Zes weken zijn de vier E’tjes, en ze hebben volledig bezit genomen van hun ren, met het toilet, de speeltjes etc.

Er wordt prima gegeten van het vlees, de brokjes en de puppypap, en Lotta geeft ze nog af en toe zelf te drinken, maar geeft steeds vaker met wat gegrom aan dat het einde daarvan in zicht komt. Perfecte timing, dit is normaal wanneer pups zes weken oud zijn.

Voor Lotta komt daarmee het “normale” leven waarschijnlijk eerder in zicht dan voor ons, mensen.

Ze zijn heel goed zindelijk ondertussen, en Paars blinkt daar al een tijdje in uit ;>)

Soms is de bak met houten korrels meer een soort ballenbak…. en dan deelt het zo heerlijk uit….

Mag ik er al uit???

In naam van Oranje… eh Groen, doe open die poort!

Wat een zegen dat het afgelopen week een paar dagen lang mooi weer was; precies op tijd om de kleintjes kennis te laten maken met gras, insecten, de zon etc.

Verkennen van de puppytunnel;

Een heerlijke afwisseling met het binnenleven;

Wie staat daar aan de andere kant….

Oma Aprille!

Rennen naar de camera…

Sjorren aan een schaap….

De oudere generaties doen dit ook zo graag; het zit gewoon in de genen!

Het avontuurlijke Blauwtje…

De zachte Paarse;

Het gezellige Groentje;

De actieve Turquoise;

Nou ja…. na afloop van zo’n buitensessie is het wel gedaan met de energie ;>)

Deze week hebben de pups een voor een hun eerste autoritje gemaakt; de een draaide daar zijn poot niet voor om, de ander vond het een hele gebeurtenis. De komende tijd gaat het oefenen hiermee door, zodat ze hun reis met hun nieuwe eigenaren over twee weken zonder te veel stress zullen doorstaan.

Wim kwam om de pups in stand op tafel te keuren; Paars vond het wel spannend, in de handen van zo’n vreemde mijnheer, maar kreeg wat steun van moeder Lotta.

Vandaag belandden de pups alweer op tafel: Nikki was erbij toen ze werden geboren en kwam vandaag langs om ze te vaccineren.

Gezondheidsonderzoek van Groen; onder toeziend oog van overgrootmoeder Megan;

Luisteren naar de hartjes…

Op zoek naar de mannelijke attributen…

Voelen van alle lymfeklieren;

Ja, en dan gaat dus die spuit erin! Blauw kijkt nog even achterom waar die nu vandaan kwam….Normaalgesproken zijn reutjes wel een beetje pieperig bij dit soort dingen, maar deze vier bleven er heel rustig onder. Ze werden een beetje stilletjes, dat wel, maar ze waren best heel relaxed.

Wat een gebeurtenis…. daar moet eens even stevig op geslapen worden. Ondertussen werden hun vaccinatieboekjes ingevuld en ondertekend.

En dan nu die lang verwachte portretjes. Sinds de vorige keer zijn ze alweer een kleine kilo zwaarder en de snuitjes zijn langer geworden:

Blauw; een zelfstandig, ondernemend hondje, dat alles nauwgezet observeert en niet snel uit het veld is te slaan;

Paars; een zachtaardig hondje. Hij doet met alles mee, maar kijkt af en toe wel graag eerst even de kat uit de boom.

Turquoise; vrolijk, frank en vrij in de groep. Toch was hij juist een beetje onder de indruk van zijn eerste autoritje.

Groen; hij kijkt hier een beetje ongerust maar we maakten dit portretje nadat hij op tafel was bekeken door Wim en daar was hij misschien nog een beetje van onder de indruk. Hij is in het nest een gezellig en meegaand hondje en kan het goed vinden met de rustige Paars.

Op het programma komende week: een karaktertestje, door een voor hen vreemd iemand, in een voor hen onbekende ruimte, en zonder moeder of nestgenoten erbij. En opnieuw een keuringsmoment op tafel, met hulp van een handjevol bevriende fokkers. Wordt vervolgd!

De pups hebben deze week weer meer ruimte gekregen, want zij waren daar aan toe; de werpkist is uit de puppy ren verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een bench en een mand, om in te spelen en te slapen. En de bak met houten korrels wordt heel goed benut; met name reutje Paars doet bijna al zijn behoeften al op de bak, en de anderen doen het ook al redelijk goed.

De boys eten tegenwoordig puppypap, rauw gemalen vlees en ze zijn ook gek op hun brokjes. Moeders melk is nog altijd heerlijk en vloeit rijkelijk, maar moet uiteindelijk gaan dienen als toetje.

Lotta is dol op haar viertal, maar het melk geven is ondertussen een gevoelige zaak geworden, en dat komt natuurlijk door de tandjes. Ze gaat braaf regelmatig naar hen toe om hen te voeden, maar je ziet dat ze er ongemak van ondervindt. Het hoort er allemaal bij, maar het is ook de reden waarom de pups steeds meer vast voedsel aangeboden krijgen.

