Vandaag is het een week geleden dat Hinde werd aangereden, verlamd raakte en in Amsterdam aan haar rug is geopereerd. We hebben een moeilijke week achter de rug, met veel ongemak voor Hinde. Elke nacht was een gebroken nacht. Dat ongemak uitte ze door een snelle ademhaling en veel hijgen. Eten gaat prima; maar alles wat erin gaat moet er op een gegeven moment ook weer uit natuurlijk. Met vallen en opstaan leerden we begrijpen welke dingen haar rust verstoren, en dat zijn voornamelijk haar blaas en darmen.

Om die iedere drie tot vier uur te legen was en is nog een hele toer. Ze kan haar plas wel ophouden als ze ligt, maar ze kan deze buiten niet echt beheerst laten lopen. Soms zakt ze door haar hurken en gaat dan plassen terwijl we haar ondersteunen, soms moeten we haar blaas zelf leegdrukken. Voor haar ontlasting geldt hetzelfde; ze krijgt een laxeermiddel om alles een beetje zacht te houden, maar moet daarnaast goed drinken en dat is een beetje een probleem, want plotseling is ze niet meer kien op gewoon water. Vleesbouillon, geitenyoghurt met water en zelfs tomatensap met water (dat was het resultaat van onze wanhoop, dan probeer je van alles uit), dat gaat er wel in.

De onrust slaat ook regelmatig toe omdat ze beseft maar niet begrijpt dat ze zich niet zelf kan verplaatsen, en dan vooral wanneer ik met Hazel en Chloe naar buiten ga. Vandaag ontmoette ik bij toeval op de dijk het aardige echtpaar dat het allemaal zag gebeuren toen zij op de fiets op de plek des onheils aankwamen. Hinde zat midden op de weg rond te tollen omdat zij weg probeerde te komen maar dit niet kon. Deze mensen trokken haar het grasveld op en hebben haar drie kwartier vastgehouden en gekalmeerd terwijl zij wachtten op de dierenambulance en de politie.

Ondertussen heeft de man die Hinde het eerst heeft geraakt gezocht naar Hazel. Ook deze man heb ik opnieuw gesproken. Hij legde uit dat hij tussen de 50 en 60 km per uur reed op die weg, dat Hinde en Hazel hem van linksachter op volle snelheid kwamen inhalen en hem vervolgens schuin afsneden, waarbij Hinde een tik van de bumper opliep en vervolgens tegen een andere auto aanketste, die stond voorgesorteerd om diezelfde weg op te draaien. Wat een verhaal…..

Zondagmiddag lag Hinde op de bank, en plotseling zag ik dat ze haar achterpoot kon bewegen, alsof ze zich probeerde te krabben. Snel een filmpje gemaakt. Sindsdien heeft ze dat niet meer gedaan, maar het was hoopgevend om te zien.

Zondagavond kwam Elly een paar dagen logeren, zodat ik maandag en dinsdag kon gaan werken. We bouwden samen een ren op met daarin een luchtbed waar Hinde veilig in kan verblijven als ik haar af en toe alleen moet laten om te douchen of Chloe en Hazel uit te laten. Toen ik maandag het huis verliet waren zij samen nog een beetje aan het wakker worden. Die dag kwam onze dierenarts bij haar kijken; zij heeft Hinde onderzocht en was tevreden over haar conditie en het litteken, dat rustig oogt.

Hinde geeft nog steeds response wanneer je in haar voeten knijpt, en soms strekt ze haar achterpoten helemaal uit wanneer je haar masseert en voeten in de handen neemt,  maar ze gebruikt ze op dit moment nog niet. Wel kan ze even blijven staan wanneer we haar voeten goed onder haar lichaam positioneren. Vanavond heeft ze zelfs met hulp staande haar bakje vlees leeg gegeten. Verder hebben we nu iets rustgevends voor haar gekregen waar ze niet helemaal van onder zeil raakt zoals met de tramadol het geval was, zodat we afgelopen nacht maar een keer wakker zijn geweest om Hinde te laten plassen.

