Hinde ligt sinds vanmiddag op de bank bij te komen van haar laparascopische sterilisatie (zie onderaan deze pagina onder de link voor een abominabele foto van een half gedrogeerd patientje, genomen mert een foute lensinstelling ;>))http://www.dierenkliniekwestland.nl/Fotoalbum/Overzicht). Het team uit Naaldwijk reist wekelijks af naar andere lokaties in Nederland om deze operaties uit te voeren, en vandaag waren zij in Halfweg, slechts een uurtje rijden voor ons.

Ze is nu even niets waard vergeleken met afgelopen weekend, toen we Megan te logeren hadden en Hinde – op deze foto rechts – haar twee stoute dochters in toom probeerde te houden.

De twee puberende meiden hebben drie dagen achter elkaar lopen rennen, keutelen en freubelen, geen moment lieten ze elkaar los. Af en toe vlogen ze elkaar ook in de haren, net zoals in het nest al gebeurde ;>)

Ze maakten ’s morgens vroeg de dijk al onveilig….

Voor mijn dames de vaste patrouilleronde, maar voor Megan een nieuw te veroveren territorium…

Hazel is dik in haar nopjes met een speelgenoot die ze niet eerst hoeft op te porren, zoals Hinde soms, als ze een keertje geen zin heeft om met haar grote wilde kind te stoeien.

Megan in de ban van een voorbij zwemmende meeuw;

Maar die was niet onder de indruk en bleef onbereikbaar, ondanks de toenaderingspogingen van Megan.

En zwemmen, dat deed ze (nog) niet. Twee dagen later lukte dat trouwens wel, toen ze in Mariëndal dacht dat ze over kroos kon lopen….

Thuis, met het buikje volgegeten, gaat het gekeutel gewoon door; soms zachtjes, in elkaars armen gesloten, soms hard, soms met speelgoed, en soms gewoon met de buffelhuidkluiven, waarbij de ander altijd de lekkerste kluif lijkt te bezitten….. Het viel me op dat Megan steeds in kikkerstand ligt, net als Chloe.

Megan maakt maar weinig bezwaar tegen dit logeerpartijtje!

Een wandeling in Mariëndal;

Hinde en Hazel zwemmen graag; wel met veel geplons en gespetter, en er moeten altijd stokken in het spel zijn. Megan durfde op dat moment nog niet te zwemmen en stond gefrustreerd te blaffen met haar poten nog op de bodem.

Terugkeer met de buit;

Opgewacht door Chloe en Megan…..

Bij dit onderdeel kan Megan wel gewoon meedoen met Hazel en Hinde;

Caroussel lopen ;>)

Daar is een aardige mijnheer die de stok nog wel een keertje wil gooien!

Deze laatste foto laat een triomfantelijke Hinde zien, die Hazel het nakijken geeft. Dat mag van mij nog wel een tijdje zo blijven ;>)).

Zo, en nu nog even snel naar de stembus, die over drie kwartier sluit……. je zou het bijna vergeten als je relaxed achter je PC zit ;>)

Salty Sand’s Bring Me Luck, “Megan”, bijna negen maanden oud. Foto: Katja Brom.

Gisteren waren Elly en ik naar de CAC show in Alkmaar, met Maestro, Hinde en Megan. Daar waren 6 whippetreuen en 11 whippetteven ingeschreven. Wat de keurmeester met onze twee oudsten zou doen was nog maar de vraag; mevrouw Stuifbergen houdt niet zo van whippets met lange lijven, en daarnaast let zij ook behoorlijk op de maat. Maar de show werd georganiseerd door “mijn” kynologenclub, het inschrijfgeld was niet hoog en het was heel dichtbij, dus wie niet waagt die niet wint. Hinde moest het doen met 4U (uitmuntend) in de open klas teven en Maestro met 2ZG (zeer goed) in de open klas reuen.

