Hinde doet het enorm goed; er is in een week tijd weer heel veel vooruitgang geboekt; ze plast zonder hulp. ze drinkt na vijf weken “afkeer” weer gewoon kraanwater, dus ik hoef geen runderbouillon meer voor haar te trekken. Alleen de ontlasting, die komt eruit zakken wanneer het tijd is, soms buiten, soms binnen, daar heeft ze nog niet echt controle over. Gelukkig eet ze vlees; het zijn mooie harde drollen, die je zo weg kunt pakken van hun landingsplaats ;>)

Op donderdag kreeg Hinde bindweefselmassage en hydrotherapie in Alkmaar, op vrijdag kinesiologie, osteopathie en acupunctuur in Heemskerk. Opvallend is het, dat zij op de dagen van deze behandelingen een lichte terugval heeft, moe is en kracht verliest in de achterhand. Maar de volgende dag…. dan gebeuren er wonderen, lijkt wel, vorige week was dat ook al zo!

Mijn moeder gaat steeds mee naar Heemskerk, omdat we daarna doorrijden naar het oogziekenhuis in Heerhugowaard, voor mijn moeders postoperatieve controlebezoeken. Afgelopen vrijdag zijn we eerst nog voor een high tea gegaan bij Kasteel Marquette in Heemskerk.

Een “twee voor de prijs van een” deal van de Sensodyne tandpasta. Goed idee, mam!

Kijk, dat begint al goed ;>))

Proost, we hebben genoeg te vieren!

Daarna ging het over op de hartig- en zoetigheden, uiteraard met koffie en thee….

Zo heerlijk om dat nog met mijn moeder te kunnen doen; zo’n dagje keuvelen.

De tuin van het kasteel is prachtig in herfsttinten gehuld.

Voor en na de high tea konden de hondjes lekker rondscharrelen. Ze loopt soms nog rommelig, maar ze komt desondanks goed vooruit, en haar boventenen raken de grond steeds minder vaak

Hazel aan de uitloopriem; sinds Hinde’s aanrijding laten we haar nog wel los, maar zeker niet op onbekend terrein. Overigens weten we nu zo goed als zeker wat Hazel en Hinde naar de duinen heeft gelokt; er graast sinds kort een schaapskudde, die zich verplaatst onder de hoede van een herder. Hazel stond de laatste tijd zo intensief te snuiven in de lucht als we op het Hengstenpad en in Mariendal liepen…. het was de nieuwe en opwindende geur van deze voor haar onbekende dieren…..

Gisteren had ik met Marianne afgesproken op de Nollen;

Dit is wat Hinde presteerde toen ze Megan en Aprille in de verte zag, nadat Hazel er al heen was gerend. De opstart bestaat uit een plasje doen; tegenwoordig doet ze dat soms lopend;

Megan met haar moeder Hinde;

We hebben wat van de zon genoten op het grote middenveld, terwijl de dames zich vermaakten met het uitgraven van muizenholen.

Even een verstoring door twee bouviers; Hinde voelde zich kwetsbaar en maakte zich uit de voeten, probeerde steeds dicht bij mij te blijven.

Vijf weken geleden had ik niet durven dromen, dat Hinde nu gewoon met mij de voordeur uit loopt naar de auto toe, en dat we een korte wandeling met z’n drieen zouden maken;

Laat staan dat ze al zou kunnen draven. En toch, het went zo snel. Anneke en Margriet, de holistisch dierenarts en fysiotherapeut zijn net als ik heel benieuwd wat de chirurg aanstaande woensdag zal zeggen, als we voor nacontrole in Amsterdam zijn. Ze zijn zo benieuwd, omdat Hinde volgens hen sneller dan gemiddeld herstelt.

