Truus Bakker-van Empel, * 20 maart 1930, + 3 februari 2024

Mijn blog viel in november 2023 stil, na het inslapen van mijn lieve oude Hinde. Toen Hinde ons verliet zaten wij namelijk midden in de intensieve zorg voor mijn moeder, die naast haar vergevorderde dementie lichamelijk haar laatste levensfase in was gegaan. Nog geen drie maanden later overleed zij en er kwam een einde aan bijna 62 jaren plezier hebben van en met een moeder vol humor en vrolijkheid, die altijd klaar stond voor mens en dier.

Mam groeide op met een hond en een poes en zij werd een vrouw die altijd klaar stond voor mens en dier. Paarden en honden hadden haar voorkeur, maar wilde dieren in nood konden altijd op haar hulp rekenen. Toen mijn Griekse hondje Rhody in 1998 was overleden en ik geen geschikte opvolger voor haar vond, was zij het die begon over een whippet. Met als gevolg dat twee jaar later onze eerste twee whippets, Chloe en Isis, hun intrede bij ons deden. Samen fokten we enkele nesten, waaruit steeds een teefje bleef. Ik was jaren actief in de evenementencommissie van de Nederlandse Whippet Club en organiseerde wandelingen door het hele land. De mensen die kwamen wandelen kenden allemaal “oma Bakker” en haar heerlijke pannen verse soep die meekwamen in de auto of het campertje.

Als ik ging werken of zonder honden op vakantie wilde, dan bracht ik mijn roedel altijd naar haar toe. Dat ben ik blijven doen tot maart 2020, toen het Corona tijdperk aanbrak; zij was toen al 90 jaar oud.

Zij was ook degene die vond, dat ik na twee mislukte adopties, de 9-jarige reu Tobie zelf maar moest houden, gezien zijn toen nog wat lastige uitvalgedrag. Ik had het immers op me genomen om hem een goede plek te bezorgen na een leven van verwaarlozing bij mensen hier in de stad, dus ik was verantwoordelijk voor hem geworden. En zo werd de roedel uitgebreid, want moeders wil was weliswaar niet wet, maar had wel degelijk een sterke invloed. Tobie ontwikkelde zich als een zonnetje en aanbad mijn moeder.

Over haar is nog zoveel te vertellen en ik zou dat hier eigenlijk ook moeten doen. Maar ik hou het kort want sinds haar overlijden werden het verdriet en gemis steeds groter. Er is nu weliswaar weer tijd voor leuke dingen, maar het is een feit dat ik veel van die leuke dingen samen met haar deed. Dagelijks halen mijn broer en ik uitspraken van haar op, zoals “wat ze ruiken moeten ze ook proeven”. Wat betekent dat onze honden (nog steeds) altijd van alles het laatste hapje krijgen ;>)). Of “kom maar hier met die koude koffie, de gootsteen is er dol op”.

Mijn blog was gestopt door haar ziekte en overlijden, en de blog-draad weer oppakken lukt niet zonder bij haar stil te staan. Ik ben het leven dankbaar dat ik haar als moeder mocht hebben.

Onze bijzondere Hinde, Hindje, Hindekind is niet meer bij ons. Ze is geboren op donderdag 4 september 2008 en is op zondag 19 november 2023 naar het Licht gegaan. Een terugblik op meer dan 15 prachtige jaren met deze bijzondere whippetdame.

Dit is een van de laatste foto’s die ik afgelopen week maakte van Hinde, in bed bij mijn zieke moeder. De hele avond hebben zij zo samen gelegen.

Hinde was een stevige dame, van bouw en van karakter. Een hond waar je op kon bouwen, die niet hield van aanstellerijtjes. Eentje die eigenlijk nooit geluid maakte om aandacht te vragen en die toch op de voorgrond trad. Voor haar roedel en andere honden heel gemakkelijk in de omgang. Hinde hing erg aan mij maar was eigenlijk geen knuffelkont, behalve in de laatste maanden van haar leven. Ik heb haar toen geknuffeld zo veel ze maar wilde, en heel bewust nog even genoten van haar warme lijf.