Van Megan had ik deze dag de meeste verwachtingen; ze is momenteel nog niet eens 47 centimeter op de schouder en doet in maat, substantie, hoogte/lengte verhoudingen en uitstraling veel denken aan haar overgrootmoeder Chloe, waarmee ik onder deze keurmeester best wel wat succes heb gehad. Chloe werd door haar al eens beste van het ras gemaakt, en toen zij 9 jaar oud was maakte zij haar niet alleen beste veteraan van het ras, maar ook beste teef, waardoor Chloe op die leeftijd toch nog de punten voor het Ned. showkampioenschap verzameld had.

Marianne en Arend zijn dit weekend in Zwitserland, dus logeert Megan bij ons. Daardoor kon ik vrijdagmiddag alvast een beetje met Megan oefenen, en het was heel duidelijk te merken dat Marianne regelmatig met haar het lopen en staan oefent, het gaat echt steeds beter. Megan moet alleen nog leren dat één keer netjes staan niet genoeg is op één dag, maar dat gaat vast nog wel komen. Ook hierin lijkt ze ontzettend op Chloe, die de eerste anderhalf jaar ook zo’n friemelkont was.

Op de show stond Megan samen met Irene’s Suze in de puppyklas. Megan zette haar beste beentje voor en won de klas. Omdat er geen whippet puppy reuen waren werd Megan daardoor BOB (best of breed) puppy, en moest zij het in de grote erering opnemen tegen zo’n twintig BOB puppies van allerlei andere rassen (niet alleen windhonden). Ik heb er geen foto’s van, maar Megan liep als een treintje de erering door, en stond af en toe heel netjes tussen het gefriemel door. Ze zat eerst bij de hoofdselectie, en daarna bij de laatste selectie van de drie beste pups en eindigde 3e, met een mooie rozet en een paar zakken voer erbij (wat een sleperij he Elly….). Het was in ieder geval een mooie start, op Megan’s eerste Nederlandse hondententoonstelling.

De winnaars van respectievelijk het reserve CAC en het CAC bij de teven: Cashmere van de Razende Roeltjes en Delirious Intangible (die daarna best of breed werd, en met dit CAC officieel Ned. kampioene is geworden).

Het reserve CAC en het CAC gingen bij de reuen naar respectievelijk You Tube z Uplnku (midden) en Blue Spring’s Geoffrey (rechts).

Nogmaals de beste reu en beste teef (tevens beste van het ras). Katja, Han, Carla, Ad, Danielle, Jan Willem, Kris en Marijke van harte gefeliciteerd nogmaals!

Kris en Katja, bedankt voor het nemen van de foto’s die in dit blogje staan! En Elly, bedankt voor de gezelligheid en jouw altijd helpende handen…. 

Het was een prettige show, het weer was heerlijk, en er heerste een relaxte sfeer op en rond het showterrein. Gezellig bijpraten met de whippetmensen, en met Elly, die de avond ervoor met Hans was thuis gekomen uit Frankrijk. Voor een keertje hoefde ik eens niet ver te rijden;  40 minuten ;>); we waren om vijf uur thuis, en liepen al snel daarna een lekker rondje in de natuur. Met als vooruitzicht dat er nog een hele, heerlijke vrije zondag voor ons lag met zalig strandweer…..

Deze felicitaties ontving ik op facebook van Lisette, voor Hinde. Gelukkig maar, want ik had er zelf helemaal nog niet aan gedacht dat het Salty Sand’s A-nest vandaag alweer 4 jaar oud is.

Daar zijn ze nog een keertje: Tiba, Zoë, Dune, Fenja, Grace, Hinde en Maestro, 7 weken oud……. Allemaal zijn ze nog altijd fit en vrolijk, van harte gefeliciteerd!

Volgende week woensdag wordt Hinde laparascopisch gesteriliseerd, net als Chloe en Jewel destijds direct na hun nest. Dan is het gedaan met de schommelende hormoonspiegels, dat is heerlijk voor haar en ook voor ons!