Een titel vol pretenties, en dat valt allemaal wel mee hoor ;>). Maar het is toch leuk, dat een aantal foto’s in de Hondenmanieren van januari van mijn hand zijn, in een artikel dat Charlotte Post (nee, geen familie, ook al kennen we elkaar) schreef over het nut van hondenjasjes. Op deze foto inspecteren Hinde en Jewel in Mariendal Spot, de whippet/bordermix van Danielle, een gezamenlijke vriendin van ons.
En hier staan Jewel en Chloe, in hun imitatie slangenlederen regenjasjes, gemaakt door Marieke, door mij “vereeuwigd” langs de Helderse kanoroute.
Een andere gedeeltelijke naamgenote, Monique van Niel, koos een standfoto van Hinde om “plankies” te maken. Zij maakt en verkoopt deze plankies van alle hondenrassen.
En dan heeft Marianne een interview gegeven aan de plaatselijke krant. Zij en Arend wonen in de “straat van de maand” en de journalist wilde graag meer weten over hun bijzondere windhondenhobby. Het is een leuk artikel geworden, met een vernoeming naar de Salty Sand’s fokkerij in Den Helder. Klinkt wel een beetje alsof we samen heel grootschalig bezig zijn; wat natuurlijk erg meevalt met maar vier gefokte nestjes tussen 2004 en nu ;>)).
Laatst waren Manon en Olaf weer een weekje op Texel, hun tweede stek. Op mijn vrije dag stak ik even over vanuit Den Helder.
Bidai is heel goed opgevoed. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan….
Dezelfde blik als zijn zus Hazel, wanneer er iets lekkers op tafel verschijnt ;>))
We gingen het brede strand bij de Cocksdorp op. Het was snerpend koud weer, maar wel prachtig zonnig.
Een mooie foto van Nis’ga, in zijn element op het enorm brede strand.
Olaf en Manon met hun mannenroedel.
Even foto van een trotse fokster; rechts Hinde, met naast zich dochter Hazel en zoon Bidai. Zien jullie die gladde schuinte achter ons….. Hazel en Hinde liepen steeds met de neus in de lucht op die plek. Ik hield ze aan de riem tot de zee, dat is zo’n 300 meter bij de vuurtoren vandaan. En toen ik ze los haakte….. ging Hazel er direct vandoor, met Hinde in haar kielzog, terug naar de vuurtoren, de gladde schuinte op, waar het bij nader inzien bleek te wemelen van de konijnen. Ze renden daar in het rond achter de konijnen aan, blind voor ons, terwijl wij ze probeerden te onderscheppen. De konijnen kropen voor ons neus naar beneden, richting het strand, in de hoop niet te worden gezien…..
De volgende dag had ik toevallig de maandelijkse afspraak voor Hinde bij de holistisch dierenarts, en die constateerde dat ze zich toch wel behoorlijk had geforceerd tijdens de escapade op Texel. Chiropractie en osteopathie werden ingezet. Twee dagen later waren we bij de fysiotherapeute voor de wekelijkse hydrotherapie sessie.
Hinde werd behandeld met dry needling (acupunctuurnaaldjes om de spierknopen in haar voorhand op te lossen) en daarna kreeg zij haar geplande half uurtje in het water.
Hazel ligt er altijd geduldig naast; ze weet dat voor iedere twee stukjes kaas of worst die Hinde krijgt tijdens het lopen in het water, zij er ook eentje krijgt ;>))
Op de terugweg uit Alkmaar, waar de hydrotherapie plaatsvindt, rijden we altijd langs Callantsoog, waar we even wandelen met Marianne en Arend, en Megan en Aprille.
Arend komt altijd speciaal mee, met frisbee en ballenwerper, zodat Hazel wat quality tijd kan krijgen en eens voluit kan rennen. Want daar komt het niet meer van zoals ze gewend was, toen Hinde nog snel en behendig was.
Ze geniet volop, terwijl de andere drie dames op muizenjacht zijn.
Lekker gek doen met de bal….
