De afgelopen zeven weken zijn voorbij gevlogen. Ondertussen hebben we er alweer een paar weekends op de camping in Hilversum op zitten; de buitenkeuken is momenteel oosters georiënteerd en dat is behoorlijk rustgevend….

Heerlijk buiten zitten in een kakafonie van vogelgeluiden!

Hans en Elly zijn komen wandelen met Maestro, die sinds het overlijden van zijn oom Mozart voorlopig zijn draai heeft moeten vinden als enige hond in huis. Des te leuker voor hem om weer eens met zijn nestzus Hinde en nicht Hazel op te trekken.

Hinde en Hazel zijn altijd vrolijk op de Hoornboegse heide, hun takkenparadijs ;>)

De vaste bewoners van de hei; de groep Charolais koeien, is de winter uitgekomen met een dikke speklaag.

Hazel houdt ze goed in de gaten maar gelukkig ook met rust ;>)

Begin april was ik met Wim mee naar Rugby (UK), waar hij ruim 150 whippetreuen keurde op The Whippet Club championship show. Een charmant plaatsje met een prachtige kostschool die sinds 1567 bestaat. William Webb Ellis was een van de leerlingen, en hij vond de sport rugby uit in 1823.

Een van de charmes van een bezoek aan Engeland: lekker eten en drinken tussen de locals in de pub.

Een deel van de line up van de klassewinnaars bij de reuen tijdens de strijd voor beste reu.

De teven waren gekeurd door Bo Bengtson. Hier staan beide keurmeesters te overleggen wie best in show wordt: de beste reu of de beste teef.

Een bezoekje aan het eiland Texel, met Deke en twee van haar dames.

Schapen op het havendijkje van Oudeschild.

Zeehonden in Ecomare;

Een heleboel paarden van een buitenmanege.

Hazel, Hinde en Lisa in natuurgebied Mariendal.

Lisa en haar oma Bibi in ons gastenmandje ;>)

Een paar weken geleden kreeg mijn broer Ronald opeens roedeluitbreiding; Whisky, een gecastreerde reu uit bekende renlijnen van 11 jaar oud kwam bij hem en Isis wonen.

Whisky’s oude baas was overleden en hij zocht met spoed een nieuw gouden mandje. De klik met Ronald was er volgens mij meteen.

Whisky geniet van zijn dagelijkse wandelingen met zijn nieuwe roedelgenoten. Hij is een vriendelijke en aanhankelijke oude heer. Ondertussen zijn zijn tanden gereinigd en zijn nagels goed kort geknipt; dit gebeurde tot nu toe maar eens per jaar hebben we begrepen….

Whisky, Hazel en Hinde.

Eind april hielden Marieke, Deke en ik in Drenthe een themamiddag voor aanstaande whippetfokkers “mijn eerste whippetnest”. Tijdens deze gezellige, informele middag beantwoordden we allerlei vragen over wat er komt kijken bij het fokken en grootbrengen van een whippet nest.

Virginie was ook van de partij, samen met Hinde’s nestzus Dune. We bezochten de prachtige poldertuin van Anna Paulowna nog eens.

Dune in stand voor een schitterend tulpenperk.

Een voorjaarsgroet van tussen de blommen ;>))

De Poldertuin is misschien 100 x 100 meter, maar staat bomvol verschillende soorten tulpen en andere bolgewassen. Het is een mini Keukenhof, met gratis entree en voor ons onder handbereik.

Oh, wat is ze zacht!

Vooruit, nog eentje….. het is maar een paar weken in het hele jaar bollentijd ;>)

Met mijn mam heb ik het bezoek aan de Poldertuin nog eens dunnetjes overgedaan.

Het had net een beetje geregend, wat mooie effecten gaf op de tulpen.

Op 1 mei bezochten we de Clubmatch van de Belgische Whippet Club; daar keurde de Engelse keurmeester Jo Hughes. Het terrein was superdrassig maar zij had zich heel goed voorbereid.

Ik was de avond vantevoren aangereisd met Megan en Aprille en kon gezellig logeren bij Evelien. Hazel en Hinde had ik voor het gemak omgeruild bij Marianne, deze wisseltruc hadden we laatst ook al toegepast.

