De afgelopen week stond toevallig een beetje in het teken van de familiebezoekjes; Manon en Olaf waren op doorreis naar Texel en whipten even binnen voor koffie bij het gebak dat ze zelf meenamen. Nisg’a, Payute en Bidai smikkelden een pensstaafje mee.

Bidai bij de schommelstoel van mijn overgrootmoeder. We gingen een half uurtje de Grafelijkheidsduinen in. Een prachtig gebied, maar de honden moeten er wel aan de lijn. Dus: lekker kantklossen met vijf flexilijnen ;>))). Heerlijk weer was het die dag, koud maar zonnig. Bidai met zijn mam Hinde. Bidai is over drie weken 3 jaar oud en heeft ondertussen een hele uitzet aan halsbanden, jasjes en slaapzakken bij elkaar gespaard, zoals een echte whippet betaamt. Zoals de meeste whippetpups was Bidai een bikkeltje en kon hij wel tegen een beetje kou. Maar nu hij volwassen is, kruipt hij graag tussen de warme lappen ;>). Dan hebben we ook nog een paar keer gewandeld, en gegeten met Marianne en Arend, en Megan en dochter Aprille. Op de foto Hinde tussen haar twee dochters Megan en Hazel. Een leuk spelletje in Mariendal is een “stampede” organiseren voor de Schotse Hooglanders, vooral Hinde doet er graag aan mee. Lekker de boel op stang jagen, langs het hek! Voor Hazel vormen deze gezamenlijke wandelingen de vreugdevolle momenten, wanneer ze gas kan geven en er ook daadwerkelijk iemand achter haar aan komt! Daar is Megan al…. twee maatjes kleiner, maar net zo snel. Hinde doet een poginkje om de dames in het gareel te krijgen. Het ziet er sneller uit dan het is, ze kan nog niet echt rennen – Hazel en Megan kwamen eigenlijk gewoon voorbij. Het echte renwerk doen Hazel en Megan. Aprille mag er ook niet altijd bij, want die wordt dan onder de voet gelopen of door tante Hazel in bedwang gehouden op de grond. Hazel tijdens de duin- en strandwandeling, eergisteren. Om half vijf is deze dagen de zon alweer onder…. bijna niet normaal ;>)) Gisteren werden mijn mam en ik bij Elly en Hans blij begroet door Jewel’s broer Mozart; dankzij mijn iPhone is hij er in dit blogje ook weer eens bij.Hinde’s broer Maestro. Allebei zijn ze heel content met hun cave beds! We gingen samen naar War Horse in Rotterdam; de “mannen” bleven netjes thuis wachten, en de “dames” werden in Den Helder verzorgd door mijn broer.

Hinde gaat nog steeds wekelijks naar de fysiotherapeute in Alkmaar. Eerst krijgt ze daar een half uurtje bindweefselmassage. Haar huid zat in het operatiegebied verkleefd aan de weefsels eronder, maar dankzij deze massages steekt zij al heel wat beter in haar vel. Na de massage volgt de hydrotherapie. Door te stappen op een lopende band onder water werkt zij aan haar balans en spierkracht. En onder water tilt zij haar voeten hoger op dan op het land. Hazel is er ook altijd bij. Die loopt wat rond in de behandelruimte, en houdt goed in de gaten wat er allemaal met haar moeder wordt gedaan. Al in het nest was zij degene die alles zag en nauwlettend observeerde. En ja, natuurlijk is ze er als de kippen bij, wanneer het trommeltje kaas open gaat om Hinde een beetje te laten genieten van haar hydrotherapie. Ook in dit filmpje komt haar grote lange neus regelmatig in beeld. Hoe gaat het nu met Hinde? Ik had het wandelen uitgebouwd naar 30-35 minuten, maar ze begon weer te slepen met haar voeten, dus dat was toch echt te vroeg. Vrijdag waren we bij de holistisch dierenarts en besloten we weer terug te gaan naar 20 minuten, 4 keer per dag. Nu loopt ze weer beter, vaak mooi gecoordineerd, en soms zelfs zonder met haar voeten te slepen. Poepen…. soms in huis, maar ook af en toe buiten. Deze week viel ze al poepend om bij mijn moeder in huis. Met haar billen prakte ze toen haar drol in het hoogpolig tapijt. Elf uur ’s avonds. We waren er wel even zoet mee, maar konden er ook wel weer om lachen. Sindsdien heeft ze het ook een paar keer netjes buiten gedaan. Als ik de kans krijg, houd ik haar een beetje in balans aan haar jasje, zodat ze niet achterover kiepert. Wie weet, komt het allemaal nog goed, de tijd zal het leren.

Langzaam maar zeker lukt het weer om een sociaal leven te hebben. Hinde en Hazel kunnen nu gemakkelijk een aantal uren thuis blijven. Ook wel weer lekker, moet ik zeggen! Weer plezier maken met familie en vrienden….

Ik heb een nieuw vriendje…. hij heet Kees, hij komt van Rhodos, net als mijn vroegere hondje Rhody, en begeleidt zijn baasje Yvonne Kroonenberg overal naar toe.