En als we dan thuis komen, steevast hetzelfde ritueel; dan gaat Hazel vreselijk tekeer tegen de buurpoes, die hoog gezeten op haar Solex in de etalage van deze voormalige slagerswinkel, heel relaxed en onverstoord op haar neer kijkt, terwijl ik met mijn andere hand de sleutel in de deur probeer te steken ;>)).
Zo’n verstilde regendag is het vandaag. De honden zijn uitgelaten en gevoederd, en liggen uit te buiken en uit te rusten in hun caves. Tijd voor en eindelijk weer zin om een blogje te maken…. de laatste was alweer 2 1/2 week geleden. Vanochtend zag ik het ijsvogeltje weer. Hij woont aan de liniesloot, recht tegenover het ziekenhuis. Nu ik weet dat hij er is en wat zijn vaste stekkie is, is mijn oog erop getraind om hem te vinden. Op een dag als vandaag is hij gemakkelijk te zien; als een grote kleurige libelle zit hij stil in de regen, op een kale wintertak boven het water. Let op: ik heb hem gezien, maar niet gefotografeerd; dit is een foto die ik op het internet heb gevonden.
Ik moet nog even terug naar oud en nieuw; toen was het ook wat donker en regenachtig weer. Wij gingen altijd met ons groepje een mooie duin- en strandwandeling maken, een uur voor het vuurwerk losbarst. Vervolgens met mens en hond bovenop een duintop staan, met de champagne, dik ingepakt tegen de kou. Zo zagen we vanuit de natuur al het vuurwerk van Den Helder de lucht in gaan, maar zonder de herrie ervan te hebben. Hiermee zijn we gestart in 2000, om het millennium te vieren. We hebben het 14 keer gedaan, maar sinds mijn vader en ome Cor er niet meer bij zijn, beleef ik er niet hetzelfde plezier aan. Voor het eerst ben ik iets anders gaan doen: met mijn mam en de hondjes naar hotel Hampshire, in de bossen bij Putten.
En we waren niet de enige hondenmensen die daar neerstreken met oud en nieuw, om de herrie te mijden ;>)). Het hotel kent twee gebouwen, waarvan een is toebedeeld aan mensen met hond. Het zat vol, en in de kamer naast mij zaten zelfs bekenden van mij met hun whippet ;>)). Dit hotel heeft het goed voor elkaar voor de gasten: de hondenmensen mogen hun hond niet meenemen in het restaurant, maar wel in het grand cafe, waar een plate service is maar waar ook a la carte kan worden besteld. Hondenmensen ontvangen bij het inchecken een kauwkluif, een speeltje, poepzakje en plattegrond van uitlaatmogelijkheden. Echt goed geregeld.
Het hotel ligt in het bos. Je stapt uit je kamer zo je terrasje op en de parkeerplaats op. Ik vond het voor herhaling vatbaar! Op oudejaarsavond lag ik lekker vanuit mijn bed TV te kijken en de jaarwisseling vierden we in pyama, met champagne, op mijn moeders bed. Daarna lekker slapen, zonder op het uitdoven van de herrie te hoeven afwachten.
Mijn moeder komt uit Nijmegen en ik kende die stad niet; we zijn er lekker gaan shoppen en koffie drinken. Hier mijn moeder bij de bekende Mariken van Nimwegen op de Grote Markt. Mariken heeft volgens de overlevering 7 jaar lang in Antwerpen in zonde geleefd met de Duivel, waarna zij terugkeerde naar Nijmegen en berouw toonde. Vandaar dat vertwijfelde vingertje aan de mond, ongetwijfeld.
Mam op de Waalkade, bij de Waalbrug. We zijn ook nog naar haar geboorteadres gegaan. Het was een hoekhuis in een oude buurt, maar ik heb het niet gezien en zal het ook nooit zien want het was afgebroken….. we staarden naar een bouwput. Wijze les: wanneer je van plan bent iets te doen, wacht dan niet te lang. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze jaarwisseling samen met mijn moeder heb kunnen vieren, en dat ze nog zo kwiek is: ze viert over twee maanden haar 85e verjaardag.