Megan werd twee uitmuntend in een grote open klas, achter Nika van Wim Nieuwenhuizen.

Een foto die Annemarie maakte van Aprille op de showtafel. Ze zat er met haar neus bovenop, langs de ring ;>).

Aprille deed het super; zij werd eerste uitmuntend in de fokkersklas met een super keurrapport en schopte het nog ver in de eindselectie, bij de beste drie teven. Ook zat zij bij de beste vijf whippets in de wedstrijd om het mooiste gangwerk. Aprille en Megan gedroegen zich echt voorbeeldig in de ring, ik was aangenaam verrast. Marianne heeft ook regelmatig met ze geoefend en dat was goed te merken.

Evelien met James, Zoe, Megan en Aprille.

Virginie bracht Dune’s dochter Doortje voor.

Doortje is ondertussen 3 1/2 jaar oud; het was weer eens tijd voor een goede standfoto.

En ook James moest eraan geloven ;>). Hij wordt over een paar maanden alweer 7 jaar.

Zoë, nestzus van Hinde en Dune, wordt over een paar maanden alweer 8 jaar. Het is wel heel duidelijk wie van de twee thuis de broek aan heeft; dit is echt de omgekeerde wereld ;>)).

Ook Fons moest poseren voor de camera. Hij is zoon van Dune, en nestbroer van Doortje, en deed voor het eerst in zijn volwassen leven mee aan een show. Onwennig, maar hij werd toch vierde uitmuntend in de open klas, met een uitnodiging om ’s middags mee te strijden voor het mooiste hoofd en het mooiste gangwerk.

Na een lange showdag ruilde ik Megan en Aprille weer in voor Hinde en Hazel. Die hadden een geweldig weekend achter de rug bij Marianne en Arend; met een slagroomparty en veel frisbee spel in de tuin. Hinde bracht de hele volgende dag in deze stand door ;>).

Op dit moment staan de blue bells volop in bloei in het kleine Wildrijk bos in St. Maartenszee. Daar heb ik een mooie wandeling gemaakt met mijn mam.

86 jaar en (met een beetje gesteun en gekreun) in je spijkerbroek een paar kilometer wandelen: ik zeg: goed bezig.

Afgelopen weekend was ik naar een training Quantum Animal en Animal Allergy, die werd gegeven in Egmond, door Piet Elsinga en Monique Verhaar.

Met Quantum Touch kun je mens en dier energetisch behandelen. Het lijkt wat zweverig, maar dieren liegen niet… hun gedragingen laten zien dat zij het als weldadig, pijnbestrijdend ervaren en zij laten erna forse verbeteringen zien. Dat heb ik ook met Hinde mogen ervaren, die tijdens haar revalidatie o.a. vergelijkbare behandelingen op afstand kreeg.

Deze proeflabrador ging er eens goed voor liggen toen we met haar allergische huidje aan de slag gingen.

De volgende dag waren mijn moeder en ik te gast bij Gerdien en Jeroen Nikkels, samen met andere bevriende fokkers, om het meest recente nest van Ballistic whippets te bewonderen, zes heerlijke dames, op dat moment ruim zes weken oud.

Met elkaar hebben we iedere pup afzonderlijk beoordeeld en er een gezellige middag van gemaakt. Dit zijn altijd bijzondere momenten, met name omdat we een groep fokkers zijn die niet vaak een nestje fokken en er dan ook een feestje van maken.

Het was moederdag en mijn moeder’s cadeautje kwam in de vorm van schootbezoek van Lotec het Italiaantje. We waren te gast bij Han en Katja en mijn moeder was helemaal verkocht.

Mijn moeder is niet ver daarvandaan geboren, in Nijmegen, dus wij wilden daar de volgende dag graag de gezellige markt bezoeken. Hazel en Hinde vonden dat niet zo geslaagd, het geslof over de warme straat. Zij hadden wel heel veel bekijks en wij daardoor veel aanspraak.

Een ijsje verzacht dan het leed wel wat….

Het was superwarm terrasjes weer.

Het Kronenburger park in Nijmegen, van het liedje “Ga die wereld uit” van Frank Boeijen.

Tot slot nog even een terrasje pikken aan de Waal. Daar wordt moeders wel blij van ;>)

Weer terug in Den Helder, op kattenuitkijk bovenop de zeedijk.

