De afgelopen weken zagen we de Hoornboegse heide naast de camping steeds paarser worden….. dit is de mooiste periode om hier te wandelen, en daarom kozen Virginie en ik ervoor om samen een weekje vakantie te vieren in Hilversum.

Ronald en Els kwamen mijn moeder en mij begin augustus afwisselen in de caravan. Hier een onderonsje van moeder en zoon, op Ronald’s verjaardag.

Al achterover leunend genoten we van de vele vliegtuigjes die over de bomen scheerden, anticiperend op de landing op het vliegveldje van Hilversum aan de overkant van de camping. Toen ik twee jaar geleden begon met het huren van een jaarplaats op deze camping vroeg ik me af of het vliegverkeer te irritant zou zijn. Maar wij bleken het heel erg leuk te vinden om gade te slaan, en op sommige dagen gebeurt er niets in de lucht.

Deze foto van Hinde’s sprong over de boomstam maakte ik ook in Hilversum; iedere dag als we daar wandelen doet ze dit, en kijkt daarna triomfantelijk naar ons om. Ze weet volgens mij zelf heel goed, dat het niet vanzelfsprekend is om met twee rigide platen in je rug over obstakels te zeilen ;>))

De heide kleurde in de afgelopen 10 dagen steeds paarser – deze overzichtsfoto is van vorige week.

Op zondag kwamen er een aantal Sandjes wandelen en eten; het was prachtig weer, bijna te warm zelfs midden op de heide.

Het was weer even geleden dat we Salty Sand’s Acapella Lovesong “Tiba” hebben gezien, maar ze was ons nog niet vergeten!

We waren met 18 mensen en 19 hondjes op de wandeling.

Af en toe zochten wij de koelte onder de bomen op;

Na afloop streken we neer op de camping voor de maaltijd van verschillende soorten pasta en salade, en taart als toetje.

Virginie had 50 meter hekwerk mee voor de vakantie, dat we hadden neergezet rond onze twee caravans. Super om zo’n kudde whippets in de buurt te houden ;>)).

Manon kwam ook nog even buurten, met Bidai, Payute en Nis’ga.

Met bestek en grote pannen die ik meebracht uit Den Helder, lukte het allemaal prima.

We boften ontzettend met het weer; het heeft misschien een paar druppels geregend aan het eind van de dag, maar het was grotendeels zonnig en warm.

Arend maakt zich altijd zeer geliefd bij de Sandjes; ik weet ook niet hoe het komt.

Hinde, Hazel en Dune maakten het zich gemakkelijk in het tentje dat ik voor gasten naast de caravan heb staan.

’s Avonds werd de vuurkorf voor het eerst in twee jaar ingewijd, dank zij het enthousiasme van Djeff en Djosh. Hij heeft anderhalf jaar als plantenbak gefungeerd, met een vuilniszak met aarde erin. Maar dit is het betere werk…. reuze gezellig! Er gingen wat mensen naar huis, anderen bleven het weekend kamperen op onze camping, en Nikki betrok samen met Ivy het gastententje.

De volgende ochtend kwam Yvonne gezellig met haar roedel, voor de koffie, een wandeling en de door haar meegebrachte broodjes gezond.

Yvonne, Nikke, Virginie en Tessa aan tafel.

Rosanna kwam met Ryan langs. Zo’n mislukte groepsfoto is eigenlijk nog leuker dan een gelukte groepsfoto ;>)).

We wandelden dat het een lieve lust was, hier Hazel met haar stoktrofee, ze kunnen haar nooit groot genoeg zijn.

En tussendoor heerlijk relaxen in het zonnetje, bij de caravan.

Moeder en dochter: Hinde’s nestzus Dune, geboren bij ons, en haar dochter Doortje, geboren bij Virginie.

We trokken het halve bos leeg en daarna ging Virginie lekker aan het werk met de zaag.

En dan ’s avonds heel veel eer van het werk ;>))

We hebben een paar keer geluncht bij kasteel Sypestein, een paar kilometer bij de camping vandaan, in Nieuw Loosdrecht.