Zij was een kind van Jewel en Tibère (Blue Spring’s Tibère). Jewel was dol op hem, deze foto van hen beiden heb ik zonder hulp gemaakt, ze waren gewoon graag in elkaars gezelschap en het was heerlijk om hen samen zo dagenlang gade te slaan. Als ik nu de hoofden vergelijk, zie ik dat Hinde vooral een kind van haar vader was, met de warmere kleur van haar moeder. Hinde kreeg haar betrouwbare karakter mee van deze twee fijne honden.

Het lijkt korter dan 15 jaar geleden, dat Hinde, het blauwe meisje, in onze handen werd geboren en onder de hoede van haar moeder Jewel en oma Chloe werd groot gebracht.

11 dagen oud. Geen pup die erg opviel en bij mij in het oog sprong, tot ik haar met vijf weken voor het eerst op tafel had staan.

Zeven weken oud, tijdens de nestkeuring samen met bevriende fokkers, handling door Tinne. Ja, deze ging het worden! En haar naam werd Hinde, niet alleen omdat zij met haar kleur en bouw een beetje leek op een hertje, maar ook naar een hele lieve oude Ierse Setter van kennissen.

Een trotse fokker met haar nestkeuze. Het is gek, maar pups die blijven lijken het eerder te weten dan de fokker zelf. Ze gedragen zich er de laatste weken al naar, maken het zich alvast gemakkelijk in huis, het is lastig te verklaren.

Een stoer pupje van 10 weken oud, in de Schoorlse duinen. Altijd die kleine glimlach om de lippen.

Ze bleek wel een handje vol te zijn voor haar meer deemoedige moeder.

Gelukkig stond Hinde als pup ook open voor spel met iedere andere geïnteresseerde hond. Het is grappig, in gedrag en houding zie ik zoveel overeenkomsten tussen Hinde toen en achterachterkleindochter Joy nu.

Van pup naar jonge hond, twee jaar oud.

Een prachtig hoofd had ze, al zeg ik het zelf ;>)

Van opzij en ook van voren, met een lieve, licht loense blik.

Hinde (boven), met haar oma Chloe en moeder Jewel.

Hinde was best groot met haar 50 centimeter en ik ben nooit fanatiek genoeg geweest om naar een kampioenstitel toe te willen werken met haar, maar zij werd de keren dat ik haar showde eigenlijk altijd wel opgemerkt en goed geplaatst.

Zo won ze in Duitsland een keer een enorme open klas teven van 20 deelnemers, en de volgende dag werd zij 4e in dezelfde grote klas maar onder een andere keurmeester.

Eerste in de fokkersklas op de kampioensclubmatch van de Nederlandse Whippet Club

Hinde kreeg eind 2011 vier flinke pups van de fraaie Jazz (Golden Peanuts Its My Dream). Vanaf het moment dat ik naast de werpkist ging liggen om ’s nachts te waken, kreeg ik het gevoel van Hinde dat we dit samen gingen doen, op gelijkwaardige basis, als twee goede vriendinnen. Een ander gevoel had ik bij Jewel en Chloe, toen zij hun nesten hadden. Zo gelijkwaardig zijn wij altijd gebleven. Dat gevoel is iets dat geen enkele andere generatie mij heeft gegeven. En mochten wij elkaar ooit weer tegenkomen, dan zal ik haar daaraan herkennen, stel ik me zo voor.

Oma Jewel mocht al na een paar dagen komen helpen in de werpkist. Dat was best bijzonder, Hinde was in haar jongste jaren ook wel eens wat jaloers op Jewel.

Hinde was een hele lieve moeder, ze genoot enorm van haar viertal. Tegelijkertijd zorgde ze ook goed voor zichzelf; al een paar dagen na de bevalling vond ze het wel een goed idee om weer lekker mee te gaan op de roedelwandeling.

Hinde’s kids met zeven weken, Ryan, Megan, Bidai en Hazel. Ondertussen alweer bijna 12 jaar oud.

Jagen (en coursen, de legale vorm) waren Hinde’s lust en leven. Met coursen zijn we vrij laat begonnen maar ze heeft vanaf de leeftijd van vier jaar een paar jaar plezier gehad, ook op wedstrijden.

