Deze foto maakte ik precies 13 jaar geleden van Chloe, toen 8 maandjes oud (met mijn analoge camera – leve de scanner dus). Lekker dollen in de duinen met de muts van de kerstman.Drie jaar later kreeg Chloe haar nest, en kleine Jewel bleef.

Een whippet is geen whippet, en twee whippets is…. perfect.Een nog jonge Jewel in haar kerstvrouwenjas (van Marieke Schous)

Maar ja, dan heb je ondertussen bedacht dat het leuk zou zijn om voor de toekomst een opvolger te hebben…. in 2008 was het toch zo ver, Jewel kreeg haar nest en het was Hinde die bleef.

Net als oma, met de kerstmannenmuts…..

Een jaar later en die arme man is zijn baard ook nog eens kwijt; wat blijft er dan van over….Kleine meisjes worden groot….. Hinde en haar mam Jewel.De mooie winter van 2010, met de drie dames…..Hinde kreeg eind 2011 op haar beurt een nest…. en Hazel bleef.

De kleine meid die nogal groot zou worden…De vier generatie foto van maart 2012.

En dan is er natuurlijk Megan, nestzus van Hazel,  het knappe rendiertje van Marianne en Arend en onze hoop voor de aankomende 5e generatie.

Je knippert met je ogen, en je pup is nog altijd speels en kwiek, maar wel opeens hoogbejaard. Vergeet dus vooral niet om van die kostbare tijd te genieten!

De afgelopen weken werd de whippetgemeenschap weer eens met de neus op de feiten gedrukt; whippets worden gemiddeld 13 jaar oud plus een paar maanden, maar net zoals we heel veel uitschieters ver naar boven kennen, moeten er ook uitschieters naar beneden zijn, anders kom je niet aan zo’n gemiddelde. Alleen willen wij die uitschieters naar beneden niet kennen, laat staan zelf meemaken. En toch gebeurt het, in de afgelopen drie weken hebben verschillende mensen in mijn directe omgeving hun geliefde whippet veel te vroeg over de regenboogbrug moeten laten gaan, door ziekte of ongeluk. Ik kijk met name in deze dagen met veel meer aandacht en dankbaarheid naar mijn vier dames, wanneer ze na hun wandeling volgegeten hun favoriete plekje opzoeken in huis. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend, en die momenten wil ik wel wat bewuster gaan koesteren.Hazel is afgelopen week in Amsterdam gesteriliseerd middels kijkoperatie en ligt inmiddels weer helemaal happy op de bank bij haar moeder. Drie kleine gaatjes met onderhuidse hechtingen en klaar is kees. Anderhalf uur na het eerste prikje om haar suf te maken liep ze alweer zonder wankelen mee naar de auto. Wie bij mij thuis is geweest weet het: het is veel wit en rood wat de klok slaat. Sinds kort prijkt er een fraaie ingelijste foto aan de muur, van Skye, de blauwe whippet van mijn whippetvriendin Karin Schellner uit Wenen. De foto werd gemaakt door haar zwager, de engelse fotograaf Dan Shalloe. Een juweeltje, vind ik zelf.Met mijn mam gaat het uitstekend. Zij woont nu in een leuk appartementje op de begane grond, tussen leeftijdsgenoten en met uitzicht op de duinen en het bos. We lopen met de honden zó het Hengstenpad op vanuit haar deur. Ze heeft een druk sociaal leven, dat lijkt op dat van een banketbakker, sinds de andere oudjes haar roomboterkoek met walnoten hebben ontdekt. Overal wordt ze uitgenodigd ;>))De honden voelen zich er ook thuis, want aan de inrichting is helemaal niets veranderd sinds de verhuizing. Hinde kijkt hier wat scheel, dat doet ze altijd wanneer ze je een liefdevolle blik toewerpt. Daktari!Chloe weet mijn moeder altijd aardig te bespelen om wat lekkers af te dwingen voor haar en haar roedel. Een dwingelandje van bijna 14 jaar, die de klappen van de zweep inmiddels wel kent.

