Vandaag viert onze Wild and Free of Herlaers Town “Isis” haar 15e verjaardag. Deze standfoto maakten we vorige week van haar, op de Hoornboegse heide, waar zij – weliswaar blind en behoorlijk doof – keurig nog meedoet aan de wandelrondjes. Ze is een hele kieskeurige eter, waar Ronald meer geduld voor opbrengt dan mijn moeder en ik. Net als je denkt “hier is ze dol op” dan haakt ze weer af. Ze eet eigenlijk alleen ’s avonds pas iets, maar mager is ze niet, dus er valt eigenlijk niets te klagen ;>).

Ome Cor met Isis, 10 weken oud. Ze was het kleinste pupje, uit het laatste nest dat de op het gebied van show zeer succesvolle gebroeders Wim en Ger de Gans hebben gefokt. Dit was vlak voordat Ger de strijd tegen zijn ongeneeslijke ziekte verloor. Zij komt uit de combinatie Per-Mo’bile Exotic Sweede “Didi” van Jannie Winkel en Ned. Duits Lux. Kamp. Wild Angel of Herlaers Town “Chantal”. Ze heeft wel een interessante stamboom: http://thewhippetarchives.net/details.php?id=13314

Een dierbare foto, van de hoogbejaarde Pukkie en Kino, en pupje Isis. Pukkie was het hondje van Ronald’s ex, dat hij uiteindelijk heeft gehouden. Zij was aan het eind van haar leven blind en doof, en is bij Ronald 17 jaar oud geworden. Kino was het vlinderhondje van mijn moeder en ome Cor. Kino was een bekende show- en fokreu die na zijn carriere is doorverkocht aan een verslaafde jonge vrouw, die hem op een dag bij mijn moeder aan de deur bracht nadat haar vriend Kino weer eens verschrikkelijk had mishandeld. Ik zal jullie de details besparen, maar die avond dachten mijn moeder en ik echt dat hij ging sterven, omdat hij er simpelweg niet meer wilde zijn. Maar hij heeft het gered en werd ieder jaar iets vrolijker, en de lieveling van iedereen die hem ontmoette. Hij is ruim 16 jaar geworden. Isis is de jonge opvolger geworden voor zowel Pukkie als Kino, en is van Ronald en mijn moeder samen.

Een schattig bolletje als pup, maar helaas geen heldin buiten, ze was bang voor verkeer en ook heel erg wagenziek. Ze deed ook niet zo aan interactie met andere honden. Kortom, zij leek minder goed gesocialiseerd te zijn dan onze andere pup Chloe, die 3 maanden eerder bij ons kwam. Nu hadden zij ook heel verschillende genen, maar dit duidelijke verschil in hoe zij als pup en ook later in de wereld stonden is echt wel een van de redenen geweest waarom wij voor onze eigen nesten een intensief socialisatieprogramma toe hebben gepast, waarbij o.a. contact met vreemden, de straat en het autorijden veel aandacht krijgen.

Isis en Chloe; 8 maanden en 12 maanden oud. Chloe was mee toen we Isis gingen halen en zij hebben het altijd uitstekend kunnen vinden samen. Zij waren dan ook iedere dag samen bij mijn moeder. Een keer maar zijn ze elkaar in de haren gevlogen en keken ze een halve dag ieder een andere kant uit. Daarna is er nooit meer iets gebeurd; wanneer Isis bij mijn honden wordt gestopt in de auto, of andersom, valt er echt nooit een grommetje; zij begroeten elkaar altijd blij kwispelend.

Chloe en Isis poseren voor een van onze eerste kerstkaarten;

Isis liep als jonge hond altijd met ballen en stokken rond; hierdoor zijn haar tanden al vroeg helemaal afgesleten, waardoor we daar paal en perk aan moesten stellen.

En in de natuur liep zij regelmatig de nodige beschadigingen op met haar wilde gedoe. Wat dat betreft hebben Wim en Ger haar de juiste stamboomnaam toebedeeld; Wild and Free of Herlaers Town.

