Vanochtend is ome Cor, mijn tweede vader in het hospice overleden na een ziekbed van ruim een half jaar, thuis, in een verzorgingstehuis en in het hospice. Hij begon lang voor die tijd al te dementeren, maar was tot april nog thuis. Zijn geest en lichaam waren allebei op. Hij is 83 geworden. Hij was een man die nooit klaagde of chagrijnig was, en dat is zo gebleven tot op zijn laatste dag.

Ik heb afgelopen week in Frankrijk veel aan hem gedacht; de laatste vakantie van ome Cor en mijn moeder samen was namelijk een jaar geleden, op diezelfde vakantieplek in Frankrijk, het land waar zij van hielden en waar zij decennia lang in het voor- en najaar rondtoerden met hun VW campertje.

Ik heb ome Cor praktisch mijn hele leven gekend; hij is meer dan 40 jaar getrouwd geweest met mijn moeder. Hij heeft in zijn leven geen grootse dingen verricht, maar hij was de man die mijn moeder gelukkig maakte, en vooral haar en anderen aan het lachen kon maken met zijn gortdroge humor. En mij ook, maar pas toen ik eenmaal de puberteit voorbij was ;>). Vaderlijke autoriteit zat er niet erg in bij hem, en gelukkig maar, want stiefouders en stiefkinderen, dat is niet altijd een fijne combi.

Tijdens mijn puberteit zat hij altijd te “kneuen” in zijn twee garages, waar hij een enorme hoeveelheid materialen en gereedschap had verzameld. Hij was een lelijke eendenman. Toen ik mijn vader’s oude Citroën Diane had gekregen, leerde ome Cor mij hoe ik de olie moest verversen en vervingen we samen de uitlaat.

Samen met mijn vader heeft hij toen ik 21 was het huisje waar ik nu nog woon verbouwd. Samen met mijn moeder heeft hij na aanschaf mijn piano gerestaureerd.  En zo heeft hij nog ontelbare dingen voor mij gefabriceerd of gerepareerd, met zijn grote handige handen. Hij was een zachtaardig mens, die zich voornamelijk via de krant en de televisie bezig hield met de buitenwereld en niet graag de aandacht op zich vestigde.

Hij was ook de man waar de honden graag bij op schoot lagen omdat hij rust uitstraalde en hij kon met zijn handen pijntjes bij hen wegnemen. Hij snapte niets van hondenpsychologie en ze namen dan ook figuurlijk vaak een loopje met hem, door zomaar in zijn bord eten of gebakje te duiken ;>). Neemt niet weg dat hij voor hen echt een geliefd roedellid was, en zij lagen tot het einde graag bij hem op bed, waar hij heel erg van genoot.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik deze zomer geen werk heb, en dus heb ik er met meer aandacht voor ome Cor en mijn moeder kunnen zijn dan vorig jaar, toen mijn vader dat nodig had. En dat voelt goed, als een soort van revanche. Rust zacht, ome Cor. We zullen u missen. 

Gisteren hadden Chloe en ik een afspraak bij de dokter Sjollema, internist chirurg in het MCD in Amsterdam. Een voor mij bekende en vertrouwde naam, want dokter Sjollema heeft in 1997 een grote goedaardige tumor verwijderd van de dij van mijn Griekse hondje Rhody. Rhody was toen 13 jaar oud, net als Chloe nu.

Chloe is twee jaar geleden ook al eens geopereerd in het MCD, aan haar schouder die uit de kom was geraakt nadat ze bij het achtervolgen van een haas in een greppel landde en over de kop was gevlogen. Ik had daarom een beetje verwacht dat ze deze keer met veel tegenzin naar binnen zou gaan, maar dat viel erg mee. Zij is het bikkeltje van mijn vier dames; een grappig en opgewekt hondje, dat van weinig onder de indruk is.