Hinde verlegt haar grenzen inderdaad op hoog tempo en voelt zich steeds meer hond. Het heeft wellicht met de intensieve nazorg te maken, die we danken aan de revalidatiebehandelingen, de homeopathie en voedingssupplementen, de energetische hulp op afstand en de uitstekende zorg en begeleiding ter plaatse. Gelukkig heb ik er niet alleen voor gestaan, anders was dit misschien niet gefikst op dezelfde manier! Hinde voelt zich weer hond, en ik…. ik voel me weer mens, niet alleen omdat ik ondertussen alweer vier nachten gewoon door heb kunnen slapen, maar ook omdat er een eind is gekomen aan de onzekerheid over het herstel van mijn Hindekind. We krijgen langzamerhand ons normale leven weer terug!

Afgelopen weekend kwamen Guido en Rosanna naar Den Helder, met Ryan, Romeo, Remy en Siro. Een welkome afleiding, voor mij maar vooral ook voor Hazel, die sinds Hinde’s operatie wel een beetje beweging en spel te kort komt…..

Hazel heeft een beetje ingeboet op conditie, maar de eerste minuten liep ze nog helemaal voorop ;>))

Dolle boel aan het Hengstenpad;

Romeo’s zoon Remy, ofwel Nonsuch Can’t Stop Now, is nu 12 weken oud en keek het allemaal vol verbazing aan. Af en toe liep hij in de weg ;>))

Hij had zijn eigen manieren om zich te vermaken ;>))

Remy kleurde erg mooi bij ons in de duinen!

Rosanna met Romeo, Dust’n Dunes Legend NJK, kind van Jewel’s dochter Dune.

Nog eens Romeo. Erg leuk om al deze nakomelingen van Chloe en Jewel regelmatig te zien!

Hazel en haar nestbroer Ryan;

Ze wist van gekkigheid niet wat te doen; “duin happen” is bij haar een teken van vreugde en overtollige energie ;>))

Siro vond het leuk om ons weer te zien, en hij voelde zich overduidelijk direct weer thuis op het Hengstenpad, waar hij in juli/augustus veel plezier beleefde toen hij nog tijdelijk bij ons in opvang was, op zoek naar zijn gouden mandje. Dat heeft hij gevonden bij Rosanna en Guido, en het gaat fantastisch samen met de whippets.

Hij rent bijna net zo hard als de whippets….

Een heerlijke wandeling, waar Hinde uiteraard nog ontbrak. Zij was eventjes bij oma, waar ze natuurlijk stierlijk werd verwend.

Na afloop kreeg Hinde gezelschap van een paar doodvermoeide jongens….. Remy lag erbij alsof hij eerder bij ons was geweest, en Siro lag er ook bij zoals hij in zijn weken bij ons heeft gedaan. Vooral Hinde was zijn slaapmaatje, Hazel meer zijn speelmaatje. Rosanna en Guido doken ondertussen de keuken in en hebben me gruwelijk verwend, met gebak en met een heerlijke maaltijd met o.a. kabeljauw.

Kleine Remy…. is het geen dotje…..

Met Hinde gaat het iedere dag een beetje beter; vrijdag ochtend ging het even minder; na een onverwachte manoeuvre vlak voor de deur, i.v.m. een kat, had ze veel pijn en hield ze haar hoofd heel laag. Gelukkig moest ik die dag met haar naar de holistisch dierenarts, en die heeft haar weer een beetje rechtgezet. De volgende ochtend kreeg Hinde een bindweefselmassage van de fysiotherapeute. Daarna was ze weer als tevoren, en eigenlijk weer een beetje beter.

Arme Hazel zit ’s nachts wel eens naast haar cavebed. Letterlijk. Want Hinde laat wel eens een drol achter in haar cave. En dan kruipt ze lekker in de tweede cave, terwijl Hazel zit opgescheept met de gebakken “peren”. Dat verneem ik via de babyfoon, want Hazel gaat protesteren. Dan installeer ik haar maar op de bank, met een dekentje eroverheen, maar dat is eigenlijk niet precies wat ze bedoelde ;>))

Dit filmpje maakte ik zondag van Hinde, 32 dagen na de operatie aan haar dwarslaesie. Vandaag loopt ze alweer beter, we kuieren rustig een klein stukje door het park, en ze doet zelfs al pogingen om te gaan draven. Wordt vervolgd!