Wanneer we Hinde naar de tuin verplaatsen, loopt zij op haar voorpoten en dragen wij haar achterhand. Eerst met de binnenband van een fiets, sinds kort met een Walkabout, een handig ding waar je je rug mee bespaart. Het is maar een klein stukje naar de tuin, en ze loopt heel snel. Eenmaal daar moet de band of Walkabout weer af omdat ze er anders op plast. Met bepaalde technieken, die we hebben geleerd uit een you tube filmpje dat Marieke stuurde, lukt het dan om wat urine en ontlasting te verwijderen, waarna Hinde zich opgelucht laat vallen in haar cave, op de bank of op haar luchtbed. Dan ligt ze meestal nog een tijdje onrustig te hijgen omdat ze van alles voelt.

Het lukt allemaal wel, maar die achterpoten die er slap bij bungelen en die kruislings gaan staan, waarbij de voetjes omklappen, zijn heel confronterend. Af en toe moet je daar toch een traantje om laten. Vooral in de donkere en stille nacht lijkt de situatie verre van rooskleurig. Daarna gewoon maar weer de schouders eronder en je whippetje vrolijk toe spreken alsof je samen leuke dingen aan het doen bent. Maar je telt de dagen, en vraagt je tussen hoop en vrees af of het wel goed zal komen…..

Zojuist is Virginie gearriveerd vanuit Brugge, zodat ik morgen ook kan gaan werken. Elly en Virginie hebben hier heel vaak geholpen in de afgelopen jaren – maar dat was bij de nestjes, wat toch een vrolijker projectje is dan een verlamde Hinde. Ik ben er superblij mee.

Virginie brengt altijd “the best of Belgium” mee; deze keer was ze bij die heerlijke Italiaanse traiteur langs geweest, waarvan ik vaker lekkere dingen mocht proeven. Drie soorten pasta en lasagne, verse Tiramisu en pralientjes van de beste cholocatier van Brugge….. Ja, eten kan ook troost brengen, dat had Virginie heel goed bedacht ;>)).

Het is nog niet eens in de oven geweest, en nu ruikt het al lekker….

Een korte afleiding voor Hinde; de laatste restjes uitlikken.

Hazel kruipt af en toe Hinde’s ren in om haar gezelschap te houden;

En Dune ligt bij haar oma Chloe, dan weer op de bank, dan weer in de ren.

Hinde geniet van een gepofte kippenpoot. In de afgelopen week vroegen mensen dagelijks naar de voortgang van Hinde, en af en toe brengt de post een leuke verrassing. Zoals het verrassingspakket van Manon en Olaf, en het lekkere pakketje van Gerdien en Jeroen. Dan weer staat er opeens een bos prachtige rozen op de bar van een ex collegaatje, en zijn er kaarten van whippetvrienden, zelfs van mensen die ik persoonlijk nog niet kende. Ook heeft Cora een mengsel van etherische olien gemaakt voor Hinde, die rustgevend en pijnstillende eigenschappen hebben. Daarmee kunnen we haar nu dagelijks masseren. Dat zijn echt fijne opstekers, ik kan niet anders zeggen…….Dat masseren en rekken en strekken is heel erg nuttig begreep ik van de fysiotherapeute, want daarmee blijven Hinde’s lichaam en bespiering niet alleen soepel, maar ook krijgt haar lichaam de broodnodige seintjes dat de voor- en achterkant echt bij elkaar horen.

Volgende week gaat Hinde voor controle terug naar Amsterdam, dan worden de hechtingen verwijderd en gekeken naar haar beweeglijkheid. Op dit moment ziet het litteken er prachtig uit, maar het gebied eromheen zit vol vocht en geeft beslist ongemak. Het moet allemaal de tijd hebben en ik wat meer geduld…… wordt vervolgd!

Afgelopen vrijdag was ik te gast op het bruiloftsfeest van Evelien en Wim. We kennen elkaar inmiddels ruim zes jaar, sinds Zoe uit ons A-nest bij Evelien ging wonen. Sindsdien spelen Zoe en haar neefje James een belangrijke rol in Evelien’s leven, en inmiddels ook in het leven van Wim. Ja, ook op de bruiloft!

En vandaar de gezinsuitbreiding voor die twee: Salty Sand’s Wedding Gift.