De nieuwjaarswandeling op 4 januari in Soestuinen was een succes; prachtig weer, waar we met een groep van 110 mensen en rond de 100 windhonden en enkele niet-windhonden van genoten. Op deze foto lopen mijn lieve buren van de camping in Hilversum vooraan; zij hebben Galga’s en een Saluki, en mede door hen voel ik me op de camping ontzettend thuis.
Olaf en Manon namen op mijn verzoek de leiding; zij kennen dit gebied als hun broekzak, en zo kon ik ongestoord met zo veel mogelijk mensen in de stoet een praatje maken.
Hinde kon nog niet mee op deze wat langere wandeling. Het was best wel onwezenlijk om met maar een whippet aan de wandeling mee te doen. Ik droeg een lantaarntje met kaarsje mee ter nagedachtenis aan Maria Leibbrand, een trouwe deelneemster aan deze wandelingen. Ze is in november jl. overleden.
Dit gebied nodigt uit tot rennen, er is volop ruimte voor op de zandverstuiving.
Ron maakte deze foto van een van de twee ransuilen die we zagen zitten.
Regelmatig stonden we even stil, om van het uitzicht te genieten, en te kletsen terwijl de honden speelden.
Van de Sandjes liepen mee: Elly en Hans met Mozart en Maestro, Marianne en Arend met Megan en Aprille, Manon en Olaf met Bidai (en roedelgenoten), Herma met Raguel en Ballistic maatje Anyl, Erwin en Hilde met Jewel’s nestzus Pirelli.
Raguel vermaakte zich prima zo te zien ;>))
Na afloop serveerden we verse soep, taart, brownies, cake, koffie en thee. Er was genoeg voor iedereen. Nu de groep groter is geworden kan ik dat ook niet meer alleen verzorgen. Het is fantastisch dat er ondertussen een heel groepje whippetvrienden is, dat bereid is om soep te koken en allerlei lekkers te bakken. Er was een collectebus mee voor Stichting Spaanse Hond, voor wie een bijdrage wilde geven voor al het lekkers.
Gezellige drukte op het parkeerterrein; een tafel voor de soep, een voor de zoetigheden, en een voor de koffie en thee.
Hazeltje hield het allemaal in de gaten vanuit haar huiskamertje in de auto. Het was weer een heerlijke middag, een goede manier om samen een nieuw windhondenjaar in te luiden!
Vorige week zondag ben ik naar Amersfoort gereden om naar de Hond van het Jaar 2014 show te gaan. Op deze show kunnen honden alleen op uitnodiging worden ingeschreven. Het gaat om honden die zijn ingeschreven in het Nederlands stamboek en in bezit zijn van een Nederlandse eigenaar, die in 2014 op een of meer tentoonstellingen beste van het ras werden en daarna in de erering een 1e, 2e of 3e plaats kregen in hun rasgroep, plus de honden die winnaar waren op de kampioensclubmatch van hun rasvereniging.
Er waren in de windhondengroep twee whippets ingeschreven; verder een aantal Italiaantjes, Afghanen, Ieren, een Saluki, een Greyhound en een Deerhound. Links Margreet met haar mooie Shiny Sensations dame. Wim stond op de catwalk met Dust ’n Dunes Legend “Romeo”.
Rosanna, Virginie en ik zaten in het publiek om te zien hoe Romeootje het deed. Romeo is wel zo’n beetje een “product” van onze samenwerking; hij is door Virginie gefokt uit Salty Sand’s Autumn Melody “Dune”. Wij hebben samen de vaderhond voor Dune’s nest gekozen, en Virginie en Rosanna zijn vervolgens samen afgereisd naar het noorden van Engeland om Dune te laten dekken. Rosanna en Wim zijn zijn eigenaren.
Romeo deed het super….. hij won namelijk de windhondengroep en wij waren alle vier apetrots.
Een fimpje van Romeo in de windhondengroep, op de catwalk.