Deze week werden een paar avonden afgesloten met spectaculaire zonsondergangen.

We wonen toch wel fijn in Den Helder; maar 300 meter van dit moois vandaan. Erg leuk om nog even van na te genieten nu het kwik vandaag opeens is gedaald naar 11 graden…..

Wat heeft pasen ons dit jaar gebracht…..

Een eerste weekend op de camping in Hilversum. Even de grote schoonmaak doen na de winter, en tussendoor ook gewoon wat ontspanning.

Als je de Hoorneboegse heide nu opstapt, weet je niet wat je ziet…. de natuur moest kennelijk een handje geholpen worden, maar de vaste wandelaars zeggen dat de aanvliegroute van het vliegveldje aan de overkant moest worden verbeterd. Dus: weg met die hoge bomen ;>(.

Het kan Hinde en Hazel niet zo veel schelen…..

Want hoe meer verticaal hout, hoe beter.

Afgewisseld met ballen…..

Die je tussen al die verdwenen bomen des te gemakkelijker terug vindt ;>)

Jongleren met ballen….

Ondertussen een oogje in het zeil houden… het uitzicht is weids!

De lente is duidelijk op komst.

De heide ziet er nog niet zo spannend uit, maar het groen zit er zo’n beetje aan te komen.

Tussen de grote schoonmaak door, was er tijd voor een wandeling met Herma, Djeff en hun duo Anyl en Raguel.

Anyl daagt Raguel uit voor hun vaste renrondje, maar Raguel heeft alleen maar oog voor zijn tante Hazel en oma Hinde vandaag….

Djeff met in de verte een aanstormend drietal;

Anyl, Hazel en Raguel;

Voor Hinde gaat dat allemaal een beetje te woest; zij bijt liever op haar eigen houtje.

Als Djeff buiten gaat spelen, houdt Raguel alles vanuit de caravan goed in de gaten….

Vorig weekend had ik Aprille en haar moeder Megan een dagje te gast.

Ze hebben er geen trauma’s aan over gehouden; ze vermaken zich altijd prima hier.

Mijn mam vierde thuis haar 86e verjaardag, met een groepje vrienden.

Terwijl ik mijn mam hielp met bedienen tijdens haar verjaardagsfeestje, paste Nikki op de dames.

Daarna een lekkere wandeling door het bos, over het strand en door Mariëndal.

Het is nog niet erg groen, maar wanneer is de natuur lelijk…. eigenlijk nooit.

Even oefenen met Aprille in stand. Dat was niet zo succesvol omdat de andere drie bezig waren met graafwerkzaamheden en dat leidde behoorlijk af.

Nog een mislukt plaatje; ik gooide een stokje in de lucht om het viertal attent te laten kijken, maar dat was geen geschikt voorwerp voor dit doel ;>).

Mooie luchten boven het Hengstepad.

De volgende dag was het de beurt aan Hinde en Hazel om bij Marianne en Arend te bivakkeren, want mijn mam en ik gingen samen naar de voorstelling Ama Luna van Cirque du Soleil.

En aansluitend reden we via Durgerdam naar Monnickendam, voor een cappuchino en een croque monsieur in de oude Waegh (op de achtergrond de prachtige speeltoren).

De volgende dag de afschuwelijke aanslagen in Brussel….. de mensen zijn boos en verdrietig, en de meningen over hoe het verder moet in Europa raken steeds verder uit elkaar. Ik moet opeens denken aan het gedicht “Genoeg gepraat” van Toon Hermans.

Genoeg gepraat, genoeg beweerd,

ze blijft, dezelfde pijn,

we hebben het mensdom zelf versteerd,

nu moet het pauze zijn.

 

Een pauze van een jaar of tien

en van volkomen zwijgen,

dan heb je kans dat we misschien

een nieuwe wereld krijgen.

 

Dan heb je kans dat het ons lukt,

misschien komt alles goed,

als niemand meer een letter drukt

of zeggen zal hoe ’t moet.

De afgelopen maanden zijn goed gevuld geweest met whippetmomenten; gezellige, mooie en ook verdrietige. Ik laat mijn mooiste en leukste foto’s van de afgelopen twee maanden maar eens voorbij komen.

