Zondag reed ik van Brugge naar huis, en ongeveer halverwege heb ik bij Manon geluncht. Bidaï was heel blij om mij weer te zien, en het was leuk om de interactie tussen hem en zijn roedelgenoten Yuma, Payute en Nis’ga in huis gade te slaan. De Salty Sand’s B’tjes vieren over twee weken alweer hun eerste verjaardag, en ze zijn alle vier ondertussen uitgegroeid (in de hoogte, de breedte moet nog wat komen). En deze maand beginnen ze hun puppy uitstraling opeens kwijt te raken. Het zijn jonge whippets vol zelfvertrouwen geworden, waar van alles mee wordt ondernomen en die rondom happy zijn.

Van Rosanna ontving ik foto’s van Ryan, die vorige week genoot van het rennen in de verse sneeuw. 

Whippets en hun eerste sneeuw….. ze krijgen er geen genoeg van.

Op het strand daagt hij andere honden uit om te komen rennen, en maakt het dan spannend door ze net een beetje voor te blijven.

 

Alleen in de ochtend heeft hij tijd nodig…. dan draait hij zich liever nog eens om onder het dekbed ;>)

Als alles volgens plan verloopt heeft Ryan er binnenkort een whippetvriendje bij!

Megan vermaakte zich net als Ryan in de sneeuw en op het strand; met haar vriendje Guus, die voor 50% whippet is.

Die twee zijn echt verzot op elkaar…..

Trekspelletjes;

Partijtje boksen;

Crashen in de sneeuw;

Sneeuw happen……..

Al die sneeuw in Nederland is een beetje aan mij voorbij gegaan; ik hing met veel plezier het afgelopen weekend boven de mooie werpkist die Ronald vorig jaar heeft gemaakt, waarin dit jaar de kleine Dust ’n Dunes pupjes van Hinde’s nestzus Dune liggen. Vader van het nest is Chico, de in Ierland gefokte Collooney Rock My World. Jewel is alweer voor de vierde keer oma geworden, deze keer van een prachtig nestje van zes.

Steeds opnieuw is het een fascinerend wonder, wanneer je zo’n glanzend pupje in je handen mag houden. Al na twee dagen zijn die kleintjes gewend aan mensenhanden, en leveren ze zich volledig ontspannen over aan de aanraking.

Dune is een goede en rustige moeder, en dankzij Virginie’s wakende oog, in de eerste nachten, komen de drie reutjes en drie teefjes alle zes heel gelijkmatig aan in gewicht.

Duuntje met haar “blauwe” zoon, de kopie van Maestro van Hans en Elly.

Dat is geen toeval natuurlijk; Maestro en Dune zijn nestgenoten. Ter vergelijking: hierboven een fotootje van Maestro, ruim vier jaar geleden genomen ;>)

En een fotootje van Dune helemaal links, naast Maestro aan de melkbar. Zij had als klein pupje een vreemde witte streep op het hoofd, die niet in het midden zat. Nou, dát pupje stond zeker niet bovenaan het wensenlijstje van Virginie en Tessa ;>). Maar dit pupje werd in de loop van de weken toch de pup van hun dromen en het streepje verdween bovendien ;>)  

Twee dagen na de geboorte van het nest genoot Dune toch al weer van een wandelingetje in de natuur, samen met Dusty en met ons. Een lekkere afwisseling op het voortdurend bivakkeren in de werpkist.

Het was gezellig in Brugge! Over een paar weken nodig ik mezelf nog eens uit. Die pups groeien zo ontzettend snel op, en voor je het weet zitten ze alweer bij hun nieuwe eigenaren.

En dan kwam ik op de facebook pagina van Tosy een schattig filmpje tegen, van Chloe’s nestbroer Deejay, lekker doezelend in pyama. Wat lijken ze toch op elkaar…… zij en hun nestgenoten hopen dit voorjaar hun 13e verjaardag te vieren.

Oud en jong, allebei raken ze een gevoelige snaar. Wie de korte filmpjes wil zien van Dune’s pupjes, kijkt even op het blog van Virginie. Alle filmpjes hebben hetzelfde muziekje, omdat Youtube niet veel keus biedt. Het zal met auteursrechten te maken hebben ;>): http://dustndunes.wordpress.com/

“Jade” Of Summer’s Joy Miracle, 15 februari 2004 – 7 december 2012

Daar waar de regenboog de grond en hemel raakt,
Daar is geen verdriet, daar is geen pijn.
Speel met al je kracht en vergeet vooral niet
Daar een blije hond te zijn.      

Met veel verdriet bericht ik hier over het overlijden van Jade, de zonneschijn van mijn lieve vrienden Marc en Annalies.