En een fimpje van Romeo, een dag oud, nu ruim twee jaar geleden. Hij was de eerste dag niet zo’n beste drinker. Virginie bleef ’s nachts naast de werpkist slapen en gaf hem de hele nacht door aandacht en voorrang aan de melkbar. Toen ik ’s morgens uit bed kwam, was hij een volleerde bargast en zorgde hij zelf dat hij goed aan zijn trekken kwam ;>))
Meteen na de groepsoverwinning van Romeo sprong ik in de auto richting Drenthe, waar Deke en Cees een terugkomdag hadden georganiseerd voor de pups van het nest van Olijfje en Bidai. Op de foto Salty Sand’s Best Friend “Bidai” van Olaf en Manon. Niet de allerbeste foto, die moet nog gemaakt worden ;>)). Het was veel te regenachtig en guur buiten voor een goede standfoto. Bidai is een zoon van Hinde en broer van Hazel, nu 3 jaar oud.
Voor de pups, die nu 6 maanden oud zijn, en hun eigenaren was een heerlijke dag georganiseerd met o.a. een mooie wandeling, een buffet, en veel spelen in de tuin. Op deze foto zien we hoe Hazel het jonge spul probeert te regelen, terwijl ze een mooi diep gat graaft in de tuin van Deke en Cees.
Hinde (hier vooraan, met de brede lichtgevende halsband) genoot volop mee met haar kleinkinderen, en probeerde op haar beurt ook om alles een beetje in het gareel te houden.
In de middag heb ik een nestbespreking gedaan; ik heb verteld over de bloedlijnen waar deze pups uit komen en over het ras in het algemeen. We hebben Annie en Hinde, de twee oma’s van het nest voor het voetlicht gebracht, en Olijfje en Bidai eerst bekeken en besproken voor de pups een voor een op de showtafel werden bekeken. Ik vond het opvallend, hoe gemakkijk de pups – nu 6 maanden oud – zich in stand lieten zetten en keurig bleven staan, terwijl ze mij niet persoonlijk kenden en er nooit met ze was geoefend. Het heeft ongetwijfeld te maken met de rustige en prettige karakters van zowel Olijfje als Bidai. Ik heb echt een heerlijke middag gehad; nestkeuringen zijn altijd leuk en leerzaam, en natuurlijk al helemaal wanneer het om nageslacht van je eigen honden gaat.
Verdorie…. blogje klaar en het regent nog steeds. De dames liggen in de watten, en ik ga maar eens wat huishoudelijk werk doen. Ik sluit af met een voor vandaag toepasselijk gedicht van de hand van mijn vader, dat bij mij in de gang hangt met een mooie natuurfoto erbij:
Helderse druppels
Heldere druppels vallen
alle kleuren weerkaatsend uiteen
vormen met vele anderen plassen
waarin vogels zich kunnen
laven en wassen
heldere druppels vullen
greppels en sloten
leefgebied voor kikkers en vissen
waar planten groeien en bloeien
zoals riet en gele lissen
Helderse druppels doen
het water stijgen
in grachten en kanalen
om van Wad en zee
nog maar te zwijgen
Afgelopen jaar was voor mij opnieuw een jaar vol pieken en dalen. Mijn vader overleed in 2012 en mijn stiefvader in 2013. Het was zwaar, en ik heb gehoopt op een 2014 zonder afscheid van dierbaren. Helaas waren het in 2014 twee van mijn geliefde roedelleden die ik tot aan de regenboogbrug heb begeleid.
Jewel en Chloe in de sneeuw, maart 2005.