Elly kwam nog een keertje wandelen, zonder Mozart en Maestro deze keer, omdat Ivy loops is.

Elly, Virginie en Nikki vonden het niet erg dat ik Hazel en Hinde los liet; die verdwenen wel wat uit zicht achter de konijnen aan, maar we kregen ze redelijk snel ook weer te pakken.

Heerlijk keuvelen op de hei, alle tijd om bij te kletsen.

Elly maakte na de lunch plaats voor Ron met zijn Jack Russels. Toch maar even een tentje bijgezet op ons kamp.

We besloten om ook wat wandelingen te maken in andere mooie gebieden in de buurt.

Het prachtige bos van Lage Vuursche…

Met een ijsje in het gezellige Lage Vuursche, waar ook Prinses Beatrix woont sinds zij het regeerstokje overgaf.

Na zo’n mooie lange wandeling streken we dan weer neer op de camping…

Met z’n allen relaxen tussen het drogende wasgoed….

We hebben mijn buitenkeuken heel goed benut afgelopen week.

Weer zo’n mooie avond met vuur en een wijntje! Het mooiste vuur van de week deze avond, dankzij de materialen die Ron meebracht om de vuurkorf te verbeteren.

De volgende dag stond een mooie wandeling in Soestduinen op het programma.

Hazel bleef lekker aan de riem hier, want er zijn een paar interessante hoeken vol konijnen in dat gebied.

Hinde liep los, en wist nog precies waar dat allemaal was….

Pauze terwijl we op Hinde wachten….

Skundi en Bjani tussen de luchtwortels van een van de prachtige dennen die op de zandvlakte staan.

Virginie en ik fietsten en wandelden vaak over het steeds mooier wordende heidegebied naast de camping. Kwestie van al die ijsjes en taart nog enigszins neutraliseren ;>)).

Gisteren hadden we naar de fundag van de Belgische whippetclub gewild, maar helaas had Hazel een van haar voetkussentjes beschadigd tijdens een van haar konijnenescapades, dus hebben we moeten afzeggen.

In Hilversum bleef het die dag droog weer, dus gingen we nog eens een paar uurtjes de hei op om wat foto’s van de dames te maken. Dusty met haar brindle schutkleuren;

Dune;

Doortje en Dusty;

Doortjes duik;

Hazel;

En met een grote sprong op de lens af. We hebben een heerlijke week achter de rug, met gezellige mensen, lekker eten, goed weer en tevreden vermoeide hondjes.

Terwijl ik dit zit te typen zijn Virginie en haar mam Tessa alweer in Brugge. De regen hamert op mijn caravan, het is nog maar 14 graden dus de vloerverwarming staat lekker aan. Morgen ga ik ook naar huis, en dan tijdens de werkweek weer wachten op mooier weer, dat er beslist weer aan zit te komen.

Volgende week zondag 23 augustus staat om 13.00 uur een wandeling op het program voor degenen die graag de paarse heide willen komen bewonderen.

Bij heldere hemel zoek ik de mooiste ster,

dan roep ik jouw naam.

Jan Post, * 8 november 1928  + 1 mei 2012

Speel het spel. Breng je werk in gevaar. Wees niet de hoofdpersoon. Zoek de confrontatie. Maar doe het onopzettelijk. Vermijd bijbedoelingen. Verzwijg niet. Wees week en sterk. Wees slim, steek je nek uit en veracht de overwinning. Kijk niet toe, bewijs niets, maar blijf met alle tegenwoordigheid van geest open voor tekens. Laat je ogen zien, laat de anderen erin kijken, zorg voor ruimte en beschouw ieder in zijn eigen perspectief. Beslis alleen met hartstocht. Misluk rustig. Neem vooral de tijd en bewandel zijpaden. Laat je afleiden. Neem om het zo te zeggen vakantie. Houd je niet doof voor geen boom voor geen water. Trek jezelf terug in jezelf als je daar zin in hebt en gun je de zon. Vergeet de mensen in je naaste omgeving, verstevig je banden met onbekenden, buig je over bijzaken, wijk uit naar de verlatenheid, vermoord het noodslotdrama, veracht het ongeluk, analyseer het conflict. Neem je eigen kleur aan tot je in je gelijk staat en het ruisen van de bladeren zoet wordt. Loop stilzwijgend langs de dorpen. Ik volg je. (uit: Peter Handke, Over de dorpen (1981)