Het viertal bivakkeert graag in de bench; het is bedoeld om ze al wat te laten wennen aan slapen in een bench. De deur staat wel altijd open, en de zachte rand uit de werpkist is meegegaan. Zo’n bench is immers alleen maar gebakken lucht, en dus heel erg tochtig. Honden liggen het liefst uit de tocht, en daarom is een kale bench op de vloer niet echt een goed idee, ook niet als het warm genoeg is in de woonkamer. Eerlijk gezegd doen wij onze honden nooit in een bench, want ze gedragen zich gewoon netjes in huis. Maar we wennen de nesten er wel aan, omdat sommige eigenaren een bench zullen willen gebruiken.

Blauw zit hier te pronken met zijn nieuwe bandje om. Die heeft Marianne zelf gefabriceerd, ze zijn prachtig geworden en reuzehandig, want ze zijn verstelbaar en groeien dus mee.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Er wordt wat afgespeeld…. die vlijmscherpe tandjes voelen ze echt wel van elkaar, en het is de bedoeling dat ze aangeven wanneer het pijn doet, en dat broerlief dan even stopt. Op deze manier wordt de basis gelegd voor latere interactie met andere honden, en ook met mensen. Niet doorbijten als de ander zegt STOP! Er moeten nog wel wat lesjes geleerd worden maar daarvoor zijn de komende weken bestemd ;>) (klik op de foto’s om ze in het groot te zien – je kunt er met pijltje naar rechts doorheen gaan).

Na het spel worden al die indrukken weer netjes verwerkt in mooie dromen…..

Groen en Blauw, die qua kleuren het meest lijken op hun vader Herman.

Eerste kennismaking met een harige hond, de lieve Moqui van Manon en Olaf. Het duurde niet lang voordat Moqui werd bestormd, gelukkig was daar de steun van het baasje en werd er paal en perk gesteld aan de overmacht van de vier mannen.

De gewichten van een paar dagen geleden; tussen de zwaarste en de lichtste zit nu 460 gram verschil. Ze hebben dus een verschillende groeicurve en dat zou al een hint kunnen zijn van hoe groot ze uiteindelijk worden.

Marianne is ondertussen begonnen met de pups dagelijks heel kort te trainen om eventjes netjes op tafel te staan, en ik kon gisteren ook even proberen. Dat was spannend voor hen want zij kennen mij natuurlijk niet zo goed als Marianne. Over twee weken gaan we hen samen met een aantal bevriende fokkers beoordelen; we kijken dan vooral naar hun bouw. In plaats van een gezellige samenkomst met een drankje en een hapje wordt het een digitale voorstelling via Teams.

Jullie zijn de portretjes van deze week nog te goed; zo snel het kan zal ik ze even plaatsen in een apart blogbericht.

Wordt vervolgd!

We zijn weer een week verder, gisteren waren de Salty Sand’s E-tjes 3 weken oud.

• 

De twee bonte jongens zijn de 1,4 kilo voorbij en de twee effen jongens de 1,2 kilo. De oogjes zijn afgelopen week open gegaan, en donkerblauw, het kleinste reutje, was daar als eerste mee. Zo zien we maar, dat grammen in dat opzicht helemaal niet tellen…

Ook kunnen ze nu waggelend lopen. Meteen verandert er dan zo veel…. ze zoeken elkaar op voor het spel, en ze hebben hun eerste zachte speelgoed gekregen, om mee te rommelen.

Opeens is het dan gedaan met het spel en wordt er weer urenlang geslapen….

Op de eigen bubbel van Marianne en Arend na, komt er nog geen visite. Sowieso wachten we daar altijd mee tot de pups niet meer helemaal afhankelijk zijn van moedermelk, maar in deze Coronatijd probeert Marianne sowieso het risico om Corona op te lopen zo veel mogelijk te verkleinen; het nest is immers afhankelijk van haar goede zorgen. Het betekent niet, dat de pups nog geen sociale contacten hebben; daar zorgt de eigen familie wel voor. Binnenkort is het zo ver, dan zijn ook de aanstaande eigenaren van de pups ook welkom. Ondertussen volgen zij de ontwikkeling van de kleintjes via hun besloten facebookgroep, en kunnen ze genieten van foto’s, filmpjes, verhalen en livestreamsessies.

De tandjes zijn aan het doorkomen en dat voelt Lotta wel…. nu begint het afzien wel een beetje voor de moederhond. Wie haar kent, ziet het ook aan haar blik. Ja…. dit wordt even doorbijten voor Lotta, met die kleine naaldjes van haar viertal.