Isis is niet veel geshowd door mijn moeder, ze is een klein en compact teefje, maar mijn moeder bracht haar jaren lang ieder jaar voor op de kampioensclubmatch van de Ned. Whippet Club. In de ring zag zij er dan heel anders, heel elegant uit, en zij werd altijd bij de beste vier geplaatst, in – in die tijd vergeleken met nu – hele grote tevenklassen en onder zeer uiteenlopende keurmeesters.

Isis’ alerte en vrouwelijke expressie.

Isis’ eerste bezoek aan de renbaan, in Lelystad, met mijn moeder en ome Cor. Ze werd bovenop de heg gelegd om te kijken, en het duurde niet lang voor het muntje bij haar viel. Op de fundagen van de NWC beleefde zij veel plezier aan het coursen en rennen.

Maar toen zij zeven jaar oud was kreeg zij helaas acuut glaucoom in een oog, het zwol op en zij had zoveel pijn, dat het moest worden verwijderd. Om het verlies aan zicht te compenseren ging zij vanaf dat moment buiten haar oor aan die kant rechtop dragen. Dat is goed te zien op de bovenste standfoto die wij vorige week van haar maakten.

Een whippetleven vliegt zo maar voorbij. Een foto van Ronald met Iesje in 2000.

En een foto van Ronald met Iesje vijftien jaar later. Allebei veranderd, ouder, maar nog meer verknocht aan elkaar dan toen……

De afgelopen weken zagen we de Hoornboegse heide naast de camping steeds paarser worden….. dit is de mooiste periode om hier te wandelen, en daarom kozen Virginie en ik ervoor om samen een weekje vakantie te vieren in Hilversum.

Ronald en Els kwamen mijn moeder en mij begin augustus afwisselen in de caravan. Hier een onderonsje van moeder en zoon, op Ronald’s verjaardag.

Al achterover leunend genoten we van de vele vliegtuigjes die over de bomen scheerden, anticiperend op de landing op het vliegveldje van Hilversum aan de overkant van de camping. Toen ik twee jaar geleden begon met het huren van een jaarplaats op deze camping vroeg ik me af of het vliegverkeer te irritant zou zijn. Maar wij bleken het heel erg leuk te vinden om gade te slaan, en op sommige dagen gebeurt er niets in de lucht.

Deze foto van Hinde’s sprong over de boomstam maakte ik ook in Hilversum; iedere dag als we daar wandelen doet ze dit, en kijkt daarna triomfantelijk naar ons om. Ze weet volgens mij zelf heel goed, dat het niet vanzelfsprekend is om met twee rigide platen in je rug over obstakels te zeilen ;>))

De heide kleurde in de afgelopen 10 dagen steeds paarser – deze overzichtsfoto is van vorige week.

Op zondag kwamen er een aantal Sandjes wandelen en eten; het was prachtig weer, bijna te warm zelfs midden op de heide.

Het was weer even geleden dat we Salty Sand’s Acapella Lovesong “Tiba” hebben gezien, maar ze was ons nog niet vergeten!

We waren met 18 mensen en 19 hondjes op de wandeling.

Af en toe zochten wij de koelte onder de bomen op;

Na afloop streken we neer op de camping voor de maaltijd van verschillende soorten pasta en salade, en taart als toetje.

Virginie had 50 meter hekwerk mee voor de vakantie, dat we hadden neergezet rond onze twee caravans. Super om zo’n kudde whippets in de buurt te houden ;>)).

Manon kwam ook nog even buurten, met Bidai, Payute en Nis’ga.

Met bestek en grote pannen die ik meebracht uit Den Helder, lukte het allemaal prima.

We boften ontzettend met het weer; het heeft misschien een paar druppels geregend aan het eind van de dag, maar het was grotendeels zonnig en warm.

Arend maakt zich altijd zeer geliefd bij de Sandjes; ik weet ook niet hoe het komt.

Hinde, Hazel en Dune maakten het zich gemakkelijk in het tentje dat ik voor gasten naast de caravan heb staan.

’s Avonds werd de vuurkorf voor het eerst in twee jaar ingewijd, dank zij het enthousiasme van Djeff en Djosh. Hij heeft anderhalf jaar als plantenbak gefungeerd, met een vuilniszak met aarde erin. Maar dit is het betere werk…. reuze gezellig! Er gingen wat mensen naar huis, anderen bleven het weekend kamperen op onze camping, en Nikki betrok samen met Ivy het gastententje.

