep blijft heerlijk warm als hij lekker dik is ingepakt.

 

Koffie, thee, van alles kwam er uit de auto tevoorschijn. Alles onder het wakend oog van de dames. Voor alle honden hadden we gedroogde visjes mee.

Vele handen maken licht werk; Robert liep spontaan voorop als gids, omdat hij de weg zo goed kent in dit gebied; verder waren daar Maria en anderen die de soep inschonken en uitdeelden ;>). Manon en Jolanda hadden notencake en tutti frutti koek gebakken, en Gabriëla bood aan om het verslag voor het clubblad te schrijven. Iedereen, ook degenen die foto’s maakten, hartelijk bedankt voor de gezelligheid en de hulp!

Ook toen een van de soeppannen van tafel viel, met een laatste restje soep erin, kwamen er spontaan hulptroepen om alles weg te poetsen.

Schoon op, tot op de laatste druppel!

Ronald en Nikki staan zo te zien herinneringen op te halen van onze gezamenlijke vakantie in Frankrijk. Ondertussen staan paars met roze geklede geïnteresseerden te kiezen welke hond het mooiste was. Het werd natuurlijk het hondje met het paarse bandje, omdat er nu eenmaal geen roze bij zat ;>))

Bidaï; moe maar happy.

Het was weer een heerlijke middag, met al die enthousiaste whippetmensen, die ervan genoten om zo veel whippets tegelijk in actie te zien. Over een half jaar hopelijk opnieuw, op de volgende wandeling!

Ik sluit af met een speciaal bedankje aan mijn moeder, die weer de hele zaterdag in de keuken stond om al die liters verse soep te maken. Helaas kan ze met haar 82 jaar niet meer meelopen; ook heeft ome Cor steeds haar aandacht thuis nodig. Vandaag vertrek ik naar Zwitserland voor mijn werk en logeren de vier dames acht dagen bij haar. Elly schreef me vandaag: jouw moeder is goud waard! Dat is waar, maar eigenlijk is ze gewoon onbetaalbaar.

Een link naar het NWC foto album van de wandeling: https://picasaweb.google.com/NWC.evenementen/NWCRegiowandelingSoestduinenOktober2012?authkey=Gv1sRgCPqOt6_4-a7JbQ#

Dit weekend werden bij alle ren- en coursingverenigingen clubkampioenschappen gehouden voor de leden; met coursing op zaterdag en rennen op de baan op zondag. Ik had Hinde en Hazel voor de coursing ingeschreven, bij de WRV in Amsterdam, de club waarvan ik trainingslid ben.

Hinde moest nog een tweede haasvastverklaring hebben. Dat houdt in dat ze twee maal met muilkorf en rood dekje om samen met een andere hond moest coursen. De eerste keer was laatst in Leek, vandaag mocht ze het proberen met Leilah, van Leo en Syl Hendrik. Kijk, het is best druk aan de start; zeven personen en twee honden, allemaal op één foto gepropt ;>))

Ik was vandaag één met mijn hondje; zij onder rood, ik onder rood…… En daar gaan ze. Hinde met voorsprong, maar volgens mij liet ik haar per ongeluk een fractie van een seconde eerder los dan Leo Leilah los liet.

In een mum van tijd zijn het nog maar stippen op het grote veld;

Hinde en Leilah waren goed aan elkaar gewaagd!

Bij de kill had Hinde wat last van frustratie, over het niet kunnen pakken van het haas, met die muilkorf ertussen.

Nikki en Ernst waren er ook, met Zoë en Ivy, die het leuk vonden om weer een paar van hun vakantiegenoten te kunnen begroeten.

Nikki en Hazel kijken hoe Ernst Ivy start. Hazel’s tong van opwinding nu al op de grond, en ze had nog niet eens gelopen ;>)

Ivy moest even op weg worden geholpen, maar het muntje viel razendsnel en ze liep een mooi parcours, voor het eerst in haar leven.