Wat zijn de Belgische bruiloften gezellig, chique, lekker! Daar kan menige Nederlandse bruiloft niet aan tippen hoor. Er zijn echt verschillen en gelukkig had ik me daar vooraf een beetje in verdiept. Zo duurde het uitstekende diner dat op het aperitief en receptie volgde tot middernacht, en wordt het traditioneel afgesloten met het nummer Lacs de Connemara van Michel Sardou op vol volume – waarop alle gasten hun servet boven hun hoofd rondzwaaien. Geweldig toch ;>)). Dan de openingsdans door het prachtige koppel, waarna ongetwijfeld werd gedanst tot in de vroege uurtjes. Dat heb ik niet tot het eind meegemaakt, want mijn hondjes wachtten in de auto, riant geinstalleerd op een enorm en zacht bed, en iedere twee uur liet ik ze hun pootjes strekken, maar toch…….. We reden die nacht door naar Rita, Roger en Julie, de eigenaren van Megan’s zoon Jadore; het hele weekend waren de nestgenoten en hun eigenaren daar welkom, en wat een warm welkom was het. Jadore wordt op handen gedragen door zijn baasjes, en het ontbreekt hem aan niets. Een heerlijke tuin om in te spelen met Julie…. Jadore ziet er dan ook heel happy uit ;>)) Maar dit weekend werden het huis en de tuin belegerd door een stelletje Hollanders met hun Vlaamse en Hollandse personeel…..  Tusssen al het beige gepeupel een eenzaam brindletje, Anyl van Herma, Djosh en Djeff. Samen met haar Salty Sand’s broertje Raguel. Ontzag voor de paarden! Aanwezig waren whippets: Chloe, Hinde, Dune, Hazel, Megan, Anyl, Mila en de pups Jadore, Raguel, Aiko en Aprille. Ze vermaakten zich echt prima met elkaar. Hazel had het maar druk met het in toom houden van haar neefjes en nichtje; ze mochten niet zo heel veel en ze hadden heilig ontzag voor hun bazige tante. Raguel en Aiko (blauwe bandje en kleine Reefy), een en al poot op dit moment ;>)) De blije begroeting van de pups toen Arend en Marianne arriveerden ;>) Toen Kenny en Linette aankwamen volgde een kleine voetbalmatch; Het hele whippet elftal nam het op tegen Kenny’s kwaliteitsspel….. Nou ja, Chloe niet, die had zichzelf snel een rode kaart toebedeeld, zodat ze het veld kon verlaten. Tussendoor een verfrissend slokje… Speciaal voor het Nederlands bezoek was de tafel oranje gedekt. Prachtig, maar gelukkig waren de taarten en gebakjes dan wel Belgisch…… en dus goddelijk. Nu hebben we in Nederland ook heerlijk gebak hoor, maar dit is net weer wat verfijnder. Hinde vindt dat ook. Op zulke momenten kan ze dan opeens uit het niets midden op tafel landen (wat ze anders nooit doet ;>)). Om al die calorieen weer een beetje weg te werken maakten we een mooie wandeling langs de Schelde. En een mooie rijtjesfoto van het Salty Sand’s groepje. Vijf generaties (waaruit er helaas een nog steeds behoorlijk wordt gemist). Chloe met kleindochters, achterkleindochters en achterachterkleinkids. Er was voor hun neus genoeg te zien om alle neuzen in dezelfde richting te hebben…. het wemelde van de konijnen en watervogels op het kasteelveld. Ondertussen was Herma met Anyl weer teruggekeerd naar het huis; arme Anyl was door het prikkeldraad een weiland opgerend en had haar linkeroor verwond. Dat bloedde als een rund en dus werd haar oor tegen haar hoofd gebonden zodat ze er niet mee zou flapperen. Dat werkte niet, leukoplast op de oorrand gelukkig wel…. Julie en Djeff hadden elkaar gevonden; een zeer geslaagde BE/NL zakencombinatie mag ik wel zeggen. Zij oogstten maiskolven bij de buurboer en verkochten ze vervolgens huis aan huis, voor het goede doel (naar eigen zeggen). De volgende dag moest er zelfs popcorn worden gemaakt, om te verkopen. Wat een initiatieven allemaal; jong geleerd is oud gedaan…… De avond viel en er volgde een gezellig diner in de partytent met terraswarmer; Paella met kippenpootjes en zeevruchten…… die was heerlijk. Gelukkig hoefden de Nederlanders onder ons geen Bob te zijn die avond, want we konden na afloop zo ons bed inrollen. Arend met Aiko (kleine Reefy) Altijd genoeg te bespreken met zo’n divers gezelschap; ik vermoed dat het over honden ging. Na de wijn een rondje digestieven waar je u tegen zei….. lekker, maar ze komen wel behoorlijk binnen! De kunst is om alles ook lekker binnen te houden, maar daar zijn we niet allemaal even goed in, moet ik eerlijk toegeven (leermomentje ;>)).