Steeds wanneer ik deze tekst lees, dan hoor ik mijn vader. Dan ben ik blij met wie hij is geweest en wat hij heeft gegeven. Het is niet dat hij steeds leefde zoals Peter Handke dit verwoordde. Ik weet alleen maar dat het is wat hij voor me heeft gewenst. Een foto van de bollenvelden hier in de buurt. Het is op dit moment allemaal weer een lust voor het oog.

Precies drie jaar geleden, op Koninginnedag 2012, maakte Nikki op diezelfde plek deze foto van pupje Hazel en mij. Het was zulk heerlijk weer. We hadden een prachtige wandeling en gezellige lunch achter de rug in Schoorl, samen met Jan Willem en Kris en hun honden. Twaalf uur later, om 5 uur ’s morgens, ging de telefoon. Toen was alles opeens anders: “zus, ik ben in de Lichtboei….. pap is zojuist overleden”. Altijd als ik tulpenvelden zie, dan moet ik daaraan denken. Nu schiet me te binnen wat ik mijn pap wel eens hoorde zeggen: “It’s all in the game, you know what I mean”. Met een besmuikt lachje om de mond, omdat hij wist dat wij wisten, dat zijn Engels nauwelijks verder ging dan dat. Of was het soms, dat hij toen al wist wat Peter Handke aan het papier had toevertrouwd…..

Een jaar geleden alweer, dat we de spannende dag van Megan’s bevalling meemaakten.

Ze had een probleemloze bevalling, maar het was niet gemakkelijk voor haar, omdat de pups een behoorlijk geboortegewicht hadden.

Ze werd moeder van een dame en vijf heren, allemaal gezond en gelijkmatig in gewicht. Wat een weelde was dat!

Toos maakte dit mooie nostalgische boekje van Aprille en haar nestbroers.

Alle zes ontwikkelden zich probleemloos tot vrolijke gezonde pups. En het is heerlijk om te kunnen melden, dat ze het alle zes nog altijd prima doen. Wat nu, na een jaar, het vermelden waard is (omdat het wel eens anders is geweest in de eerdere nesten): alle zes hadden qua gewicht een forse start, maar zijn toch netjes binnen de maat gebleven.

BODHI – Salty Sand’s Close to the Heart

Bodhi is uitgegroeid tot een evenwichtige jonge reu, die het heel goed kan vinden met zijn oudere maatje Tico. Ze slapen en rennen samen, buiten altijd op zoek naar konijnen en andere prooien. Op de foto hierboven de foto hieronder is trouwens goed te zien hoeveel de oogkleur van pups met blauw pigment verandert in de loop van het eerste jaar; de ogen en de randjes eromheen worden doorgaans donkerder en warmer van kleur.

AIKO – Salty Sand’s Captured in Motion

Van Linette ontving ik deze update over Aiko:

Aiko is een heel sociaal hondje. Al kwispelend en al springend word je keer op keer begroet. Hij is zo trouw als hij maar kan zijn, vooral aan Kenny; hij moet maar een keer roepen en hij is daar. Aiko zou er ongelukken voor doen om maar bij Kenny te zijn, alles moet wijken. Aiko doet zich ook heel stoer voor.; nieuwkomers op de losloopweide worden al blaffend begroet. De haartjes op zijn rug staan dan vaak recht. Op de weide moet ik hem soms aansporen om rustiger te zijn. Hij zou zich soms durven verliezen in al zijn enthousiasme. Wanneer hij los loopt is hij ook heel onstuimig; hij overschat zichzelf vaak dat hij halsoverkop op zijn bek gaat. Over slootjes springen, in slootjes springen, in de duinen hollen…. hij ontziet zich niks. Hij daagt ook heel graag Mila en andere hondjes uit en heeft niks liever dan dat ze achter hem aanhollen. Waar Aiko van houdt: Kenny – hertjes en konijntjes spotten in het bos – tijdens het wandelen ieder paaltje, boompje besnuffelen en beplassen – in dode diertjes rollen – in lang gras lopen – ravotten met Mila – putjes graven – Mila liefhebben o.a. haar oogjes en oortjes wassen – zonnebaden – in gras rollen – naar poesjes blaffen – achter balletjes lopen – kattekwaad uithalen. Als je in Aiko zijn nekje krabt, is hij als een stampertje, zijn ene achterpootje beweegt dan heen en weer…