Jewel verloor de strijd tegen de ziekte van Cushing en twee gebroken halswervels als gevolg van een val van de trap. Op 26 februari heb ik mijn hartendief moeten opgeven, nog geen twee weken nadat zij haar 10e verjaardag vierde. Chloe is haar dochter op 14 oktober achterna gegaan. Mijn oude prinses is 14 1/2 jaar oud geworden. Zij was mijn allereerste whippet, gefokt door Wim Wiersma en Jos Schrijver. Jewel en Chloe hebben mij al die jaren hun liefde en vertrouwen geschonken, en ik mag hopen dat het hen aan niets heeft ontbroken. Mijn honden komen in mijn prive leven praktisch op de eerste plaats, en met name de oudsten kregen altijd mijn extra aandacht. Ik ben ervan overtuigd dat zij op een andere manier nog steeds bij mij zijn, maar ik mis hun fysieke aanwezigheid enorm. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik mijn leven deel met hun directe nageslacht, Hinde en Hazel.
Om aan Jewel’s overlijden een positieve draai te geven stortte ik me met veel energie op het bijhouden van een blog dat is gewijd aan het geven van informatie en tips over de ziekte van Cushing bij de hond (zie voor link hierboven in het menu). Hierin verwerk ik onze eigen ervaringen en die van anderen, en de laatste inzichten van faculteit diergeneeskunde in Utrecht. Sindsdien ontvang ik regelmatig mails van mensen met Cushinghonden, die op het blog zijn beland en er iets over kwijt willen, gewoon contact willen, of iets willen overleggen over hun hond. Vorige week ontving ik zo maar een heerlijk kerstpakket van de Cushingspecialisten uit Utrecht, met deze lieve kaart. Steeds vaker blijken eigenaren van Cushinghonden na het lezen van mijn Cushingblog naar hen toe te stappen, om hun hond zo goed mogelijk te ondersteunen bij deze ziekte, en het doet enorm deugd om dat te horen.
Hinde (Salty Sand’s Aubade for Chloe) met kleindochter Aprille (Salty Sand’s Cherished by Hinde).
Op 6 april is bij Marianne en Arend het Salty Sand’s C-nest geboren uit Megan en Reef. Een drukke maar heerlijke periode brak aan, natuurlijk vooral voor Marianne en Arend, maar toch ook wel een beetje voor mij; de vijf heren verhuisden twee maanden later naar hun nieuwe eigenaren en sindsdien zien wij ze gelukkig nog regelmatig terug. Het enige meisje in het nest werd naar haar oma Hinde vermoemd, zoals bij ons de traditie is, en zij is bij haar moeder Megan blijven wonen.
In juni voltooide ik mijn post HBO studie Mantelzorgmakelaar. Van september tot en met november mocht ik stage lopen in het Mantelzorgcentrum in Heiloo, om ervaring als mantelzorgmakelaar op te doen. Ik voelde mij daar als een vis in het water en mijn wens om in de sector gezondheid en welzijn te werken gaat nu dan echt in vervulling; volgende week begint mijn baan als mantelzorgmakelaar bij het Mantelzorgcentrum, en meestentijds zal ik werken vanuit het kantoor in Den Helder.
Begin juli heb ik met een groep vrienden en familie en onze honden genoten van een week in de Zwitserse Alpen. En gedurende het hele jaar heb ik mijn caravan in Hilversum gehad, waar ik met de honden, familie en vrienden heb genoten van het mooie bos en heidegebied dat zich daarnaast bevindt.
Na de vakantie was het tijd voor een project met een goed doel; mijn roedel kreeg tijdelijk uitbreiding in de vorm van Siro uit asiel Station van de Hoop in Spanje. Ik heb erg genoten van zijn vier weken bij ons, het waren intensieve weken waarin ik uitgebreid tijd heb kunnen besteden aan zijn socialisatie. Siro vond bovendien al snel zijn definitieve gouden mandje, bij Guido en Rosanna en hun whippetmannenroedel. Ik richtte in die periode de facebookgroep Gouden Lepeltjes op, waarmee we het asiel en de hierbij aangesloten Nederlandse stichting Spaanse Hond steunen d.m.v. het inzamelen van geld en materialen en het promoten van de adoptiehonden die door het asiel zijn gered uit het dodingsstation.