Mozart van Elly en Hans, zoon van onze Chloe is op 11 februari naar het licht gegaan, 4 dagen voor zijn 12e verjaardag. En op 3 maart overleed Leilah van Annalies en Marc, halfzus van Chloe, een dag na haar 14e verjaardag. Op 15 februari was de geboortedag van onze Jewel, en op 26 februari 2014 was het haar sterfdag, alweer twee jaar geleden. Zo vreemd dat deze drie zo dicht bij hun verjaardagen de regenboogbrug overstaken.

De verdrietige maar ook de fijne momenten kan ik gelukkig delen met mijn whippetvrienden. In het eerste weekend van januari hadden we in Den Helder een kleinschalige maar heerlijke nieuwjaarswandeling voor windhonden. Virginie was er ook bij vanuit Brugge, met Dune en Doortje.

We waren met zo’n 20 mensen en 20 hondjes. Sommigen kwamen van ver! Veel mensen zagen van de wandeling af, omdat het slecht weer was in Nederland. Maar bij ons in Den Helder was het droog en de zon kwam zelfs tevoorschijn!

Vanaf het strand staken we over het duin richting de Grafelijkheidsduinen en de Donkere Duinen.

Via de achteringang van de Donkere Duinen richting recreatiegebied Mariëndal.

Strand, duin, bos, park, dit is een van de meest afwisselende wandelingen in Nederland, schat ik in.

Whippet onderonsje.

Natuurlijk gingen we na afloop aan de soep en zelf gebakken lekkers met koffie. Eigenlijk was het voor de organisatie wel eens fijn en ontspannen om met een kleiner gezelschap te lopen….. iedereen heeft volgens mij volop genoten.

De volgende dag was ik met Hinde en Hazel te gast bij Marianne en Arend, en Virginie. Op de foto: Hinde, haar twee dochters Hazel en Megan, Megans dochter Aprille, Hinde’s nestzus Dune en Dune’s dochter Doortje.

Hazel kan net niet zien wat voor taart Virginie naar binnen werkt….

Gelukkig mocht ze de afwas doen ;>)

Manon en Olaf, de eigenaren van Hinde’s zoon Bidai en van Nisga’a en hun nieuwe Roemeense meisje Tessa, kwamen die week gezellig koffie drinken toen zij van Texel weer richting huis vertrokken.

Het weer wordt ondertussen steeds zachter, tussen de wat natte en koudere momenten door. Ik spreek vaak met Marianne af op het Hengstepad. Hinde, Hazel, Megan en Aprille zien elkaar graag.

Ze werken graag samen tijdens de muizenjacht.

Afgewisseld met een rondje rennen door het duin.

Hinde en Hazel trekken allebei het liefst aan het langste eind. Toch moet Hinde het vaak afleggen tegen haar stoot van een dochter.

In februari bezochten we de kampioensclubmatch van de NWC. Voor onze dames een bizarre dag…. ik ruilde Hinde en Hazel bij Marianne en Arend om voor Megan en Aprille en vertrok met die twee naar de show, terwijl mijn dames een dagje Ewijcksluis mochten doen. Op de show trof ik vele bekenden, waaronder Nikki en Ernst met hun Ivy (rechts).

Megan in de ring; ze kreeg een uitmuntend in de open klas.

En haar kind Aprille kreeg een uitmuntend in de tussenklas.

Megan’s broer Bidai werd door Manon voorgebracht.

Hij kreeg ook een uitmuntend en het was erg mooi om te zien hoe hard hij zijn best deed voor zijn vrouwtje.

Bidai’s onmiskenbare Salty Sand’s hoofd en expressie.

Ik kreeg Isis van mijn broer Ronald een nachtje en dagje te logeren. Ze is 15 1/2 jaar oud, blind en inmiddels wat minder stabiel op de pootjes. Ze lag te genieten in de nieuwe cave hoezen die Charry voor ons maakte. En Hazel paste zo goed op, ze riep me vroeg in de ochtend wakker toen Isis ging ronddolen, zodat ik haar keurig even kon laten plassen….

Vorige week vierde ik mijn verjaardag met wat whippetvrienden en familie. We troffen het ontzettend met het weer.

De honden liggen alweer regelmatig te rollebollen in het duin;

En het weer staat toe dat je op een beschut plekje kunt staan of zitten, terwijl de honden zich vermaken.