Tulpencoursing 2013, ze was daar vijf jaar oud en werd 6e van de 17 teven

Op Texel, met dochter Hazel. Je zou zeggen, een foto van twee mooie whippets, een teef en een reu. Dat is precies de reden waarom ik nooit heb gefokt met mijn lieve Hazel, die mij er niet minder dierbaar om is. Ik geloof sterk, dat je honden in je leven krijgt die op de een of andere manier iets voor je persoonlijke groei en ontwikkeling gaan betekenen. Maar dat zie je heel vaak pas achteraf…

Verjaardagsfoto van Hinde, zes jaar oud. Nog steeds een mooie dame om te zien, vind ik zelf.

Een paar weken later sloeg het noodlot toe; Hinde en Hazel waren in volle galop een weg over gerend, op weg naar interessante geuren in de duinen en Hinde werd aangereden. Ze had een gebroken rug en was verlamd. Na een ingewikkelde operatie in Amsterdam met 40% kans om weer te gaan lopen, brak een intensieve revalidatieperiode aan. Na ruim drie weken kwam ze weer in de benen en ging ze weer lopen.

Hinde had platen met schroeven tegen haar ruggengraat aangeschroefd zitten en bleef altijd een beetje slepend lopen met haar achterhand. We konden daardoor niet meer met haar lopen op onverharde paden, want dan sleten haar nagels helemaal weg. Maar wat een bikkel is zij gebleken na die operatie. Foto van Hinde op onze Helderse zeedijk, vijf maanden na de operatie.

Deze foto van Hinde met een boomstam in een ijskoud Alpenmeer is anderhalf jaar na haar ongeluk gemaakt.

Ze kreeg voor de wandelingen over de rotsen nagelkapjes om haar nagels achter gelijmd, en daar maakte ze alle lange wandelingen mee.

Ik heb haar na haar rugoperatie fysiek alles laten doen waar ze zin in had, behalve dingen waarbij haar jachtlust werd getriggerd, uit angst dat daar ongelukken van zouden komen.

Gelukkig kreeg Hazel’s nestzus Megan bij Marianne een Salty Sand’s nest. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vandaag kunnen terug kijken op een tevenlijn van 7 generaties, vanaf de allereerste whippet, Chloe, die we van Wim Wiersma kochten. Foto met van links naar rechts Aprille met moeder Megan en oma Hinde. Aprille werd traditiegetrouw vernoemd naar haar oma met de stamboomnaam Salty Sand’s Cherished by Hinde.

Aprille kreeg ook een nest, waarvan Bliss bij mijn roedel kwam. Van links naar rechts Bliss, met moeder Aprille, oma Megan en overgrootmoeder Hinde.

Hinde ontfermde zich direct over Bliss, toen zij erbij kwam.

2022, met achterachterkleindochter Joy, het enige kind van Bliss en Yuko. Al mijn honden lagen graag bij Hinde. Ze was een stille, maar lieve roedelleider en ze bleef altijd op de voorgrond mee draaien. Ze bezette tot haar laatste dag de meest centrale ligplek in de woonkamer. De grootste plek, waar ze met haar rug vol platen en schroeven goed uitgestrekt kon liggen en waar de ochtendzon lekker op valt.

En zo hebben we vele jaren samen gekregen in reservetijd. Mede dankzij de uitstekende zorg van onze holistisch dierenarts Anneke, en Margriet, die haar hydrotherapie en fysiotherapie gaf. Die twee fantastische dames stemden hun inzet voor Hinde met elkaar af. En later kon Margriet net als Anneke bijdragen aan het mobiel houden van Hinde met behulp van chiropractie en osteopathie.

Het snuitje van Hinde werd wat grijzer, maar ze heeft tot het eind van haar leven heel mooie donkere oogranden gehouden.

Haar eetlust was altijd fenomenaal… tot ze in juni van dit jaar stopte met eten. Ze bleek behoorlijk hoge nier- en pancreaswaarden te hebben. Door drie dagen overdag aan het infuus te gaan bij de dierenarts, ging ze zich beter, minder misselijk voelen.

Daardoor kon ze met haar nestzussen Dune en Zoë haar 15e verjaardag vieren….

In september ging het weer mis, niet meer eten. Nog maar een paar dagen infuus, zij was er namelijk duidelijk nog niet aan toe om de handdoek in de ring te gooien en de truckendoos was nog niet leeg.