De honden lagen comfortabel om ons heen, hier Dune op de Fatboy. En na afloop uiteraard de hond in de pot….. Later op de avond trad wat vermoeidheid op…. Djeff in de mand met Anyl en Raguel. Op zondag vertrokken we weer naar ons eigen noorden…. Jadore was plotseling weer alleen, en keek toch een beetje beteuterd. Wie weet, hoeft hij niet meer lang de enige whippet in huis te zijn…. Rita, Roger en Julie, hartelijk dank voor jullie uitnodiging en enorme gastvrijheid, we hebben genoten! Excuus voor de nieuwe gaten in het gazon; altijd lastig om dat te voorkomen wanneer de groep whippets zich niet verplaatst…. we zullen het gras wat rust gunnen voor we ons opnieuw bij jullie komen melden ;>)).

Helaas konden Bodhi en Storm er niet bij zijn in Belgie. Ik sluit af met een foto van het nest en beide ouderhonden Megan en Reef, vorig weekend genomen tijdens de windhondenwandeling in Hilversum. Van links naar rechts Linette met Aiko, Rita en Julie met Jadore, Toos met Storm, Marianne met Aprille en Megan, Herma met Raguel, Jeanine met Bodhi en Wim met Reef.

In deze film uit 1982 wordt de Poolse hoofdrolspeelster Sophie (gespeeld door Meryl Streep) door een kampbewaarder in Auschwitz tot de onmenselijke keuze gedwongen wie van haar twee kinderen nog mag leven en wie naar de gaskamer gaat. Zij heeft door het moeten maken van deze keuze daarna zelf ook geen leven meer.

Sirope komt uit het spaanse asiel genaamd Estación Esperanza, ofwel Station van de hoop, in Andalusie, zuid Spanje. De cultuur is daar nog niet zo ver gevorderd als de onze, in dit opzicht…. mensen die in die streek van hun hond af willen, oud of jong (ja, ook puppies), brengen hem of haar naar het dodingsstation. Daar wordt hij of zij na 10 dagen wachttijd ingeslapen. Je kunt je misschien wel voorstellen, dat ze in die periode niet worden volgestopt met eten, ze staan immers al met een paar poten in het graf…..

Jesus Jimenez Gonzales en zijn vrouw Ana hebben in hun asiel plaats voor 150 honden; daarnaast heeft Jesus gewoon een betaalde baan in de buurt. Zodra er vanuit hun asiel hondjes zijn geplaatst gaan zij gauw naar het dodingsstation om er opnieuw een aantal te kunnen redden. Soms moeten ze dan kiezen wie er mee mag en wie niet mee kan; afhankelijk van hoeveel plaats er vrij is gekomen in het asiel.

Op 3 augustus schreef Jesus bijvoorbeeld op zijn facebook tijdlijn: “Some treasures rescued from the pound, a sad day for us because we left behind many beautiful hearts, we feel sad because our shelter is full and it was not impossible to rescue more … We’re sorry … but these 10 loves now have an opportunity …… thanks to all the people who work hard with us to give these dogs a life …..”. In de reacties die dan volgen schrijft Jesus, dat hij de mensen van het dodingsstation heeft gevraagd om de overgebleven honden deze week nog te sparen. En dat hij soms nachtmerries heeft over de honden die hij niet op tijd heeft kunnen weghalen. Vandaar dat ik het verhaal van Sophie’s choice in dit blogje als metafoor heb gebruikt. Als je je daar een voorstelling bij probeert te maken, dan word je inderdaad heel verdrietig.