Hinde en Hazel begluren onze wandelgroep;

Heerlijk windstil was het op het Helderse strand.

Mens en dier genoten van ons rustige strand.

De vriendengroep, gade geslagen vanaf een zandplaat in zee.

Na afloop alles in diepe rust en wij trokken de champagne open om mijn verjaardag te vieren. Dit was eigenlijk ook de boerenkoolwandeling, maar deze keer aten we zelfgebakken kibbeling van kraakverse kabeljauw van de visafslag van Den Oever.

Maestro genoot van het samenzijn met zijn familieleden. Hij is niet meer samen met Mozart en dat is best een omschakeling. Maar als het goed is mag hij in het komende jaar een nieuwe roedelgenoot verwelkomen.

Hinde en Hazel bij mijn gebakje. Eerlijk zullen we alles delen is hun motto. Soms hebben ze gelijk, soms niet helemaal;>)).

Afgelopen weekend hadden we Evelien te gast met Hinde’s nestzus Zoë en met James. We staken zaterdag over naar Texel.

We maakten direct na aankomst een eerste wandeling rond de Mokbaai.

Na een lekkere lunch bij de vuurtoren bij De Cocksdorp maakten we nog een wandeling over het strand. Het was zonnig en windstil, en Zoë en James poseerden geduldig voor mijn camera.

Het strand is daar niet overal even veilig. Ik had Evelien daar niet op tijd voor gewaarschuwd…. ze bleef er dapper bij lachen!

Het was genieten op dat enorm brede strand.

Hazel in natuurlijke stand; aan de riem omdat ze op die plek al eens verschrikkelijk op konijnenjacht vertrok toen ik daar was met Manon en Olaf.

Poseren met mijn rijkdom, bij paal 32.

Het mooie gebiedje achter het strand, terugweg richting de vuurtoren. Ook voor iemand uit Den Helder voelt een tripje Texel als vakantie.

Daarna reden we naar de Slufter, om te genieten van het panorama.

Dit is een brak gebied met heel bijzondere vegetatie die tegen zout water kan. Het is een gebied met vele gezichten.

In de zomer is de Slufter een paarse pracht door de bloeiende lamsoor, een zilte plant die eetbaar is, en die in het Frans en Engels de bijnaam “zee lavendel” heeft gekregen.

We reden via de bossen van de westzijde van Texel door naar het plaatsje Den Burg.

Daar wemelt het van de gezellige tentjes waar je iets kunt eten en drinken.

Het werd muntthee; even relaxen na alle uitjes in de mooie Texelse natuur.

Ik denk dat ik Evelien best veel van Texel heb kunnen laten zien in zes uur tijd. We hadden onze honden hun Traxen omgehangen en die hebben onze omzwervingen keurig geregistreerd. We komen vast nog wel een keertje terug voor de rest ;>)

De hondjes waren behoorlijk tam na ons dagje uit.

Vandaag een rondje langs de Waddenzee met Marianne en Arend.

Tussen deze twee foto’s zat een groot avontuur. Dit is een gebied dat is afgezet door schapenhek en sloten. De honden kunnen geen kant op. Behalve Hazel, die ontdekte dat er een gat in het hek zat. Even later spoot ze in het rond over het weiland en drie hazen vlogen alle kanten op. Dat werd een spectaculaire coursing, waarbij Arend en ik over het drassige weiland zwoegden om haar te grijpen. Ik had vooral angst dat ze zich zou blesseren aan het ijzerdraad van de hekken hier en daar. Uiteindelijk verdween de haas waar Hazel op zat onder een hek door en kon zij worden onderschept door Evelien. Op deze foto loopt ze net weer braaf en onbeschadigd bij het roedeltje ;>)). Inmiddels was mijn hartverzakking weer afgezakt.

We aten onze stress weg met een broodlunch met verse eitjes van de kippen van Marianne en Arend, en met gebak. En de honden deden braaf de afwas.

Inmiddels is de rust weergekeerd. Hinde legt haar moede hoofd maar eens neer. En we zijn weer helemaal bij: dit was begin januari tot begin maart bij de Salty Sands, in vogelvlucht.