Elke dag nog even te water en ook nog even de zandholen verder uitgraven…. Bij haar is het glas altijd half vol geweest. Je maakt er wat van, met wat je hebt. Dat is wat ik van haar heb mogen leren.

Hinde met Emil de rat. Die pakte ze erbij, als ze echt zin had in de wandeling. Emil was een cadeautje van Virginie toen Hinde nog maar een pup was, en het was het enige speelgoed waar zij zich vijftien jaar lang mee vermaakte. In de laatste paar dagen van haar leven had zij te weinig levenslust om Emil even dood te schudden.

Een paar dagen voor het afscheid. Steeds vaker misselijk door het nierfalen, ondanks de medicatie die zij daarvoor kreeg. Door de misselijkheid viel ze steeds meer af en daardoor stond ze steeds wankeler op de benen. Ze ging steeds moeizamer liggen en kwam vaak weer van haar ligplek af, door een of ander ongemak dat ze voelde. Op de laatste ochtend wilde zij de wandeling niet meer maken en niet meer eten. Het moment dat we vier maanden lang met veel kunst- en vliegwerk uit hebben kunnen stellen. Je voelt je zo machteloos. Zij, die een dwarslaesie overleefde, die altijd maar door wilde gaan, was haar glimlach kwijt en keek me ongelukkig aan. Ik ben zondag middag met haar naar Anneke gereden, die Hinde liefdevol naar het Licht heeft begeleid.

Er was er voor mij maar één zoals zij, zo’n standvastige gelijkwaardige hondenvriendin. Maar in de generaties die uit ons Hindekind zijn voortgekomen, is dagelijks veel troost te vinden. Ook mijn glas zal altijd halfvol blijven, Hinde, dat heb ik van jou geleerd!

Wil je nog eens zien hoe Hinde haar revalidatie fikste? Daarvan heb ik destijds dit filmpje samengesteld. Dit is denk ik wel het moment om nog eens iedereen te bedanken die destijds heeft meegeleefd en meegeholpen. Hinde en wij hebben er nog negen gelukkige jaren bij gekregen.

Joy is ondertussen alweer acht maanden oud en is aardig ingeslingerd in de roedel. Opvallend is, dat zij altijd vooraan loopt, al sinds zij een kleine pup was. Ze is onderzoekend, een gangmaker, maar wat de anderen betreft soms op het verkeerde feest (quote Acda en de Munnik ;>)).

Betovergrootopoe Hinde is geschikt om mee te pitten;

En inmiddels zijn Tobie en zij samen ’s nachts vaste prik bij mij op bed.

De eerste zonnestralen van dit jaar pakt Joy samen met haar moeder Bliss. Het is vast erfelijk, die twee zijn allebei echte zonnekloppers.

Moeder en dochter spelen wel vaak samen, maar Joy probeert nog steeds alles uit Bliss haar mond te rukken, waarna Bliss het op een gegeven moment opgeeft.

Dan krijg je een triomfantelijk ererondje van het verwende kind….

Samen op onderzoek, dat gaat er wel heel gezellig aan toe.

En ieder met een frisbee, dan is het ook dolle pret.

Die frisbee laat Bliss ook echt niet afpakken, want die is haar persoonlijke obsessie.

Toch is die van Bliss altijd weer begeerlijker dan die van Joy, gek genoeg ;>). Kwestie van een zeer verwende eenling….

Verwend is ze, maar ook aanhankelijk en vrolijk. En als het geregend heeft tijdens een wandeling heeft Joy het druk, want ze likt graag alle hoofden droog.

Terrasje pikken met Lenneke, die een dagje naar ons toe kwam. Focus ligt vooral op de toef slagroom zo te zien ;>).

Joy maakt kennis met alle honden die we tegenkomen en dat doet ze voorzichtig en vriendelijk. Heel graag nodigt ze uit tot spel en wie daarop in gaat kan rekenen op een respectvol en wederkerig potje tikkertje, waarbij Joy haar snelheid perfect aanpast op het speelmaatje en zich afwisselend laat achtervolgen of zelf achtervolgt. Van singleton pups wordt wel eens gezegd dat het a-sociaaltjes worden met andere honden, maar daarvan is – buiten de roedel – niets te merken, gelukkig.