Ernst is tevreden over Ivy’s rondje, en Ivy laat zelf ook de bekende “coursingglimlach” van de whippet zien ;>)

Hazel liep één omloop, in haar eentje. Die van de middag heb ik niet door laten gaan; ze is er nog veel te jong voor. Jammer vond de jury het voor Hazel, want “ze had heel beste punten voor de eerste omloop”. Dat is leuk om te weten – Hazel komt in de toekomst beslist nog wel eens aan de beurt, maar dan zeer waarschijnlijk bij de sprinters (de honden die boven de standaardmaat zijn). Dat zal haar een biet zijn, als ze maar kan rennen. Ze is een felle donder als het daarop aan komt….. tijdens Hinde’s tweede omloop heeft zij een stuk uit het portier van mijn lease auto gebeten. Gelukkig ben ik goed verzekerd….

Zoë’s vliegende afsluiting van haar eerste omloop, die zij alleen liep. De indeling van de courses was een beetje rommelig. ’s Middags hebben we Hinde en Zoë’s courses gewisseld, zodat Zoë vandaag ook met een andere whippet samen kon coursen. Hinde liep dus de tweede keer alleen.

Zoe liet het haas mooi niet meer los ;>))

Van de tweede omloop hebben we geen foto’s gemaakt; de regen kwam op dat moment met bakken uit de hemel. De honden maakte het allemaal niets uit, die liepen allemaal prima.

Na afloop reden we naar de kantine, bij de renbaan, in afwachting van de prijsuitreiking en het koud buffet.

Ook in de kantine zijn de honden in de hoofdrol!

Wachten onder het genot van een hapje en een drankje….

Hinde werd derde bij de whippet teven…. daar had ik niet op gerekend hoor, wij kwamen vooral voor de haasvastverklaring! Felicitaties voor Leo’s Leilah: ze werd eerste.

Staat toch wel leuk op de bar, moet ik zeggen ;>).

Morgen opnieuw whippets in de hoofdrol: de regiowandeling in Soestduinen. Met als het goed is, beter weer dan vandaag. Eerst zien, dan geloven ;>).

Virginie is net terug uit Engeland, waar zij Dune (Salty Sand’s Autumn Melody) heeft laten dekken door

Chico – Collooney Rock My World.

Kortom; het eerste Dust ’n Dunes nestje is onderweg; onze Jewel en Chloe worden opnieuw oma en overgrootmoeder!

Uiteraard staat de socialisatie van de pups bovenaan Virginie’s agenda. Wie geïnteresseerd is, neemt rechtstreeks contact met haar op voor een kennismaking – bijgaand de link naar Virginie’s blog, en het verslag van de huwelijksreis: http://dustndunes.wordpress.com/

Virginie, we duimen voor een mooi en gezond stel pups voor jullie, met dezelfde lieve karakters als Dune en Chico!

Nee, nu volgt er géén recept van het Nederlandse equivalent van de Gentse waterzooi (dat is kip, gesmoord met groenten en room o.a.). Het gaat over de plek waar gisteren de jaarlijkse CAC show in Zwolle werd gehouden. Op een nieuwe lokatie, voor het eerst niet in de IJsselhallen, maar buiten op het gras. Nou ja, gras…..

Een kwartier lang stonden we in de stromende regen aan te schuiven voor we door de wat mager bemande inschrijvingscontrole waren. Vervolgens moesten wij en alle andere exposanten met de grote rassen, die buiten werden gekeurd, ons heel onpraktisch met onze stoelen, tentjes, honden en tassen door de menigte heen persen die binnen was neergestreken met de kleine rassen. Eenmaal door die grote tent heen geworsteld stapten we eindelijk het buitenshowterrein op: daar lag een aantal grote, nog maagdelijk groene ringen met het loopgedeelte eromheen één grote modderpoel…..

Er waren vaste benches voorzien, met grote tenten erover heen. Alleen lagen de tenten van dit rijtje onfortuinlijke honden achter de benches, weggewaaid en half in de sloot. Marianne en ik hadden wel wat moeten sjouwen, maar we hadden ons eigen “2 seconds base tentje” mee, en die stond in de kletterende regen niet in twee maar in één seconde overeind, pal aan ring 9, waar o.a. de windhonden zouden worden gekeurd. Eenmaal binnen kon niemand ons nog iets doen ;>)

Megan zag het allemaal met lede ogen aan, maar kon lekker wegduiken in haar slaapzak en mandje. Gelukkig is zij – in tegenstelling tot haar moeder Hinde, waar de weerzin voor shows vanaf druipt – een heel lakonieke dame. Zo lang Marianne en ik maar bij haar waren, was ze rondom gelukkig.