De laatste foto van (Of Summer’s Joy) Mozart van Hans en Elly, zoon van onze Chloe; hij is eergisteren over de regenboogbrug gegaan, vier dagen voor zijn 12e verjaardag.

Hij was het enige reutje in Chloe’s nest van zes. Toen hij bij Hans en Elly ging wonen, betekende dat voor ons het begin van een lange vriendschap, die mij nog altijd erg dierbaar is.

Mozart tweede van rechts, hij had het meest lichte velletje van allemaal.

Hij was een lieve, vrolijke reu, met de typisch opgeruimde aard van zijn moeder Chloe.

Mee kamperen met Elly, Hans en de kleinkinderen.

Mozart met zijn neef en zes nichten, de pups van zijn nestzus Jewel. Uit Jewel’s nest zou Maestro bij hem komen wonen.

Mozart en Maestro….. maatjes door dik en dun.

Toen Mozart 5 1/2 jaar oud was sloeg het noodlot toe; wat er precies is gebeurd is een raadsel gebleven maar hij kwam tijdens een wandeling met een verlamd achterlichaam uit een greppel gekropen. Er volgde een peperdure operatie en hij moest weer leren lopen.

Met het trainen bij de WRA was het afgelopen…. Mozart liep voortaan met een hanentred, zijn achterlijf verloor bespiering en had de neiging om naar opzij uit te zwaaien. Hij moest schoentjes dragen om te voorkomen dat zijn pootjes stuk gingen.

Driekwart jaar later liet hij ons allemaal versteld staan in de Zwitserse alpen; met een blij gezicht lanceerde hij zich soms met vreemde capriolen van de hellingen af, vol vertrouwen dat het goed zou komen. Hij genoot en wij waren allemaal apetrots op hem.

Naar de top van de Plaine Morte (3.000 meter);

Uitrusten tijdens de lunchpauze op een alpenwei;

Lac de Tseuzier;

Mozart en Maestro;

Een mooi gezicht had hij; hij was een mannelijke versie van Chloe;

Twaalf jaar onafscheidelijk van zijn Kwakkie; de pluchen eend met nestgeur die mijn moeder destijds aan alle pups mee gaf. Als ik op visite kwam, was dat het eerste waarmee hij altijd aan kwam zetten.

Megan met in haar kielzog Maestro en Mozart, in 2013. Op deze foto is goed te zien dat Mozart gehandicapt was.

Bijna tien jaar oud, maar nog vol levenslust en op volle toeren.

Heerlijk tutten in zijn cozy cave…..

Afgelopen oktober, met de hele whippetfamilie bij Evelien en Wim op bezoek.

Oktober 2015, op het strand van Zeebrugge.

Hij had de laatste tijd steeds meer last van zijn voorpoten, die al 6 1/2 jaar meer dan normaal zijn lichaamsgewicht moesten dragen. Gisteren kon hij totaal onverwacht niet meer lopen of staan. Hans en Elly hadden met de honden naar het strand willen gaan, maar zagen de wanhoop in zijn ogen, en wisten dat zijn zo gevreesde laatste dag was aangebroken.

Mozart is ’s middags weer naar huis gekomen in zijn mand, met Kwakkie tussen zijn poten. De kleinkinderen van Hans en Elly hebben mooie tekeningen bij hem gelegd. Ik heb ’s avonds zijn koude maar zoals altijd superzachte velletje kunnen strelen. De twaalf jaren tussen de dag waarop hij in mijn handen is geboren en deze verdrietige dag waarop hij naar het licht vertrok zijn voorbij gevlogen.

Moosje heeft de fijnste baasjes gehad die een whippet zich maar kan wensen. Elly en Hans hebben hem na zijn ongeluk zijn tweede leven gegund. Zij hebben al die jaren de vele verwonderde blikken van voorbijgangers richting hun gehandicapte hond getrotseerd en hem vol vertrouwen zijn eigen grenzen laten verkennen. Geen wonder dat hij geen moment zonder hen wilde zijn. Hij was altijd van de partij, met al zijn doorzettingsvermogen en een grote grijns op zijn gezicht.

Dag lieve Moos, je mooie ziel wordt enorm gemist. Dit jaar klauter je de bergen niet meer met ons op, maar ik heb het gevoel dat je er op de een of andere manier toch bij zult zijn.