De volgende ochtend kwam Yvonne gezellig met haar roedel, voor de koffie, een wandeling en de door haar meegebrachte broodjes gezond.

Yvonne, Nikke, Virginie en Tessa aan tafel.

Rosanna kwam met Ryan langs. Zo’n mislukte groepsfoto is eigenlijk nog leuker dan een gelukte groepsfoto ;>)).

We wandelden dat het een lieve lust was, hier Hazel met haar stoktrofee, ze kunnen haar nooit groot genoeg zijn.

En tussendoor heerlijk relaxen in het zonnetje, bij de caravan.

Moeder en dochter: Hinde’s nestzus Dune, geboren bij ons, en haar dochter Doortje, geboren bij Virginie.

We trokken het halve bos leeg en daarna ging Virginie lekker aan het werk met de zaag.

En dan ’s avonds heel veel eer van het werk ;>))

We hebben een paar keer geluncht bij kasteel Sypestein, een paar kilometer bij de camping vandaan, in Nieuw Loosdrecht.

Elly kwam nog een keertje wandelen, zonder Mozart en Maestro deze keer, omdat Ivy loops is.

Elly, Virginie en Nikki vonden het niet erg dat ik Hazel en Hinde los liet; die verdwenen wel wat uit zicht achter de konijnen aan, maar we kregen ze redelijk snel ook weer te pakken.

Heerlijk keuvelen op de hei, alle tijd om bij te kletsen.

Elly maakte na de lunch plaats voor Ron met zijn Jack Russels. Toch maar even een tentje bijgezet op ons kamp.

We besloten om ook wat wandelingen te maken in andere mooie gebieden in de buurt.

Het prachtige bos van Lage Vuursche…

Met een ijsje in het gezellige Lage Vuursche, waar ook Prinses Beatrix woont sinds zij het regeerstokje overgaf.

Na zo’n mooie lange wandeling streken we dan weer neer op de camping…

Met z’n allen relaxen tussen het drogende wasgoed….

We hebben mijn buitenkeuken heel goed benut afgelopen week.

Weer zo’n mooie avond met vuur en een wijntje! Het mooiste vuur van de week deze avond, dankzij de materialen die Ron meebracht om de vuurkorf te verbeteren.

De volgende dag stond een mooie wandeling in Soestduinen op het programma.

Hazel bleef lekker aan de riem hier, want er zijn een paar interessante hoeken vol konijnen in dat gebied.

Hinde liep los, en wist nog precies waar dat allemaal was….

Pauze terwijl we op Hinde wachten….

Skundi en Bjani tussen de luchtwortels van een van de prachtige dennen die op de zandvlakte staan.

Virginie en ik fietsten en wandelden vaak over het steeds mooier wordende heidegebied naast de camping. Kwestie van al die ijsjes en taart nog enigszins neutraliseren ;>)).

Gisteren hadden we naar de fundag van de Belgische whippetclub gewild, maar helaas had Hazel een van haar voetkussentjes beschadigd tijdens een van haar konijnenescapades, dus hebben we moeten afzeggen.

In Hilversum bleef het die dag droog weer, dus gingen we nog eens een paar uurtjes de hei op om wat foto’s van de dames te maken. Dusty met haar brindle schutkleuren;

Dune;

Doortje en Dusty;

Doortjes duik;

Hazel;

En met een grote sprong op de lens af. We hebben een heerlijke week achter de rug, met gezellige mensen, lekker eten, goed weer en tevreden vermoeide hondjes.

Terwijl ik dit zit te typen zijn Virginie en haar mam Tessa alweer in Brugge. De regen hamert op mijn caravan, het is nog maar 14 graden dus de vloerverwarming staat lekker aan. Morgen ga ik ook naar huis, en dan tijdens de werkweek weer wachten op mooier weer, dat er beslist weer aan zit te komen.

Volgende week zondag 23 augustus staat om 13.00 uur een wandeling op het program voor degenen die graag de paarse heide willen komen bewonderen.