De tuin, en mijn keukenkruidenbak, worden helaas op onbewaakte momenten goed onder handen genomen. Graven is wat ze het allerliefst doet als ze zich alleen moet vermaken, in de grond en ook in het beddengoed, de matras, noem maar op. Zo’n pup is altijd weer aanleiding tot wat vervanging van huisraad, en toch vergeet je dat weer en begin je eens in de zoveel jaar weer blij aan zo’n jong ding.

Op weg naar weer een graafklus….

Moeder Bliss begint er een beetje grijze haren van te krijgen, viel me ineens op. Ze is ondertussen weer loops geworden en was daarna wat stil en down, en had een slechtere eetlust, maar viel er niet van af. Ja, die extra pondjes raak je ook met de blues niet zo maar kwijt, ik weet er alles van. Ze is sinds kort weer vrolijk en eist haar persoonlijke aandacht weer op.

Onze lieve Tobie. Hij is ondertussen zestien jaar oud, als ik af moet gaan op wat zijn vorige eigenaren mij vertelden over hem, zeven jaar geleden. Vorige zomer twee tia’s in een maand tijd. Hij ging aan de vitamine B-complex op advies van onze holistisch dierenarts, en het bleef weg, tot een paar maanden geleden. Opeens weer rondjes lopen, omvallen en niets meer lijken te zien. Opnieuw krabbelde hij op, en sindsdien loopt hij gewoon weer op de wandelingen mee, maar wel met een scheef kopje. Hij begon wat meer te drinken en plassen, dus hij doet nu voor de zekerheid met Hinde mee, met het nierdieet en het lijkt wel wat te helpen.

Hindje heeft nierfalen maar doet het heel aardig op het Bandit rauwvlees nierdieet, en de nierbrokjes van Hill’s. Ze had altijd een enorme eetlust, maar die ontbreekt tegenwoordig af en toe, door het nierfalen. Dus ze krijgt wat meer eten als ze wel trek heeft, want ze heeft de neiging om te vermageren. Over drie maanden hopen we haar vijftiende verjaardag te vieren, en dat betekent dat ze negen bonusjaren erbij kreeg sinds ze werd aangereden en verlamd raakte.

Hinde’s dochter Hazel van elf jaar werd een paar maanden geleden erg ziek, op de dag dat Lenneke hier was. Ze had overgegeven en had daarna enorme buikpijn en was misselijk. Op de bonnefooi reed ik eind van de middag gewoon maar naar de dierenarts, zonder afspraak, vlak voor sluitingstijd. Dat was ons geluk, want ze bleek pancreatitis te hebben. Ze moest een dag aan een infuus en daarna kreeg ze nog een aantal dagen onderhuids extra vocht, een opiaat voor pijnstilling en een middel tegen misselijkheid. Ze eet nu speciaal voer met minder vet en ze krijgt extra enzymen door haar eten. Ze krabbelde gelukkig snel en goed op en is weer helemaal happy.

Hazel wacht samen met Tobie en Joy op iets dat lekker ruikt….

Ik bak tegenwoordig iedere week zelf hondenkoekjes, waar ze verzot op zijn. Met havermeel, havermout, geraspte groenten en gemalen sprotjes (kleine visjes uit de diepvries).

Die gaan er altijd in. Het is relatief goedkoop, en je weet tenminste dat er geen zinloze ingrediënten in zitten.

Ondertussen is het voorjaar in het land gekomen… eindelijk!

Met Joy ben ik aan het eind van de puppylessen bij Daniëlle iedere week kort aan het oefenen geweest voor de show. Joy doet me wat denken aan Hinde in haar jonge jaren (boven Hinde, onder Joy) en dat vind ik leuk om te zien. Als er maar één pup in je nest zit, moet je echt maar afwachten hoe ze uitpakt, en tot nu toe ben ik daar wel tevreden over.