Op 23 september sloeg het noodlot opnieuw toe; Hinde en Hazel renden een natuurgebied uit en staken de weg over, waarbij Hinde werd aangereden en verlamd raakte als gevolg van een gebroken rug. Ze werd de volgende dag geopereerd en een heel intensieve periode van zorg brak aan. Ze maakte 40% kans om weer te gaan lopen. Alle mogelijke registers hebben we opengetrokken om Hinde weer aan het lopen te krijgen, met heel veel steun en hulp in allerlei vormen, van een aantal lieve vrienden, kennissen en familie. Ik heb deze steun als een warm bad ervaren en het heeft me geholpen om mijn veerkracht in die moeilijke periode te bewaren.
Met name Elly wil ik in dit opzicht nog eens extra in het zonnetje zetten. Ik ben haar enorm dankbaar, omdat zij tijdens mijn stagemaanden voor Hinde en Hazel kwam zorgen, wat inhield dat zij zeven weken lang de helft van de week bij ons logeerde en Hans en de honden thuis achter liet. Elly heeft jaren geleden de revalidatie van Chloe’s zoon Mozart in goede banen geleid en wist dus goed wat er allemaal bij komt kijken.
Hier volgt een compilatie van de filmpjes die we gedurende 12 weken van Hinde maakten, en waarop haar vorderingen heel goed zijn waar te nemen:
Een hele opluchting, Hinde loopt weer, haar revalidatie gaat nog altijd door, en ze maakt wekelijks nog vorderingen. We zijn inmiddels weer een beetje overgegaan op de orde van de dag……
Ik ben zojuist terug van een leuk weekend in Limburg en Brabant, waar ik te gast was bij Ron, Annemarie en Mart en Leny en Jan. Hinde en Hazel genoten van de prachtige omheinde weide bij Ron en…. er lag sneeuw – in tegenstelling tot Den Helder.
We hebben een paar heerlijke wandelingen kunnen maken;
We vonden in Ron en zijn Jack Russell mannen Skundi en Bjani de perfecte gastheren;
Het was schitterend weer in het Limburgse land;
De meeste van deze mooie foto’s zijn door Ron gemaakt, want de batterij van mijn camera stortte helaas in bij deze mintemperaturen.
Hazel genoot, maar ik hield haar wel aan de flexlijn. Dat doe ik altijd in voor mij onbekend gebied.
Hinde deed het prima, ondanks de wat moeilijke ondergrond van opgevroren sneeuw.
Ze rende af en toe blij in het rond en maakte aardig vaart;
Ron met zijn mannen.
Twee dikke vrienden, allebei 9 jaar oud inmiddels maar nog superenergiek.
Hazel en Hinde klaar voor de bevroren oversteek….
Poseren met mijn meiden.
Op dit filmpje is wat sneeuwpret vastgelegd…. en zie Hinde eens hard gaan (lichtblauw)!
Bij Mart en Annemarie schoven we aan voor Mart’s heerlijke indonesische ovenschotel.
Op de terugweg naar Den Helder whipte ik nog even aan bij Leny en Jan, de eigenaren van Hinde’s nestzus Fenja. Links Fenja, rechts haar maatje Xiroff.
En hun grote lieve vriendin de Borzoi……
Hazel’s ogen rolden er bijna uit toen haar per ongeluk een enorme punt vlaai voor de neus werd gehouden.
Fenja ziet mij niet zo heel vaak, maar het feest der herkenning is er niet minder om. Dat is echt een van de leuke dingen van een nest grootbrengen.
Een heerlijk whippetmeisje is deze Jewel-dochter, die vooral grote gelijkenis vertoont met haar oma van vader’s kant, Blue Spring’s Opera Queen, waar ik haar dan ook naar heb vernoemd (Salty Sand’s Aria for an Opera Queen).
Vandaag vieren we alweer de derde verjaardag van Hinde’s nest. Van links naar rechts Ryan, Megan, Bidai en Hazel op de leeftijd van 7 weken.
Ik wens jullie allen een gelukkig en gezond 2015 toe, en hoop jullie allemaal weer te zien in het nieuwe jaar.
SALTY SAND'S WHIPPETS 