JADORE – Salty Sand’s Complete the Feeling

Rita schreef ons over Jadore:

Niet te geloven dat Jadore 1 jaar wordt.  We zijn nog steeds blij dat we voor het witte bandje gegaan zijn. Jadore past perfect in ons leven, nog steeds dikke maatjes met de poezen en de stallen zijn zijn lievelingsterrein. Hij was rustig in het begin en is dat steeds gebleven. We zijn ook blij dat Chloe er is bijgekomen als speelkameraadje en ook zij is een schatje. Sinds Chloe er is zijn ze wel putten beginnen graven in de tuin, deze zomer dus geen mooi groen tapijt. Het markeren is gelijk gestopt met zijn operatie maar bij momenten gaat hij soms wel rijden op Chloe, wat zij niet leuk vindt natuurlijk. Hij is ook wel de grootste dief van de twee. Niets op het werkblad is veilig, een eigenschap van de Sandjes denk ik want Chloe doet dat niet. Als er iets eetbaars op de tafel ligt zal hij er dan ook op springen. Voor ons is de komst van onze whippetjes een grote verandering in ons leven waar we op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van hebben gehad. Ze zijn niet meer weg te denken uit ons leven.

STORM – Salty Sand’s Colours of the Past

Toos en Rob stuurden ons ook een update:

Ik was op slag verliefd op Storm toen ik hem voor het eerst zag, en dat terwijl we echt voor dit nest hadden gekozen omdat we de kleur van Salty Sands zo waanzinnig mooi vonden. En toen viel ik voor een bontje! Ik begreep mezelf niet. Maar het was toen zo, en nu ben ik nog steeds verliefd op onze Storm. We hebben hem de naam Storm gegeven omdat we die leuk vonden. Maar hij doet zijn naam eer aan….. Hij is een leuke, vrolijke, lieve, enthousiaste hond. Lara, ons whippet meisje moest heel erg wennen, dat er een whippetje bij kwam. Storm was en is nog steeds de baas over Lara. Dat was zelfs voor ons erg wennen. Ik heb in het begin wel eens gedacht: hebben we er goed aan gedaan om een tweede whippet te nemen. Maar nu wil Lara niet naar buiten als Storm niet mee gaat. Ze rennen en spelen met elkaar.  Als hij binnenkomt is het huis gevuld, en hij weet je in te pakken waar je bij staat. Houdt van iedereen, mens of dier. Behalve katten en konijnen… die helpt hij het liefst om zeep. Onlangs zijn we op ringtraining geweest, maar er was ook een kleine langharige teckel aanwezig. Storm zag de teckel, zijn instinct nam het over en in zijn ogen was het een konijn hij vloog erop af, gelukkig was hij aangelijnd. De ringtraining was en is momenteel nog geen groot succes. Storm gaat mee naar mijn werk, waar iedereen weet dat zij hun tassen moeten dicht doen. Want Storm gaat neuzen in alle tassen, op zoek naar wat lekkers. Met als gevolg dat er zo nu en dan iemand iets mist uit haar tas, dat meestal terug te vinden is in de bench van Storm. Ongelooflijk dat het nu alweer een jaar geleden is dat hij bij ons kwam. Wij kunnen het ons niet meer voorstellen; hij maakt deel uit van ons gezin. We houden ontzettend veel van hem en hopen nog vele jaren van hem te genieten.