Daarom beginnen we rond dag 19 altijd met een kennismaking met pap van puppymelk en rijstbloem. Als je de pups met zijn allen rond een bakje zou zetten, dan zou het een smeerboeltje worden, dus eerst eens met een lepeltje. Dit is de eerste stap naar het bijvoeren van vast voedsel, om ook de moederhond wat te ontzien.

Iedere vrijdag is nu ook nagelknipdag; deze weerhaakjes zijn ook al niet fijn voor Lotta, als de kids drinken en met hun pootjes de tepels van hun moeder masseren om de melkgift te stimuleren. Die nageltjes zijn nog zo klein…. daar heb je (nou ja wij wel) twee leesbrillen over elkaar heen voor nodig ;>)

Rond dag 21 maken de pups kennis met hun eerste balletje gemalen biefstuk. Het blijft altijd fascinerend om te zien dat ze daar nooit twee keer over hoeven na te denken. Dat vliegt erin met een grote gretigheid bij donkerblauw…

Bij paars….

Bij turquoise….

En ook groen gaat ervoor….

Alles gebeurt onder een meer dan geïnteresseerde blik van Lotta ;>)

Deze enerverende ervaring wordt afgesloten met hun lievelingstoetje.

En weer een lange slaapsessie….

In de facebook groep voor de aanstaande puppy eigenaren is afgelopen week met een “Meet the parents” serie aandacht besteed aan de twee die samen de genen van deze pups hebben geleverd. Voor de eigenaren is het altijd leuk om meer te weten over het uiterlijk en het karakter van de ouders van hun pup. Wij, en ook Lotta, hebben eerst kennis met Herman gemaakt, lang voordat het moment er was om haar te laten dekken. Herman (zijn stamboomnaam is Hadrian II of Gentle Mind) is een reu die prachtig binnen de standaard maat valt, met de klassiek Engelse uitstraling waar we zo van houden. Hij is een aangename, stabiele, rustige hond, die lekker naast je komt staan om te worden geaaid, en wanneer je ermee stopt dan duikt hij aan de andere kant van de stoel weer op voor een herkansing.

Lotta (haar stamboomnaam is Salty Sand’s Dedicated to Megan), hier geflankeerd door haar moeder Aprille en oma Megan. Ze is een intelligent en spraakzaam hondje met grappige maniertjes. Ze kan enorm kwebbelen en deinst er nooit voor terug om haar moeder en oma uit te dagen tot een racepartij. Ze gaat graag naar zee, verblijft met regen het liefst diep in haar cave bed binnen en in de zomer is ze na de wandeling aan zee hele dagen in de tuin te vinden. Daar brengt ze de dag luierend in haar stretcher door, afgewisseld met het vangen van wat bijen en vlinders en met beetje pech een wesp. Lotta is altijd enthousiast met alle activiteiten die Marianne en Arend met haar ondernemen.

Ja…. en hoe zullen die vier zoons van Lotta en Herman uiteindelijk uitpakken? Traditiegetrouw beginnen we met wekelijkse portretjes maken zodra hun ogen open zijn, en dan proberen we ook iets te vertellen over wat we opmerken bij de individuele pups. Dat is altijd heel leuk om later weer terug te lezen, en eigenlijk herkennen we ook later heel veel van die eerste observeringen. Het is altijd een beetje zoeken op welk moment je die portretjes maakt; deze keer was het na het vlees en in combinatie met het nagels knippen, ze waren daardoor hard toe aan hun slaapje. Dat kun je ook een beetje zien ;>)

Het donkerblauwe reutje; hij had dus als eerste zijn oogjes open en zoals hij zich nu laat zien is hij een heel soft reutje. Altijd heel ontspannen met oppakken en kan heerlijk tegen je aan hangen. Interactie is er genoeg met de nestgenoten maar hij kan ook heerlijk in een hoekje liggen slapen terwijl de anderen aan het stoeien zijn.

Het paarse reutje; hij is de zwaarste van de vier maar het is ook een soft manneke. Hij is er een die graag eet en dat klopt ook met zijn gewicht. Hij stoeit en slaapt graag samen met alle anderen.

Het turquoise reutje; een reutje die een eigen willetje lijkt te hebben. Als je hem oppakt en het komt hem niet uit dan moppert hij. Maar eenmaal in je handen is hij een heel ontspannen hondje.

Het groene reutje; een hondje dat zijn gangetje gaat. Slaapt en speelt graag met de anderen. En heeft hij geen zin in een balletje vlees of pap dan is hij niet over te halen. Hij doet dan hetzelfde wat Lotta doet: het van zich af duwen met zijn neus en het kopje weg draaien.

Week vier is nu ingegaan; dat is de week waarin de pups verhuizen naar de puppy ren die zal worden opgebouwd in de woonkamer. En zij gaan dan al kennis maken met de bak met houten korrels waarop zij hopelijk steeds vaker hun behoefte zullen gaan doen in de komende tijd. Het wordt allemaal nog leuker nu ze meer actie gaan vertonen. Wordt vervolgd.