Op 7 augustus schrijft Jesus dan dolblij dat hij toch nog een keer heeft kunnen gaan: “Rescue completed …twenty dogs are saved from death…ESTACION ESPERANZA is very happy!!”

Wij hebben via Annemieke Vrijenhoek en haar mam Netty van Vliet van de stichting Spaanse Hond vorige maand Sirope naar Nederland kunnen laten komen om hem vanuit onze tijdelijke opvang betere kansen te geven. Dit weekend verhuist hij naar zijn definitieve gouden mandje in de whippetroedel van Rosanna en Guido; hij verruilt het rennen en spelen met Hinde en Hazel voor rennen en spelen met Hazel’s broer Ryan en neefje Romeo.

Door Sirope’s verhuizing naar Nederland kwam er dus een plaatsje vrij in het asiel in Spanje, voor een hondje uit het dodingsstation. Ik zal altijd mijn whippets trouw blijven, een fijner ras bestaat er in mijn ogen niet, maar mijn moeder, Ronald en ik willen toch nog eens een hondje laten komen, om het een betere toekomst te gunnen in Nederland. Vroeger deden wij niet anders, o.a. met onze Rhody van Rhodos en Gina uit Lloret de Mar. Ons bloed kruipt blijkbaar toch waar het niet gaan kan ;>))

Onze whippetjes worden bij ons met een gouden lepel in de bek geboren en groot gebracht; dan is het fijn om af en toe iets voor honden met een minder mooie start te kunnen doen. Nou, wat is er allemaal te doen?

1. De windhondenwandeling die we 31 augustus houden op de Hoorneboegse Heide in Hilversum is een uitstekende gelegenheid om een inzameling te houden van nuttige tweedehands of nieuwe spullen voor het asiel van Jesus en Ana:

• Er is dringend behoefte aan allerlei medicatie in dat asiel (antibiotica zoals doxycicline, amoxicicline, metronidazol (Flagyl), meloxicam etc., zalven tegen brandwonden, antibacteriele en wondhelende zalven, pijnstillers zoals rimadyl, carporal, Isobetadine, Betadinem Predni(sol)on, ontwormingstabletten, ontvlooingsmiddelen, supplementen tegen lever- en nierfalen (zoals Ipakitine), middelen tegen diarree, kleeftape etc.); ieder pilletje of poedertje is mooi meegenomen, dus neem vooral restantjes van van alles mee waar je vanaf wilt, ook als ze al iets over datum zijn, de bijsluiter kan altijd via internet worden opgezocht)
• Halsbanden
• Speeltjes
• Fleece dekentjes (ja ook tweedehands)

2. Je kunt voor EUR 5 per lot meedoen aan de loterij die bedoeld is om geld in te zamelen voor een vaste wateraansluiting voor het asiel met kans op een reis voor twee personen naar het asiel, met verblijf in een grotwoning: http://www.spaansehond.com/Win-een-reis-voor-twee/.

3. Je kunt je opgeven om namens de stichting in jouw buurt of regio af en toe op verzoek een huisbezoek te doen aan kandidaat adoptanten, voordat zij in aanmerking komen om een hond te adopteren. info@spaansehond.com

4. Je kunt je opgeven om een hond tijdelijk op te vangen tot hij zijn definitieve gouden mandje vindt in Nederland of Belgie. Voor foto’s van adoptiehonden en meer informatie: http://www.spaansehond.com

Mocht je iets voor het asiel willen meenemen op 31 augustus, laat het mij dan even weten. Ik zal ruimte maken in mijn schuurtje bij de caravan. Ook heb ik nu op facebook een groep geopend met de naam “gouden lepeltjes”. Je kunt daar lid van worden, zodat we gemakkelijker kunnen praten of overleggen.

Het motto van de stichting Spaanse Hond is: “Je kunt niet alle honden van de wereld redden maar wel de wereld van één hond.” Bedankt dus voor eventuele hulp en gestes.

Nee, het Salty Sand’s blog zal echt niet voortaan over spaanse honden gaan in plaats van over whippets. Maar af en toe zullen jullie er niet aan kunnen ontkomen ;>))