Door een aandoening in het ruggemerg verloor zij in korte tijd de controle over haar achterpoten. Ze raakte de laatste maanden wat uit balans, zwalkte met haar achterhand en viel wel eens om op gladde vloeren. Sinds een paar weken geleden de diagnose is gesteld ging zij heel hard achteruit. Uiteindelijk zouden al haar functies uit gaan vallen. Annalies en Marc hebben haar de totale reddeloosheid willen besparen en hebben haar vandaag voor zich uit gestuurd over de regenboogbrug.

Jade’s stamboomnaam is Of Summer’s Joy Miracle, omdat zij maar 108 gram woog bij de geboorte (nog geen 40% van het normale geboortegewicht) en daarmee kansloos leek te zijn. Op deze foto ligt ze links boven, duidelijk kleiner en magerder dan haar nestgenoten. Ze is een dochter van onze Chloe, uit het nest dat door Wim en ons samen is gefokt, onder Wim’s kennelnaam. Ze kwam na haar grote dikke zus Melody en was het tweede pupje dat ooit bij ons ter wereld is gekomen.

Het zag er na de eerste nacht al somber voor haar uit, ze dronk wel wat maar kwam niets aan. Maar toen ik haar ’s morgens vroeg half uitgedroogd aan de dierenarts liet zien zei hij: “dat komt wel goed, het is een meid, en die vechten veel harder voor hun leven dan de jongens”. Ze kreeg extra vocht toegediend en ging gedijen heen. Ze was mijn moeder’s oogappeltje en had in het nest de bijnaam Sisi, naar Franciscus van Assisi, beschermheilige van de dieren. Een eigenwijs en soms drammerig meisje, met een guitige blik vol levenslust. Deze foto is gemaakt op de dag waarop Marc en Annalies haar in Den Helder kwamen ophalen.

Jade en Leilah…… Jade deelde haar leven met Leilah, een jongere halfzus van Chloe, en dus een tante van Jade.

Ze is eigenlijk nooit ziek geweest in haar bijna negen levensjaren en had energie voor 10. Altijd te porren voor actie, hier met Marc naast de step.

De eerste keer rechte baan whippet racen, samen met haar tante Julia, en een genietende Annalies op de achtergrond.

Zij haalde haar coursinglicentie en was bloedfanatiek voor en tijdens wedstrijden.

Jade onder rood;

Jade met de prijs die ze won op de chocoladecoursing. Zij had af en toe mooie resultaten en viel ook een keer in de prijzen voor de combinatie werk & schoonheid. Eigenlijk was zij het pupje dat het meest van allemaal op haar moeder Chloe leek.

Samen met haar moeder Chloe op de bank;

Als waker over haar toen nog kleine nichtje Hinde;

Altijd dat stralende snuitje….. maar een doerak was ze ook; buiten kon ze soms strontvervelend zijn, in huis was ze daarentegen een dotje.

Afgelopen augustus hebben we samen nog een heerlijke stranddag gehad in Den Helder; niets wees erop dat Jade een paar maanden later zo uit haar evenwicht zou raken.

Ze was een echte waterrat en genoot ook die dag volop van het Noordzeewater.

En rende om het hardst met Hazel en Marc.

Zocht tijdens het eten natuurlijk de beste plek om iets lekkers te bemachtigen: onder de eettafel.

En nu is zij er niet meer. Marc en Annalies zijn intens verdrietig, en wij zijn dat ook. Van de drie nesten die bij ons zijn geboren is dit het eerste pupje dat ons voorgoed heeft verlaten. Dat voelt echt afschuwelijk, het is nog veel te vroeg voor zo’n afscheid. We zijn als mensen helaas niet in staat om dagen toe te voegen aan het leven. Het enige wat we wel kunnen is leven toevoegen aan de dagen, en daarin zijn Marc en Annalies meer dan geslaagd. Maar wanneer je je als personeel van een whippet zo geeft dan schept dat ook een band, die het afscheid nog schrijnender maakt.

Als tranen een trap konden bouwen
en herinneringen een brug
dan klommen we hoog de hemel in
en brachten je mee terug
als sterren konden spreken
als sterren konden zien
zou je dan vanavond met je staart willen zwaaien
en twinkelen als een groet
zodat wij hier beneden weten
hoe het zonder jou verder moet

Lieve Marc en Annalies, ik weet dat jullie ontroostbaar zijn. Nooit meer je neus in Jade’s zachte vacht te kunnen drukken, nooit meer die ruitvormige pretoogjes om in te kijken. Tijd heelt alle wonden, maar aan die dooddoener hebben jullie vandaag nog helemaal niets. Bedankt dat jullie zo goed voor Jade hebben gezorgd en steeds het beste voor haar hebben gekozen. Beter heeft ze het niet kunnen hebben. Een dikke knuffel en alle kracht die nodig is gewenst vanuit Den Helder.