Ze stond er dus rustig bij, maar je zag aan haar oogjes dat het niet van harte was. Wij kwamen om een hemangiopericytoom te laten verwijderen die ik laatst ontdekte op haar borst, tussen de twee voorpoten. Dat is een kwaadaardige bloedvatwoekering, die vroeg of laat uitzaait. Chloe heeft de laatste jaren wel meer verdikkinkjes gekregen, boven op een voetje, een paar wratjes op haar flanken en een bultje bovenop haar hals. We spraken tijdens een uur durend consult alles uitgebreid door en kwamen overeen in welke volgorde dokter Sjollema zou werken. Als haar conditie tijdens de narcose het toeliet, zou hij alle bultjes verwijderen.Nikki was ook van de partij, zoals ze de laatste jaren gek genoeg heel vaak is geweest bij de spannende en ook nare gebeurtenissen in mijn leven. Wij hebben een bijzondere vriendschap vind ik, die is begonnen toen Nikki 14 was en samen met haar vader op zoek naar een whippetpup. Er was geen Sandje beschikbaar op dat moment, en dus vonden zij Zoë bij een lieve fokker in Duitsland en twee jaar later kwam Ivy, uit een veelbelovende combinatie in Ierland. Via onze hondjes zij wij in contact gebleven en er volgden diverse logeerpartijen, gezamenlijke trips naar Crufts en vakanties met de honden. En zo heeft Nikki ook intensief geholpen bij het grootbrengen van Hinde’s nestje. Zij is vorig jaar begonnen met de studie diergeneeskunde, en toen dokter Sjollema dat hoorde, nodigde hij haar uit om de operatie van Chloe bij te wonen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd ;>)Chloe heeft sinds haar 8e een hartruis, waar zij het medicament Vasotop voor krijgt, om de conditie van haar vaten zo goed mogelijk te houden. Toen zij 11 was is voor haar schouderoperatie een hartecho gemaakt, waaruit bleek dat de met de stethoscoop duidelijk te horen hartruis veroorzaakt werd door mitralisinsufficiëntie (lekkende kleppen tussen de linkerkamer en -boezem). Volgens de specialist is dit een vrij onschuldige slijtage, die een operatie niet in de weg staat. Het is ook wel een typisch whippetkwaaltje, waar de meeste whippets gewoon oud mee worden en uiteindelijk overlijden aan een heel andere oorzaak dan het hart. Degene die gisteren opnieuw een echo maakte gaf aan, dat het hart totaal niet is vergroot en dat er in de afgelopen twee jaar geen verslechtering van de kleppen is opgetreden. Het zou mij ook een beetje verbaasd hebben, gezien het feit dat Chloe met haar 13 jaar buiten regelmatig jolig voorbij komt galopperen.

De echo werd besproken met dokter Sjollema en daarna werd gestart met de operatieprocedure. Allereerst werd een infuus aangebracht. Windhonden hebben relatief dik bloed met daardoor een hoog hematocrietgehalte. Dat maakt narcose een beetje tricky, en dat wordt aangepakt met twee dingen: door een half uur voor de operatie te beginnen met veel vocht in te brengen wordt het bloed verdund, en daarnaast wordt gekozen voor een narcose door middel van opiaten. Vandaar de titel van dit blogje; Chloe’s trip ;>).

Er werd gestart met methadon, en toen Chloe eenmaal onder zeil was werd zij geïntubeerd en geschoren. Dat is erg voortvarend gebeurd, ze lijkt nu op een gatenkaas ;>). Ik was hier al niet meer bij; deze foto’s zijn genomen door Nikki, die ondertussen in een groene outfit was gehesen.

Hier is Chloe gefixeerd; vervolgens komt er nog een groen laken over haar heen, en een opblaasbare deken die warme lucht blaast. Dit, omdat mensen en dieren sterk afkoelen onder narcose. Chloe’s starttemperatuur was 38 graden, en aan het eind van de operatie nog maar 34 graden.

Daarnaast worden hartritme, zuurstofgehalte en kooldioxidegehalte van het bloed en ademhalingsritme gemonitord tijdens de operatie. Op deze foto is de tumor op Chloe’s borst los gebrand, ruim om de tumor heen. Er komt tegenwoordig geen scalpel meer aan te pas en er is nauwelijks bloedverlies.

Hopelijk hebben jullie gegeten en kunnen jullie tegen “vieze” plaatjes…. daar ligt de boosdoener dan!

Nikki kon er in ieder geval prima tegen en heeft over de schouder van dokter Sjollema heen genoten van deze privéles huidchirurgie ;>) Ik had bij de verdikking bovenop Chloe’s hals ook niet echt een goed gevoel, want hij leek ook donker gekleurd; en bij het verwijderen bleek het toch ook wel op de hemangiopericytoom op Chloe’s borst te lijken. Alle verwijderde verdikkingen worden opgestuurd en hierover ontvang ik binnenkort nog de uitslag.

Chloe is tijdens de operatie diverse keren gedraaid, omdat de bultjes op allerlei verschillende plekken zaten. Hier werd zij klaar gemaakt voor het verwijderen van het bultje op haar voetje.

Dat leek op een onschuldig vetbultje. Toch ben ik blij dat het weg is, want ik was al een tijdje bang dat het uiteindelijk zou zorgen voor last bij het lopen, als het groter zou worden.

Klaar is Kees, Chloe dus. De intubatieslang is verwijderd. We zijn inmiddels bijna 2 1/2 uur later – het heeft lang geduurd, maar dat komt ook door het feit dat zij voor ieder bultje weer gekeerd moest worden. 

Controle van de hartslag.  Onder een warmtedeken en gewone deken in de uitslaapkamer van de spoedkliniek. De slang die je ziet blaast de warme lucht door de warmtedeken heen. Het nadeel van opiaten voor narcose is, dat het effect niet kan worden omgekeerd met een injectie. Het is dus een kwestie van wachten tot deze uit gaan werken. 