Het Mantelzorgcentrum waar ik stage loop organiseerde vorige week de Dag van de Mantelzorg. Yvonne Kroonenberg heeft een boek volgeschreven over mantelzorgers en kwam bij ons in Schagen een keiharde en toch heel gevoelige lezing geven. We hebben genoten! We zaten gezellig naast elkaar tijdens het avondeten (want jullie houden toch allebei van honden en paarden ;>))). Tijdens de pauze werd een signeersessie gehouden en ondertussen heb ik samen met Kees het centrum van Schagen onveilig gemaakt. Kees heeft daar op zijn eigen manier de hondenkrant gesigneerd ;>))

Een leuke herinnering in een lekker boek!

Zondag waren mijn mam en ik bij Marc en Annalies gaan lunchen, die op de hondjes van Wim pasten. Hinde ligt hier gezellig op de bank bij Jansje.

Chloe’s nestzus Julia lag daar vreselijk op Chloe te lijken. Ik ken Juultje al haar hele leven, en dus begroet ze mij net zo lief als dat mijn Chloe het altijd deed. Julia lijkt sprekend op Chloe en dat lijfje voelt precies hetzelfde aan, de zachte vacht, de rondingen…. Heel eventjes had ik Chloe weer in mijn armen, en mijn neus in haar vacht……. heerlijk.

Julia en Gemma, de twee oudjes van Wim.

Hier nog een oudje dat het best nog goed doet; ik had Isis van mijn broer Ronald een dagje te gast. Ze is inmiddels ook allang de 14 voorbij, helemaal blind maar wel nog goed ter been. Stop haar in een cave XL en je hebt er de hele dag geen hondje meer aan ;>)).

Ook vorige week, heel even een ontmoeting met Rosanna, het baasje van Hinde’s broer Ryan, en Romeo, Remy en “onze” Spanjaard Siro. Op de foto Remy en Hinde.

Regelmatig zie ik Marianne en Arend voor een lekkere wandeling. Arend heeft zichzelf namelijk een missie gegeven: Hazel’s tong op de grond krijgen en daarin slaagt hij altijd met behulp van de ballenwerper. Ondertussen steekt Hinde dan haar neus in alle holletjes. Zo komen ze allebei toch een beetje aan hun trekken.

Hinde loopt ondertussen alweer 20-25 minuten achter elkaar. Wel met pauzes om te snuffelen en uit te rusten. We bouwen dit op met iedere week 5 minuten erbij. Ik hoop dat ze mee zal kunnen lopen op de windhondenwandeling in Soestduinen, op 4 januari, dat is mijn streven.

Ik schreef het van de week ook al op Facebook; wanneer ik de kontjes van Hinde en Hazel voor me uit zie gaan, voel ik me een bevoorrecht mens. Hinde had immers maar 40% kans om weer te lopen, en nu, 9 weken na de operatie is het resultaat super, en het wordt nog altijd beter. Het is een wonder, schrijven veel mensen, en een aantal van hen, waaronder mijn dierenarts in Den Helder, gaven toe dat zij er twee maanden geleden een erg hard hoofd in hadden dat het nog goed zou komen met Hinde….

Ze doet weer alles zelf, dat was de laagste lat die ik had gelegd: dat ze zich gewoon uit de voeten kon maken, zelf weer eten, drinken en behoeftes doen. De knokkels van haar achtertenen gaan ondertussen niet meer stuk tijdens het lopen, dus de stand van haar voeten verbetert nog steeds. Wel slijten de nagels van haar achterpoten nog altijd te snel af tijdens het lopen op verharde grond. Maar daar hebben we iets op gevonden:

Nagelcaps zijn eenvoudig aan te brengen flexibele caps gemaakt van non-toxic pvc, die over de nagels van kat of hond kunnen worden geplaatst. Op deze manier kan worden voorkomen dat de kat of hond zijn, haar of iemands huid krabt met wonden en mogelijke infecties tot gevolg. Ik heb transparante kapjes besteld – want anders vallen we zo op – en ben heel benieuwd. Ze zijn nog niet binnen, dus tot die tijd wandelen we alleen nog op gras en op zand.

Om Hinde’s coördinatie en kracht te trainen laat ik haar veel klimmen en dalen, tegen de zeedijk op, maar ook in de duinen. Ik heb een paar filmpjes van de afgelopen weken.

Soms loop ik te kantklossen met twee whippets, en Hazel heeft energie te over, kijk maar:

En vrolijk is Hinde ook. Honden zijn gelukkig niet zo bezig met wat ze niet kunnen.

Ondertussen loopt Hinde alweer veel beter dan ze op deze filmpjes doet. Hinde’s voorpoten en achterpoten bewogen niet gecoordineerd; voor krabbelde ze zo snel mogelijk, en achter ook. Ze kwam snel vooruit, maar het zag er voor een gangwerkfreak als ik ben niet zo fijn uit. Nou, ondertussen zie ik dat ze steeds beter gangwerk krijgt, dus het komt waarschijnlijk wel goed! Volgens de fysiotherapeute is de coordinatie ook het allerlaatste dat komt na een verlamdheid.

Een dingetje gaat nog niet helemaal goed….. vlak na een goede wandeling vind je dan zo maar een cadeautje in de keuken. Of soms gaat Hinde plotseling zitten persen in de woonkamer. En dan prijs ik haar maar helemaal de hemel in, want ik wil niet dat ze zich bezwaard voelt.  Als dit zo blijft…. jammer dan. Na alles wat we hebben doorgemaakt raap ik deze drollen met heel veel liefde op ;>))