In 2000 kwam Chloe, mijn eerste whippet. Zij werd gefokt door Wim Wiersma en Jos Schrijver, uit twee Engelse importhonden, Guus en Cleo. Ik heb laatst eens de tevengeneraties van onze Salty Sand’s nesten in kaart gebracht, tot en met Joy (centrale foto); rechtsonder Cleo van Wim, daarnaast links haar dochter Chloe. Chloe’s dochter Jewel, die onder Wim’s kennelnaam Of Summer’s Joy bij ons is geboren. Jewel’s dochter Hinde werd geboren in ons eerste Salty Sand’s nest. Megan komt uit Hinde’s nest; Aprille werd bij Marianne en Arend geboren, haar dochter Bliss ook. En uit Bliss is Joy geboren in september 2022. Links boven staat ook haar vader Yuko en helemaal links boven Yuko en Bliss. Het is heel fijn om samen te wonen met verschillende generaties en eigenschappen van verder terug te herkennen. Bij het fokken is het nuttig om heel veel te weten van het karakter en de gezondheid van de achterliggende generaties.

Begin april ging ik met alleen Joy op pad naar Goes in Zeeland, voor haar eerste show.

We zaten een nacht in Wemeldinge, in B&B het Onderduukertje.

Leuk plekje, klein maar fijn, en honden zijn er welkom, dat merk je aan de snackjes en hondenbakjes bij aankomst.

Vlakbij is het strandje aan de Oosterschelde, waar Joy, nog wat onwennig zonder roedel, heerlijk heeft gespeeld.

Charel en Margret met Bella en Teuntje namen ons mee op een lange wandeling door hun mooie Zeeuwse regio. Dat was even lekker voor Joy, wat beweging voor de show begon.

We troffen daar Tinne, Katja, Annemarie en Sabrina. En… prachtig weer. Het werd een gezellig dag, met prachtige resultaten voor de ingeschreven honden van ons groepje.

Drie halfzussen, allemaal dochters van Tinne’s Yuko: Freya, gefokt door Katja – werd beste van het ras. Poppy, gefokt door Annemarie – werd beste jeugdhond en reserve beste teef. Joy werd beste pup – zonder concurrentie maar wel met een prachtig keurrapport. Ollie van Annemarie werd beste reu. Annemarie vierde deze dag ook haar zestigste verjaardag, dus er waren genoeg redenen om een flesje open te trekken in de zon.

Joy gedroeg zich tegen mijn verwachting in super in de ring, en we konden naderhand ook nog wat goede foto’s van haar maken. We hebben van haar als jongere pup nooit een knappe standfoto kunnen maken want ze was het niet zo eens met het gefrummel aan haar poten.

Op deze dag was daar niets meer van te merken, ze stond geduldig en voorbeeldig.

Het kwam er vorige maand ook eindelijk eens van, om mijn roedel mee te nemen naar de fotostudio van Nuelle Flipse. Het resultaat van die fotosessie mag er zijn, ik ben heel blij met de portretten die zij van hen maakte. Van oud naar jong:

Onze lieve geadopteerde vent Tobie (voorheen Hunter) van 16;

Mijn dappere Hinde, bijna 15 jaar;

Stoere Hazel van 11 jaar; dochter van Hinde;

Lieve Bliss van bijna 6; achterkleindochter van Hinde;

Wakkere Joy, 8 maanden, dochter van Bliss.

Na afloop even op bezoek bij Olaf en Manon, de eigenaren van Bidai, Tessa en Mogui.

Bidai is een zoon van Hinde en nestbroer van Hazel. Dit is een heel recente foto; met zijn elf jaar neemt hij nog steeds deel aan agility wedstrijden. Voor mij als fokker is het super om te zien hoe fit en mooi hij nog is op deze leeftijd. Fokken blijft wat mij betreft een grote verantwoordelijkheid. Je doet er je best op om pups te fokken waar eigenaren blij mee zijn, en die hopelijk gezond een hoge leeftijd bereiken. En het is super als je ze regelmatig terug kunt zien.

Mijn mam vierde in maart haar 93e verjaardag. Haar korte termijngeheugen is helemaal weg, waardoor het lastig is om het dagelijks leven op de rit te houden. Mijn broer en ik helpen daarbij. Ze geniet zo van het gezelschap van de honden. Ze mist het om op hen te passen, maar helaas is dat niet meer verantwoord door haar dementie.

Doordeweeks kook ik en Ronald gaat met haar eten. In de weekends eet zij bij mij. Deze foto is niet gemaakt om haar lievelingsprakje van tegenwoordig in beeld te brengen hoor…. het gaat om het hoofd van Hazel aan de rand van de tafel. Van de eerste tot de laatste hap zet Hazel haar hoofd klem onder haar arm, met grote smekende ogen. Er gaat altijd meer in de honden dan in mijn moeders mond ;>)).