Dat deden we vlak in de buurt, op een mooi veld, onder een boom. Koelbox, koffiekan en boeken mee, en zo verenigden we tussen de saaie kantoorgebouwen het nuttige met het aangename.

Chloe kon al vrij snel weer zelfstandig ademen, maar haar temperatuur moest eerst voldoende hoog zijn voor wij haar mee kregen. Drie en half uur na de operatie kregen wij haar mee, zoals we op de foto zien die in de auto is gemaakt, nog altijd zo stoned als een garnaal ;>). Ze had ook een plastic kap omgekregen, maar die heb ik verwijderd. Ik vind het stomme dingen, waar je hond overal mee tegenaan loopt, bovendien zijn er andere manieren om te zorgen dat je hond van de hechtingen afblijft; zoals een babysokje, of een hondenrompertje.

Eenmaal thuis is het een kwestie van je roes verder uitslapen……En af en toe je hoofd omhoog, om te volgen wat er in huis gebeurt. Chloe heeft vannacht alleen op mijn bed geslapen, Jewel, Hinde en Hazel logeren even bij mijn moeder, zodat Chloe alle aandacht en rust kan krijgen. Ondertussen heeft zij gegeten, gedronken, gepoept en veel geplast (door het vochtinfuus van een paar liter). Ze krijgt nu nog een paar dagen Rimadyl tegen de napijn. Af en toe hijgt en kwijlt ze een beetje, om dan snel weer rustig te gaan dutten. Een opluchting, dat alles weer achter de rug is!

Het is ons vorig jaar zo goed bevallen in Marnay-Sur-Marne, dat we dit jaar opnieuw zijn geweest; met z’n achten plus veertien honden.Het is een groene oase, waar mens en dier helemaal tot rust komen.Tessa en Virginie op het zonnige terras aan de voorkant van de gite;De tuin aan de achterkant is enorm, en wordt begrensd door het riviertje de Marne. Er is zon en schaduw, en als het mooi weer is zoals we dat afgelopen week hebben gehad, dan doe je alles buiten;

Zoals een portretje schieten van de vier aanwezige generaties; Doortje van Virginie was voor het eerst op vakantie, met o.a. haar moeder Dune, oma Jewel en overgrootoma Chloe;

Verder lekker lezen en luieren….

Spelen met de lege flessen….

Luieren – Jewel en Hinde;

Luieren…. Dune met haar oma Chloe

Ivy van Nikki;

Spelen; de nichtjes Doortje en Hazel….

Onder het toeziend oog van de kalmere generaties;

Zoë van Nikki;

Mozart en Maestro;E

En prinses Doortje in haar stoel.

De honden konden hun dorst lessen in de Marne, die een paar meter lager langs stroomt;Bij de aanlegplaats van de kano’s was het soms een beetje druk op het muurtje ;>)Daar gaan Virginie, Nikki en Hans….Uitgezwaaid door Hazel, vanaf de dam.Hinde en Hazel hielden ervan om ondertussen lekker pootje te baden;Ronald met Isis;En dan was er voor ’s avonds nog een duik in de hout gestookte hot tub, onder de sterrenhemel…..Met Tessa bezocht ik een champagneproducent, die op traditionele wijze jaarlijks 15.000 flessen met smakelijke bubbels vult;Jean Jacques Moucquart zit al meer dan veertig jaar in het vak en legt er ziel en zaligheid in. Zonder anderhalf uur uitleg kom je niet bij hem weg en hij vond het jammer dat we deze keer geen tijd maakten om met hem de wijngaard in te duiken 😉Een andere hobby die hij erop nahoudt is het erf van zijn cave tot een kleurig schilderij omtoveren met bloemen;Maar dit is natuurlijk waar wij voor kwamen; proeven en kopen. We gingen overgelukkig weer met onze buit richting Moulin de la Pommeraye ;>). Weer genoeg ingeslagen om een jaartje te overbruggen….Voor we terugreden bezochten we nog een patisserie, om het avond dessert te scoren…..Wat kun je allemaal met die champagne doen (behalve opdrinken uiteraard)?In de papillottes van de verse zalm gieten; bij de boter, citroen, zout en peper en het verse uitje!Is het niet kookboekwaardig zo…… voor op de BBQ?Pakketje groenten erbij: krieltjes, tomaat, courgette, gestoofde worteltjes, extra vierge olijfolie, zout, peper…. niets meer aan doen; zó op het vuur.Even wachten…….Wachten zeg ik, Dune!!!En dan met z’n allen aan de lange tafel smullen van de Franse lekkernijen….Rosé met gamba’s, of andersom, geen straf;Els en Ronald lieten het zich goed smaken;De watermeloen mag bij warm weer niet ontbreken;En de terrine met olijven, de veldsla en crudités ook niet;Ook Hans en Elly heb ik niet horen klagen tijdens hun eerste verblijf op dit vakantie adres;Hazel bekijkt de dis liefst vanaf eenzame hoogten;Om al die vreterij een beetje te compenseren maakten we dagelijks mooie wandelingen; een overzichtelijk deel van het traject bestaat uit dit weggetje, met aan de ene kant de Marne en aan de andere kant het Canal entre Bourgogne et Champagne.Een heel handig kanaal, waar je je honden in kunt dompelen als ze het zwaar krijgen in de zon ;>)En dat sprookjesachtig kan zijn tijdens de avondwandelingen;Het werd daar iets eerder donker dan in Nederland, dus de lampjes kwamen van pas.Boven op het plateau zie je agrarische velden zo ver het oog reikt;

