Een onderonsje in de bench…..

Tja, dat krijg je, wanneer je een wellnessdag inlast, voor een gezichtsbehandeling, hot stone massage, sauna, en om op een bijzondere manier de vissen te voeren…… je blog blijft dan onaangeroerd!

Het kwam vandaag wel nog van een strandwandeling met ons bezoek, maar het was te koud en winderig om een buikfoto van Hinde in de natuur te maken.

Hinde is nu zes weken zwanger. Ze groeit gestaag, maar gelukkig niet meer zo explosief als vorige week opeens gebeurde…. want er zijn toch nog bijna drie weken te gaan.

Dit was een buikfoto van Hinde’s moeder Jewel, ook zes weken na de dekking. Zij lijkt hier dikker dan Hinde, maar zij droeg haar pups wel meer “onderaan” dan Hinde, die net als haar oma Chloe vooral van boven gezien heel breed is over de ribpartij en er dus “ronder” uitziet.

Hinde heeft altijd haar neus op tafel, en het is moeilijk om haar op rantsoen te zetten in deze toestand. Dat doen we dus ook niet……

Verder is hier alles in diepe rust, en de bank goed bezet. Ik heb eigenlijk geen zin om kerstbomen op te tuigen. Less is more…. er komt volgende week ook al een grote werpkist in de kamer te staan! Gelukkig heb ik standaard kerstkleuren in mijn huis ;>))

Met een kerststuk op de bar kom je ook al een heel eind. En kaarsen, véél kaarsen ;>))

Cadeautje uit Zwitserland ligt al een week mijn geduld op de proef te stellen…..

De échte cadeautjes liggen trouwens op de bank. Hier liggen er bij elkaar geteld misschien wel…… 8, 9, 10?

Het puppykraampakket is net binnen; met allerlei handige accessoires die nodig zijn voor, tijdens en vlak na de geboorte. Voor het eerst heb ik de boel niet geleend ;>)). De werpkist schiet nu op heb ik gezien (met dank aan Ronald); volgend weekend kan Hinde waarschijnlijk haar hol wel gaan verkennen!

Uit oude teksten en schilderijen kunnen we opmaken dat windhonden van uiteenlopende maten al duizenden jaren geleden werden ingezet als zichtjager op wild. Deels ter vermaak, maar vooral om af en toe voor een stuk vlees op tafel te zorgen. De naam “whippet” had rond 1600 de betekenis “kleine hond” en werd pas in 1841 gebruikt om een “kruising tussen Greyhound en Spaniël” te beschrijven. In die tijd was het alleen de adel toegestaan om Greyhounds te bezitten en ermee te jagen, het volk bezat waarschijnlijk wel kleine windhonden en windhondkruisingen ten behoeve van de stroperij.

De whippet zoals wij die kennen is echter – zoals veel hondenrassen – een relatief jong ras, dat door de mijnwerkers en fabrieksarbeiders in Noord Engeland werd gecreëerd uit windhonden en terriërs. Whippets werden ook wel “snapdog” genoemd (to snap = snauwen, happen), omdat zij razendsnel konden uitvallen naar andere honden.

Toen het Engelse parlement in 1835 gevechten tussen honden, beren en stieren verbood, zou het nog tot 1850 duren tot dat verschijnsel daadwerkelijk werd gestaakt. De arbeidersklasse moest omzien naar een ander vermaak en het “snapdog coursing” werd in korte tijd populair; whippets werden in een afgesloten terrein losgelaten op een konijn of rat. De hond die het diertje als eerste wist te grijpen en doden was de winnaar en de eigenaar won het geld van de weddenschap. Whippets werden op één dag soms wel dertig keer de arena ingestuurd en hadden baat bij zowel snelheid als uithoudingsvermogen en felheid. Deze eigenschappen werden verkregen door in de fokkerij windhonden en terriërs te gebruiken. De gegoede burgerij keer erg neer op deze “sport” en uiteindelijk werd het verboden.

Na dit verbod vond men een alternatief vermaak in de vorm van het rennen. De eerste vorm van rennen was het “rag racing”. Whippets werden bij nek en staartaanzet vastgehouden en na het startschot met een grote zwaai zo ver mogelijk door hun “slipper” (starter) gelanceerd, in de richting van een recht traject van 90 tot180 meter. Zij renden naar hun eigenaar of trainer, die aan het eind van het traject met een “rag” (lap) stond te zwaaien en te roepen. Eenmaal bij de finish aangekomen sprongen de whippets naar de lap en grepen die vast, waarna ze rond werden gezwaaid om hun snelheid op te vangen. De whippet kreeg in deze tijd de bijnaam “renpaard van de armen”.

De renwedstrijden waren in de periode 1880 – 1930 zeer populair. Zij werden gehouden op zaterdagen met honderden whippets en dit trok duizenden toeschouwers. Er werd daarbij stevig gewed op de deelnemende honden. Succesvolle whippets brachten veel geld in het laatje en werden door hun eigenaren thuis goed gevoerd en helemaal in de watten gelegd; menige whippet sliep bij zijn eigenaar onder de dekens, aan het voeteneind.

Kleine whippets waren minder snel dan grote whippets; teven sneller dan reuen. Er werd daarom gewerkt met handicaps; op basis van gewicht en geslacht kregen whippets  een of meer meters voorsprong op elkaar. Snelheid was het enige criterium dat belangrijk was; door Italiaanse windhondjes en Greyhounds in de fokkerij te betrekken kreeg de whippet een lichtere constructie, langere poten, een diepe borst die ruimte biedt aan hart en longen en de typische bespiering waaraan men een windhond herkent. De whippet woog in die tijd gemiddeld negen kilo en legde met sprongen van vijf meter het traject van180 meteraf in ongeveer 12 seconden.

Het Engelse stamboek van de whippet werd in 1890 geopend en de eerste whippets verschenen daarna op shows. Hier werd gekeurd naar een geschreven rasstandaard waardoor er steeds meer uniformiteit in het ras kwam. Op dat moment ontstond wat men in die tijd “de moderne whippet” noemde. In feite leek de whippet ondertussen nog het meest op een kleine Greyhound, reden waarom de Engelse Whippet Club in 1908 de Kennelclub (tevergeefs) verzocht de naam te wijzigen van “Whippet” naar “Miniatuur Greyhound”. Pas in deze periode werd het ras populairder buiten de arbeidersklasse; de whippet werd rond de eeuwwisseling door Engelse dames beschouwd als een zeer elegante “accessoire” en zij organiseerden zelfs races onder elkaar.

De whippet heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een zeer herkenbaar, wereldwijd erkend en gerespecteerd ras en valt niet meer weg te denken uit de windhondengroep.

“De whippet die rent laat de tijd en ruimte verdwijnen” (Croxton Smith)

© Monique Post

Den Helder, 1 februari 2009

Bronnen:

• The Whippet, the Dog Anthology
• Arrianus, de lange jacht en lurecoursing, van Hawkins, Jansen en Waidman
• The Whippet or race dog, van Freeman Lloyd
• The Whippet, van Bo Bengtson
• Sight Hounds, van Juliette Cunliffe