Marc en Annalies kwamen voor een inspectie van mijn moeder’s appartement, en voor een lekkere boswandeling. Annalies heeft Marc ondertussen heel goed gesocialiseerd. Mag ook wel, na een paar decennia samen!Zij pasten op de honden van Wim en hadden de bijna 1 jaar oude Beppie (Dust ’n Dunes Let’s Dance) bij zich, die zich prima wist te vermaken met haar nicht Hazel.Vorig weekend had ik in Duitsland afgesproken met mijn vriendin Gerry uit Zwitserland, en haar Autumn Love whippets. We zaten dicht in de buurt bij Delirious whippets en dus spraken we af met Han en Katja voor een mooie wandeling.Twaalf whippets en Italiaantje Lotec maakten het recreatiegebied samen onveilig. Nee hoor Katja, geen konijn te vinden hier – maar waarom waren ze toch zo wild ;>))Boris van Gerry, onze Hazel en Oban op het zoetwaterstrand.

Na afloop werd er natuurlijk getrakteerd.Een grote roedel, ook al zien ze elkaar zelden of nooit.Jewel en Djinny delen het door ons binnen gebrachte mandje. Djinny en Chloe zijn bijna even oud; allebei vieren ze dit voorjaar hopelijk hun 14e verjaardag.Ons botermeisje Hinde heeft haar blik op de slagroom laten vallen….Hazel bakt ondertussen zoete broodjes bij Han ;>)Dat is weer een voordeel wanneer je je pups goed hebt gesocialiseerd; ze voelen zich overal prima thuis en zijn op hun gemak.Hazel. Wie anders.Afgelopen weekend was ik nog even in België, maar zonder mijn honden. Ik overnachtte bij Virginie en haar mam, en kreeg gelukkig Dune (Salty Sand’s Autumn Melody) mee naar bed. Altijd gezellig, voor ons allebei.Die peinzende blik vanuit haar cave bed…. die gaf al aan dat iets haar toch niet helemaal zinde. Ze lag een paar minuten later dan ook tegen me aangekleefd onder het dekbed ;>)Ik was daar als bezoeker op de jongehonden- en veteranenshow van de Belgische Whippet Club en bezocht na afloop bij Evelien en Wim ons andere Sandje in België, Zoë (Salty Sand’s Anyone’s Daughter). Het is grappig, Zoë is een van de zeldzame bontjes in onze nesten, en tegelijkertijd lijkt zij ondanks de andere kleur in haar maniertjes en oogopslag heel erg op haar oma Chloe.Zoë en haar neefje James (Chelridge Cavendish) worden lekker in de watten gelegd. Hier samen op de bank, maar zij waren in feite degenen die de cave bed rage in België en Nederland teweeg hebben gebracht.Ik sluit af met Manon en Bidaï (Salty Sand’s Best Friend); zij doen sinds begin dit jaar aan behendigheid en zijn nu klaar voor het a.s. wedstrijdseizoen. Afgelopen week deden zij examen, en Bidaï deed een foutloos parcours in 47 seconden. Ik ben sinds een aantal weken ook behendigheidslessen aan het volgen, met Hazel. Manon en Bidaï zijn natuurlijk ons lichtende voorbeeld, maar omdat zowel Hazel als ik nog alles moeten leren, zal het niet zo snel gaan als bij hen. Geeft niets, het gaat per slot van rekening om het plezier ;>).

Gisteren is Maggie tijdens de wandeling in het bos het leven van Annemarie, Mart en Daaf uitgerend. Ze heeft het niet overleefd. Maggie was 8 1/2 jaar oud.

Ik heb Annemarie en haar Maggie in februari 2006 leren kennen, toen zij voor het eerst meededen aan de jongehonden- veteranendag van de NWC. September 2006; ik had hen uitgenodigd om naar de try out van het whippet racen te komen dat we voor de fun samen met de familie Permo uit Zweden hadden georganiseerd. Maggie’s eerste meters achter het haas heb ik toen op foto vastgelegd. “Excellent body” was het commentaar van de Permo’s. Daarna volgde een lange en succesvolle coursingcarrière, die vorige maand pas werd afgerond.Annemarie en Maggie kwamen dat jaar ook voor het eerst logeren. Maggie en Chloe zochten elkaar op en genoten samen zwijgend van elkaars rust en  vertrouwen.2011; vijf jaar later en Chloe en Maggie zitten nog altijd het liefst gezellig naast elkaar.Afgelopen september logeerde ik nog een weekendje in huize Rouw….. Maggie zocht ons zoals gewoonlijk regelmatig op in de slaapkamer, op bed of in een lekker slaapzakje.

De zachte wijze blik van Maggie zal niet meer op ons rusten, want ze komt niet meer thuis. Voor Annemarie, Mart en Daaf een hartverscheurend afscheid, van hun allereerste whippetmeisje. De enige goede plek om een hondje als Maggie te bewaren is heel diep in je hart.