Heel anders gaat het er kennelijk aan toe als ik niet thuis ben, getuige deze foto die Nienke van Joy maakte….

Mijn broer Ronald en Nienke, op pad met de honden. Dankzij hen kon ik dit jaar opnieuw een weekje weg zonder de honden. Ronald en ik hebben drie jaar geleden samen een twee onder een kap laten bouwen, met een lekkere gezamenlijke tuin eromheen. Daardoor kunnen we de zorg voor de honden gemakkelijk delen. Nienke is de eigenaresse van Jutter, een zoon van Marianne’s Lotta. Zij kwam dit jaar opnieuw een week in mijn huis om ervoor te zorgen dat het mijn roedel aan niets ontbrak.

Het was alweer even geleden dat ik naar Claudia kon gaan, in de Cher in Frankrijk. Vroeger ging ik ieder jaar, toen de honden nog bij mijn moeder konden logeren.

Claudia heeft al haar hele leven een passie voor Arabische paarden en hun historie en heeft daar ook haar werk van gemaakt op allerlei verschillende manieren, waarvan de afgelopen twintig jaar in Frankrijk. Nu haar pensioen is aangebroken zijn er nog steeds Amilette van 32 jaar en haar dochter Andorra van 20 jaar. Toen wij elkaar leerden kennen, 28 jaar geleden, was Amilette nog een jonge blom, die net haar eerste veulen had gehad.

Een van de redenen waarom ik mijn honden absoluut niet meeneem naar Claudia is Doekie en zijn zus Minnie. Die laten we graag heel.

Deze lieve clown Fara, kruising Epagneul Breton / Engelse setter, zorgde er gelukkig voor dat ik geen honden hoefde te missen. Prachtige wandelingen heb ik met haar gemaakt afgelopen week.

In de natuur bij het stuwmeer van Sidiailles;

Het kasteel van Culan, vlak in de buurt. Als je nog zoiets zoekt; het is te koop, want de gemeente wil het kwijt (met name de onderhoudskosten).

Het was de ultieme Franse plattelandsbeleving in deze streek, met overal grazende Charolais koeien, kalveren en stieren in de weides. Zij hebben velden vol met gras en smakelijke kruiden en altijd wel wat bomen om de schaduw op te kunnen zoeken. Wel een schril contrast met hoe dat in Nederland gaat.

Daar komt Fara voorbij gescheurd, die ben je standaard een kwartiertje kwijt tijdens de wandeling….

Nieuwsgierige dames;

We bezochten diverse prachtige valleitjes waar de Aron door stroomt;

Daar bloeit momenteel de zeldzame paarse schubwortel.

En deze al net zo zeldzame varensoort.

Het stuwmeer van Sidiailles met grazige weiden aan de overkant;

De velden en landweggetjes rond het huis van Claudia.

Ik verbleef in Claudia’s gezellige gite, een zelfstandig gedeelte van het huis dat regelmatig wordt verhuurd. Alles in dit huis herinnert eraan dat je op het Franse platteland bent, heerlijk!

Even poseren met Fara, een mooie herinnering aan een heerlijke week. Ik heb een aantal jaren in Frankrijk mogen wonen en werken, en dit land zal altijd blijven trekken voor vakanties.

Maar…. thuis wacht er iets waarvoor ik ook weer graag naar huis kom:

In twintig weken tijd werden de neus en de poten van onze eenling Joy fors langer! En er wordt ook beduidend minder geslapen en momenteel veel meer van dit gedaan:

Dit werkje van vandaag bijvoorbeeld, maar ook het omspitten van de tuin, zijn belangrijke tijdverdrijven voor onze Joy. Je kunt aan dit kunstwerk zien dat ze volop aan het wisselen is. Help, ik hoop dat ik nog wat van die lamellen kan bijbestellen bij 123 Jaloezie…. De tandjes zijn aan het wisselen en vliegen af en toe in het rond. Dan kijkt ze opeens heel beteuterd en dat waar ze mee bezig was kleurt langzaam rood ;>)

En weg is ze met de Turkse knoop, die mijn lieve vader maakte en mij ooit gaf. Alles is een kwestie van zelfbediening, ongeacht of het personeel nu zit te kijken ;>)

Betovergrootmoeder, ik kan de slaap niet vatten, en jij zeker ook niet?