Met mooie korenbloemen tussen het graan;Enorme velden waar de honden in het gras verdwijnen;Doortje, Dusty en Hazel;Aan de andere kant van het plateau bossen zover je kunt kijken; en de spoorlijn.Afdalen door het bos dat aan de overkant van de gite ligt, met welkome schaduw wanneer je midden op de dag wandelt;

Wij hebben de lunch weer verdiend ;>De daad bij het woord gevoegd;

We hebben weer ontzettend genoten in de gite van Georgine van Doorn;Veel te snel ging de week voorbij; de honden waren wel doodop van het opdoen van al die nieuwe indrukken en de dynamiek van een grote roedel (12 whippets en Nieke de bouvier, en Mighty het boerenfoxje). We hebben er na thuiskomst geen kind meer aan gehad. Volgend jaar maar weer dan? Zit er dik in…..

Bij Chloe, onze 13-jarige prinses, ontdekte ik laatst tussen de voorpoten een kale, paarse verdikking van 1 centimeter doorsnede. De dierenarts heeft daar vorige week enkele cellen van afgenomen en opgestuurd naar het lab. Vandaag kreeg ik te horen dat het gaat om een hemangiopericytoom; dat is een kwaadaardig gezwel, dat gelukkig langzaam groeit. Om uitzaaiingen te voorkomen moet het binnenkort worden verwijderd in Amsterdam. Als het voldoende ruim wordt weggesneden zou de kous daarmee af moeten zijn. Een operatie aan een bejaard besje brengt risico’s met zich mee. Maar ze is nog zo vrolijk en fit; misschien kan ze daarna nog weer een tijdje mee, en dus is de afspraak bij het MCD inmiddels gemaakt.

Bij Jewel is afgelopen week vastgesteld dat zij de ziekte van Cushing heeft als gevolg van een goedaardige tumor in de hypofyse. Deze ziekte komt o.a. voor bij mensen, knaagdieren, honden, katten en paarden. We gaan na de vakantie starten met medicatie. Ook dat is niet zonder risico, maar ook voor haar probeer ik tussen twee kwaden de beste te kiezen. Het gaat nooit meer over, maar sommige honden worden met de medicatie nog heel oud. Anderen hebben een kortere tijd voor zich. Zonder medicatie is het sowieso een verhaal met een naar einde. Ik heb besloten om alles wat ik heb gevonden over Cushing bij te houden in een apart blog, en daarin ook een dagboek over Jewel bij te houden, zodat mensen die naar informatie over Cushing bij honden zoeken er ook iets aan kunnen hebben.

Link naar het blog “Hond & Cushing – Jewel’s dagboek”: http://www.hondcushing.wordpress.com

Beide aandoeningen geven onbehandeld hele nare consequenties, maar zijn niet erfelijk.

Dit zijn natuurlijk helemaal geen leuke berichten om op je blog te zetten. Veel fokkers hebben een statische website i.p.v. een blog over de dagelijkse gebeurtenissen; en zo’n website is niet echt geschikt om de gezondheidsperikelen van je honden te openbaren. Daarbij komt, dat je honden dan minder gezond lijken te zijn dan die van andere fokkers, die hun mond hierover dicht houden.

Maar dit is een blog over wat ons dagelijks bezig houdt, en eerlijkheid duurt wel het langst heb ik als kind geleerd. Ouderdom komt met gebreken, dat geldt voor mensen en ook voor dieren. Als serieuze fokker probeer je mooie, gezonde honden te fokken, met een fijn karakter, en vanzelfsprekend sluit je dieren met erfelijke fatale problemen uit van de fokkerij. Maar geen fokker is het nog gelukt om honden met een eeuwig leven te fokken – dat gaat ook nooit gebeuren. Dat hoort allemaal bij het leven, dus ook bij mijn leven, en daarom doe ik op dit blog niet alleen verslag van de vreugdevolle zaken in mijn leven met whippets, maar ook van de zorgelijke en de verdrietige. Wordt vervolgd!