Af en toe een hapje mee eten van het biologische brood met dito kaas werkt natuurlijk ook vreugde verhogend!

Met een kopje thee om de handen warm te houden, keken wij vanuit ons tentje naar de keuring van de andere windhondenrassen; hier wordt bij de Deerhounds gerend om het BOB, nog altijd in de stromende regen……

Maar tegen half een kwam dan toch de zon erbij. Onze buren hadden Ierse wolfshonden mee, en hetzelfde tentje als wij.

En wij een hoogloopse Megan, dus deze grote jongen deed regelmatig net of hij zich in het tentje had vergist ;>))

Langzaam kwamen de whippetmensen naar de ring toe; hier komt Gerard Cloes, zwoegend door de modder, met opgestroopte pantalon.

Daar stonden we in de modder; aan de voeten van mens en dier was geen eer meer te behalen. Maar de zon scheen weldadig warm op onze lijven, heerlijk.

De whippets werden gekeurd door de heer Sanders uit Ierland. Toen de jeugdklas aan de beurt was had ik het niet eens door, want Megan’s nummer werd niet opgeroepen. Toen ik eindelijk de ring instapte omdat John zei dat dat echt mijn klas was, bleek tijdens de discussie met de ringmeester dat het secretariaat ons het nummer van een absente greyhound had gegeven, en dat bij Megans echte nummer “absent” was genoteerd… De ringmeester stond erop dat ik het juiste nummer droeg, dus ging hij het nummer schrijven.

We werden gemaand om nog even snel een tobberig half rondje door de ring te gaan; dat voelde niet als een lekkere binnenkomer, eerlijk gezegd.

Op de tafel ging het in eerste instantie ook niet zo best; Megan besloot dat mijnheer Sanders echt niet naar tanden mocht kijken en wrong zich in alle bochten om eraan te ontkomen. Gelukkig wilde ze voor iets lekkers wel netjes staan tijdens het dicteren van het keurrapport (dat gebeurde terwijl ze op tafel stond). Ik had niet zo’n goed gevoel bij onze performance, maar na nog een rondje met de concurrentie door de ring, mochten we ondanks alles toch bij bordje 1 plaats nemen. En daarmee heeft Megan haar eerste jeugd-CAC gewonnen!

Nog een keer de ring in, voor het CAC bij de teven. Daarvoor is Megan met haar negen maanden nog lang niet rijp genoeg. Maar met het jeugd-CAC zijn we blij, dus al met al was het toch wel de moeite waard geweest om naar Zwolle te rijden. De show is organisatorisch voor verbetering vatbaar; en misschien toch niet geschikt om buiten te houden, in de maand oktober. Maar de tonnetjes thuis zitten weer stampvol gedroogde lamspens en dito spiering, en ik heb ook nieuwe riemen kunnen scoren.  En dan was het daarbij natuurlijk altijd gezellig om elkaar rond de whippetring te spreken. We hebben nog deze hele zondag om alles weer van modder te ontdoen – vanavond kraait er geen haan meer naar ;>).

Megan is een heel prettig en gemakkelijk hondje om mee op show te hebben; tot nu toe neemt ze alles gewoon zoals het is. Deze leuke foto heeft een vriendin van Marianne van haar gemaakt, in het bos.

Er waren bij elkaar 14 whippets gemeld, 1 was absent. De uitslagen waren als volgt (uit het hoofd, ik heb geen kwalificaties van de honden genoteerd):

• Reuen puppyklas: 1 Gladdenfields A Ray of Light
• Reuen tussenklas: 1 You Tube Z Uplunku (CAC)
• Reuen open klas: 1 Creme Anglaise’s Blue Imperial
• Reuen kampioensklas: 1 Doppelganger du Sac a Malices (res.CAC)
• Teven babyklas: 1 Poppy Hills Amazing Grace
• Teven jeugdklas: 1 Salty Sand’s Bring Me Luck (jeugd-CAC), 2 Lady Be Good of The Mine Vally
• Teven tussenklas: 1 Boxing Helena’s Kode Sierra
• Teven open klas: 1 Creme Anglaise’s Syrah (CAC & BOB), 2 Sandline Just Baby (res.CAC), 3 Creme Anglaise’s J’aime La Vie, 4 SDW Annadar Look Out Here I Come