Maar vaak wordt er wel gezellig geslapen, samen met Bliss, Hinde en Tobie…

Graven met de oudjes, dat gebeurt vooral in de natuur. En dan maar hopen dat ze de tuin wat met rust wil laten….

Spannend, muizen snuiven!

Haantje de voorste als er gegeten gaat worden….

Een dikke ronde puppy is ze de hele tijd gebleven….

Singleton puppy’s schijnen zich wel eens asociaal te gedragen, omdat ze te weinig op hun nummer worden gezet. Gelukkig speelt Joy juist wel heel erg leuk met leeftijdsgenoten – hier met Bowie van mijn ex-collegaatje José.

Moeder Bliss heeft haar handen vol met haar opdringerige kind.

Maar oudtante Hazel grijpt vaak even in maakt er korte metten mee. Joy zit soms wel heel stout naar haar te blaffen op de bank, maar altijd op een veilige afstand want ze heeft heilig ontzag voor haar.

Hazel vierde op 30 december haar elfde verjaardag. Het rennen met Bliss, die ruim vijf jaar jonger is, houdt haar jeugdig en fit.

Als Joy en Bliss te wild aan het spelen zijn in huis, dan grijpt Hazel ook in; ze wil dan rust in de tent. Ze doet dat door te blaffen en oude Tobie blaft dan met haar mee. Al met al is het dan juist verre van rustig ;>)

Op vrijdagen is het vaak genieten voor Joy, als Nienke komt oppassen. De hele dag rommelt en speelt ze dan met haar jonge neef Jutter.

Onze Tobie is net weer herstellende van een vestibulair probleem; het is nu de derde keer in het afgelopen half jaar dat hij iets in zijn koppie krijgt waardoor hij loopt als Bambi op het ijs, omvalt, in rondjes loopt en nauwelijks wat ziet. Gelukkig is hij er niet misselijk van en behoudt hij zijn eetlust en zin om mee te blijven doen. Tot nu toe herstelde hij weer in de week die erop volgt, hopelijk ook deze keer weer. Hij is volgens zijn vorige eigenaren nu zo’n 16 jaar oud. Eigenlijk is hij nog heel erg kwiek voor deze leeftijd, hij draaft en galoppeert meestal vrolijk in het rond.

We stippelden in Hargen een prachtige wandeling uit voor de oudjaarswandeling…

Anderhalf tot twee uren lopen, dat was te ver voor Joy vonden we, dus die moest af en toe in de rugzak. Dat vond ze helemaal geen goed idee ;>).

Eerste keer poseren voor kerst…..

Sinds de leeftijd van acht weken gaan we wekelijks trainen bij Daniëlle; spelletjes, speuren, parcourtjes, kom en blijfoefeningen, maar ook alvast wat showtraining in spelvorm.

Het valt niet mee want Joy heeft liever dat je niet aan haar poten zit te rommelen….

Gangwerk kan ook wel zonder dat gekke dunne lijntje vindt Joy…..

Het ene na het andere jasje komt van de vliering naarmate ze groter wordt en ook de halsband van Chloe (zes generaties terug) komt nu goed van pas.

Samen met betovergrootmoeder Hinde. Hinde bleek onlangs een wat verslechterde nierfunctie te hebben. Ze had vaak blaasontstekingen en was wat incontinent in haar slaap. Ook werd haar vacht een beetje mottig. Dan denk je, dat is normaal voor een hond van 14 1/2 jaar oud; maar nu zij sinds een maand nierdieet krijgt (brokken, blik, maar ook nog steeds vers vlees met daarover Ipaketine om de nieren te sparen) heeft zij de incontinentie pilletjes niet meer nodig en is haar vacht weer zacht en glanzend geworden. Deze aanpassing had zij kennelijk heel hard nodig!

Met Joy wil ik nu wat meer gaan oefenen voor de show; wie weet breng ik haar dan wel eens uit.

Deze blik, daar pakt ze ons dus helemaal mee in. Maar ze heeft ook paal en perk nodig, deze lieve maar pittige wildebras. Wordt vervolgd!