Dune (Salty Sand’s Autumn Melody) heeft vanmiddag drie reutjes en drie teefjes veilig ter wereld gebracht. Ik was nog op tijd om nummer zes geboren te zien worden en ik mag er nog het hele weekend heerlijk van genieten, hier in Brugge. Zie het Dust ’n Dunes blog voor een geboorteverslag: http://dustndunes.wordpress.com

Mijn vader was schieman (ook wel scheepstuiger, takelaar) van beroep; al het touw-, tuig- en takelwerk aan boord van een schip kende hij van haver tot gort. Dat vak was zijn absolute passie, en op de Rijkswerf schopte hij het tot verantwoordelijke van drie afdelingen: de takelaars, isoleerders en de zeilmakerij.

De schiemannen van deze wereld hebben altijd hun kunde en passie gelegd in hun werk, in allerlei voorwerpen, maar in één voorwerp in het bijzonder: het allemansend.

Dit is wat wikipedia erover zegt:

Een allemansend of allemanseind is een rijkelijk versierd stuk touw dat bevestigd is aan de klepel van een scheepsbel of luidklok. Het allemansend wordt gebruikt om de bel handmatig te luiden.

Van oorsprong is het het resultaat van wedstrijdjes tussen schiemannen, om te zien wie de mooiste versieringen (bijvoorbeeld kardeelknopen) op een stukje touw konden aanbrengen. Die eindjes kregen vervolgens ook praktische toepassingen, zoals aan de scheepsbel of puur decoratief.

Een omstreden theorie is dat het een stuk touw zou zijn met daaraan een kwast dat vroeger, rond de Gouden Eeuw, toen toiletpapier nog niet bestond, gebruikt werd op boten voor de persoonlijke hygiëne. Na het poepen gebruikte men het allemansend om de billen schoon te vegen waarna het allemansend weer terug in zee werd gegooid. Door het zoute zeewater bleef het uiteinde van het touw schoon. Het andere gedeelte van het touw zat vast aan de reling. Voorbeelden hiervan zijn te zien op de replica van het VOC-schip Batavia op de Bataviawerf in Lelystad.

Vorige week stond ik in de keuken verdrietig te mijmeren over mijn vader’s ziekte van Alzheimer en zijn overlijden daaraan, in mei dit jaar. Een jaar of vier geleden had ik hem gevraagd om een mooi wit met blauw allemansend voor mij te maken, voor aan een bel, in de gang. Er hing nog een oud en verschoten exemplaar van hem, waarvoor ik zo graag iets moois van zijn hand voor in de plaats wilde hebben, nu hij er nog was.

Ik heb nooit dat blauw met witte allemansend van hem gekregen. Maar toen wij nog geen week na zijn overlijden zijn kamer moesten ruimen, kwam ik in zijn linnenkast een half af wit met blauw allemansend tegen. Mislukt, want hij had met zijn steeds leger wordende hoofd een veel te dik middenstuk gebruikt, waardoor het touw al na 10 centimeter te kort bleek te zijn. Het was zo confronterend, dat ik het die dag heb weggegooid. Mijn gang zou verstoken blijven van dat mooie allemansend, want ik had heel voorbarig het oude verschoten allemansend van mijn vader allang weggegooid.

Precies toen ik daarover stond te denken aan het aanrecht, ging de deurbel. Aan de deur stond mijn vader’s oud-collega Dick Hollander. Met een schitterend wit met blauw allemansend in zijn hand. “Voor jou, omdat je vader er destijds door zijn ziekte geen meer heeft kunnen maken. Hij heeft deze niet zelf gemaakt, dat heb ik gedaan, maar hij heeft deze altijd heel erg mooi gevonden”. Ik had Dick op de dag van de begrafenis verteld over het mislukte allemansend van mijn vader, en uitgerekend nu ik erover stond te denken, stond hij zomaar voor de deur. 

Hoe is het mogelijk…. dit was het allemansend dat ik jaren geleden had gefotografeerd in de Traditiekamer van de Rijkswerf, een museum over het schiemanswerk, dat mijn vader samen met een collega heeft geinitieerd, toen ze allebei met pensioen waren. Waarschijnlijk heeft het mij toen zo aangesproken, dat ik mijn vader onbewust om een allemansend met die kleuren heb gevraagd. En nu hangt het echt bij mij thuis, dit mooie cadeau, van mijn vader en Dick samen.

Mijn neef Peter heeft hetzelfde vak gekozen als mijn vader, en heeft bij hem op de afdeling alles hierover geleerd. Vervolgens heeft hij de Rijkswerf verlaten en is in Den Helder een succesvol eigen bedrijf begonnen: de Schieman. Hij bezocht mijn vader vaak, om bezig te zijn met hun gezamelijke passie.

Peter sprak tijdens de uitvaart van mijn vader een in memoriam uit, van een schieman voor een schieman, met een slotparagraaf, waar iedereen stevig van moest slikken. Ik heb het op mijn vader’s blog gezet en lees het regelmatig na. http://janpost.wordpress.com/2012/05/06/in-memoriam-jan-post-door-oomzegger-jan-wezelman/