RAGUEL – Salty Sand’s Covered with Wings

Herma schrijft ons over Raguel:

Het was liefde op het eerste gezicht. Een reutje en dan te weten dat ik pertinent geen kereltje wilde hihihi. Wat een heerlijk relaxed en bescheiden pupje. En hij matchte goed met Anyl. Alleen buiten vond Anyl dat hij niet mocht rennen, eigenlijk mocht hij buiten niets van haar. Hij zit onder haar pootje geplakt, heeft niets te vertellen. Binnen samen slapen, elkaar poetsen en spelen, knuffel kapot trekken, dat doen ze nog steeds. Ze kunnen nu wel samen los en hebben dan alleen oog voor elkaar. Raguel is sneller dan Anyl, dat kan ze niet zo hebben. Hij eet prima, zolang het geen brokken zijn. Anyl kon voordat Raguel kwam niet alleen thuis zijn, ze ging de hele buurt bij elkaar zingen. Dat is nu over, samen zijn ze stil en slapen totdat wij er weer zijn. Tot voor kort heeft hij zich voorbeeldig gedragen als wij weg waren. Toen ging hij puberen en zich ontplooien tot meubel re-styler. Daar worden wij echt niet blij van….  Dus de puppenren maar weer tevoorschijn gehaald. Deze is 1.10 cm hoog; helaas springt hij er doodleuk overheen, met alle gevolgen van dien. Raguel is nu in het bezit van een prive-kantoor, zijn bench. Ondertussen is hij er aan gewend en wordt er minder gerenoveerd. Hij is nog altijd bescheiden, ligt erg graag tegen iemand aan, liefst tegen Anyl. Wel is het een volhouder, hij probeert af te dwingen dat ik met hem speel. Dan is hij moeilijk te stoppen. Hij kijkt veel naar de langs zwemmende eendjes, die zijn blijkbaar heel erg interessant…..

 

APRILLE – Salty Sand’s Cherished by Hinde

Aprille is bij haar moeder Megan blijven wonen. Marianne zegt over haar:

De eerste weken vond Megan het echt niks dat er zo een lastpak hier in huis bleef en kreeg Aprille de volle laag als ze te dicht in de buurt kwam. Aprille is de frisse wind in ons leven. Ze is veel ondernemender en ondeugender dan Megan, maar ook superslim. Heeft een behoorlijk eigen willetje. Megan is sinds Aprille er is blijer en samen rennen vindt ze heerlijk. Ze daagt Aprille vaak uit voor een renpartij en kan het vervolgens niet uitstaan dat haar kind sneller is. Aprille is wendbaarder met rennen en blijft Megan vaak voor. We kijken er naar uit om met haar ook te gaan coursen. Is Megan meer een contact ligger, Aprille kruipt het liefst in je.

Marianne en Arend zijn op dit moment aan het verhuizen, naar een prachtige plek, waar we binnenkort een jaar reunie met de C-tjes zullen hebben. Uiteraard volgt t.z.t. een fotoverslag.

Fijne 2e paasdag allemaal!

Afgelopen week was Dune weer even op haar thuisbasis in Den Helder, met dochter Doortje en maatje Dusty.

Tessa en Virginie kwamen ons verblijden met Brugse lekkernijen; de beste taartjes van Brugge, en een aantal flessen heerlijke champagne. We vierden Tessa’s verjaardag die avond.

En de volgende dag vierden we ook de mijne; met 14 personen en 16 whippets over de vloer.

Na koffie en gebak maakten we een mooie wandeling.We hadden weer eens geluk: droog weer, en af en toe een zonnestraaltje, ook al was het koud.

Na afloop waren de hondjes allemaal superrustig. Wij trokken de champagne open.

En de sliptongetjes gleden de roomboter in. Vers gehaald op de visafslag van Den Oever….. bij wijze van spreken zo vanuit het water in de pan!

Het was wat passen en meten in mijn huisje. Zodra je aan de beurt was voor een gebakken visje, had je het recht om aan de eettafel plaats te nemen. Er ontstond dus een soort van stoelendans.

Even een fotootje van Julia, de nestzus van onze in oktober overleden Chloe. Ze viert over 7 weken haar 15e verjaardag, en ik vond het heerlijk om haar te kunnen knuffelen en bekijken, want zij en Chloe lijken ontzettend op elkaar.

Je kon natuurlijk ook je visje gezeten op de bank opeten. Maar dan werd het wel zo’n beetje van je bord afgekeken…..

Nog geen week later werd onze speelgoedkrat gegijzeld door ene Skundi uit Limburg……

En hij was samen met Bjani, met een Ijslands streepje op de a, dat ik met mijn Apple niet kan maken. Sorry jongen!

Ze werden naar Den Helder gereden door hun trouwe personeelslid Ron.

Die een heel mooi cadeau voor ons meebracht…..

Hazel liet zich lekker achterna zitten door deze twee zeer rijpe maar nog fitte mannen!

Ze sloofde zich daarbij behoorlijk uit voor iedereen.

En ook Bjani liet zijn spierballen – eigenlijk spierdijen rollen.

Voor gasten uit Limburg is zo’n strand een absolute must……

En we hadden het strand echt helemaal voor ons alleen.

Bjani en Skundi, acht pootjes op een buik.

De volgende dag stond – natuurlijk – Texel op het program. Voor we de boot op reden lieten we de hondjes nog even plassen op de zeedijk. Nou, dat hebben we geweten….. ooit schreef ik het blog “gehufter in de Slufter” (toen Hinde als 2-jarige haar eerste haas ving, en 11 jarige Chloe tijdens die jachtpartij over de kop sloeg en haar schouder uit de kom had, waarna een zware operatie moest volgen). Het blog van vandaag had dan ook heel goed “gekloot bij de Texelse boot” kunnen heten. Hazel rook namelijk konijn aan de verre overkant, bij het KIM, waar de Nederlandse marineofficieren worden opgeleid. Ze vloog zo van de dijk alle straten over, met Hinde in haar kielzog. Wij kregen zo’n beetje een halve hartverknettering…..maar het is godzijdank goed afgelopen, en nadat we ze hadden onderschept waren we nog net op tijd om de boot op te gaan ;>)))

Supermooi weer hadden we op deze dag.

En een heerlijke wandeling in het prachtige bos, duin en strandgebied aan de westkant van Texel.

De honden moesten in de duinen eigenlijk aan de riem…

De Limburgertjes negeerden de instructies en liepen alle drie los;

Hinde en Hazel zaten voor de zekerheid aan de flexriemen; hun jachtkik hadden ze immers al gehad, voor de oversteek.

Struinen door de duinen….

Skundi met zijn stokje;

Baasje met de telelens;

Met dit weer komen de blonde duinen en de blauwe zee en lucht prachtig tot hun recht. En ook hier hadden we weer het strand voor ons alleen!

Lunchpauze in “Bos en Duin”

Na een kort bezoekje aan de Slufter reden we door naar Cocksdorp, voor koffie met poffertjes en pannenkoek.

Tijdens de terugrit naar de haven zagen we de allereerste lammetjes van het Texelse seizoen.

En ja…. de volgende ochtend spotten we een zeehond langs de Helderse zeedijk. Altijd leuk, voor gasten maar zelf blijf ik het ook bijzonder vinden! Check.

Na dit lange weekend vol uitstapjes lagen Bjani en Skundi volledig in katzwijm. Maar wel met een glimlach om de mond. Goed gedaan jongens, met jullie bijna 10 jaar!

Eindelijk hadden we dan die enorme Limburgse rijstevlaai op……. als ontbijt, als toetje, you name it, ik ben er dol op, je kunt me er zelfs wakker voor maken. Maar ook Ron haalde zijn neus niet op voor een koekje van eigen deeg. En gelukkig maar, want dit was natuurlijk in je eentje helemaal dichtgroeien geblazen. Maar goed, daar zijn dan die leuke wandelingen weer goed voor. Mannen, bedankt voor de gezelligheid, jullie mogen beslist nog eens terug komen naar het hoge noorden!