Het herstelhotel De Kim in Noordwijk is fantastisch; geweldige zorg, prima eten, fijne kamer. Veel oude mensen, die herstellen van heupoperaties, maar ook daar zitten weer leukerds bij die om vijf uur ’s middags gezellig een flesje wijn voor je open trekken op hun kamer ;>)). Het litteken op mijn buik heelt goed, maar van wandelen over het strand komt nog niet veel. Mijn camera bleef ongebruikt liggen, tot ik een andere horizon ontdekte, dichterbij, in mijn eigen kamer. Het zijn de mooie en lieve dingen die voor me werden meegebracht op opgestuurd ;>). Zoals deze prachtige pioenrozen;

Overal in het hotel hangt kunst, tot op de kamers aan toe; zoals deze serie schoenen van kunstenares Inez.

Ik ontving allerlei leesvoer, waar je blij van wordt…..

Deze kaart staat symbool voor alle leuke kaarten die hier in de brievenbus rolden, waarvan sommige al klaar lagen op de dag waarop ik hier gammel uit het ziekenhuis aankwam  ;>))

Close up van een vrolijk bosje lathyrus dat ik gisteren kreeg in een schattig vintage retro vaasje;

En dan zijn er natuurlijk de fantastische bonbons van Huize van Wely, hier in het centrum van Noordwijk…….

Het strand ligt echt op steenworp afstand, en is met de rolstoel goed bereikbaar. Leuke pavilioens waar je lekker kunt lunchen met bezoek.

Het verblijf in de Kim, met een fijn verstelbaar bed, aangepaste badkamer, het geweldige personeel en de mooie omgeving is een goed vervolg geweest op mijn week in het ziekenhuis, waar ik vanuit mijn bed dit mooie uitzicht had op de Helderse Lange Jaap, en het Huisduiner poldertje.

Maar pas wanneer ik de dames thuis weer om me heen kan hebben, en weer een beetje kan wandelen, wordt het weer echt leuk ;>). A.s. donderdag is het zo ver!

Op zondag 17 juni organiseert de Nederlandse Whippet Club voor de 29ste keer de Jonge honden- en verteranendag, buiten bij partycentrum “Het Leersumse Veld” te Leersum.

Keurmeester voor het Italiaantje is Mevr. M.I. Veigarsdottir (B)
Keurmeester voor de whippet is de heer G. Decruy (B)

Inschrijfgeld is slechts 10 Euro per hond, inschrijving voor de nestbeoordeling is gratis.

De inschrijving sluit op vrijdag 1 Juni 2012

I.v.m. met internet problemen zijn inschrijvingen van 7  en 8 april en niet in de NWC  administratie aangekomen. Indien U op één van deze dagen hebt ingeschreven, graag contact opnemen met oetkepel@gmail.com (Magiel Marijnissen). Onze excuses voor dit ongemak! Inschrijven kunt u via de site, www.whippetclub.nl

Iedereen is uiteraard van harte welkom om te komen kijken; entree is gratis!

Arme Hinde heeft heel wat te stellen met haar snel groeiende en loeisterke dochter Hazel. Ze wordt gebruikt als gezellige ondergrond voor kauw- en kluifwerk;

Hazel kan heel lief kusjes uitdelen, maar zet tijdens het spelen letterlijk en figuurlijk een steeds grotere mond op ;>). En viel dat laatste scherpe hoektandje er nu maar eens uit, dat zou Hinde een hoop pijn schelen…..

Op de dijk komen we veel honden tegen en dat is heel goed voor Hazel, die haar sociale vaardigheden verder verbetert. Op de foto een dikke labrador in de groep. Het ziet er gezellig uit, maar eigenlijk houden de dames haar hier als “gijzelaar”. Hoe groter je groep whippets, hoe meer kans dat ze het overwicht van de groep laten gelden. Van bijten komt het gelukkig nooit, het blijft bij een beetje pesten. Zouden teven hier meer naar neigen dan reuen, vraag ik me af?

Kijk, langzaam probeert ze de groep te verlaten, en ze “tongelt” om aan te geven dat ze zich niet helemaal pluis voelt. Zie de triomfantelijke whippetgezichten, terwijl ze haar uitgeleide doen ;>)

Vaste prik: Hazel dwingt Hinde om het haasje te spelen;

Ze bespringt haar net zo lang tot Hinde toegeeft en een sprintje inzet;

Hinde blijft haar met twee vingers in haar neus voor; en Hazel laat gefrustreerde blafjes horen.

Het blijft een prachtig gezicht, en Hazel wordt wel steeds vaardiger en wendbaarder.

De sessie wordt beëindigd met wat gebekvecht;

En een zeer voldane Hazel.

De laatste weken gekke kiepoortjes van het tanden wisselen!

Dit was voorlopig het laatste blogje voor de komende weken. Morgen ga ik onder het mes, en ik zal mijn viertal de komende drie weken helaas niet kunnen zien. Om de tijd wat te vullen laat ik hier de komende weken mijn lievelingsfoto’s van afgelopen jaren de revue passeren. Tot binnenkort weer!

Vorig weekend was het eindelijk zover: de feestelijke opening van het allereerste onderkomen van de Dierenambulance Den Helder. Geen nieuw onderkomen, maar een aantal gedoneerde portacabins, die geschakeld zijn en door de vrijwilligers (waaronder mijn broer Ronald) in samenwerking met SBS6 zijn omgetoverd tot een gezellig “clubhuis” waar de materialen worden opgeslagen en vergaderd en gegeten kan worden.

Maar eerst moest er natuurlijk gespeecht worden. Walter (van de dierenambulance) bijt het spits af en doet het prima …..

Onder het toeziend oog van onze PR-dame Ilse en de plaatselijke pers;

En dan is Martin aan de beurt. Martin Gaus is na al die jaren op TV en in de belangstelling doorgewinterd en houdt een hartelijk verhaal over de betekenis en het harde werk van vrijwilligers in de dierenwereld, die van de dierenambulance in het bijzonder.

Mijn moeder heeft zich verdekt opgesteld bij de champagne en luistert toe – en begint door zijn verhaal al wat te ontdooien voor Martin ;>). Zij kent hem nog uit de tijd dat hij wekelijks voor de Tros televisie ongehoorzame hondjes door de lucht liet vliegen middels stevige correcties aan de riem – en heeft sindsdien haar mening wel over hem klaar ;>). Gelukkig heeft ze naderhand in een rustig hoekje een gebakje met Martin op staan peuzelen, en werd de mening volgens mij een beetje bijgesteld….

De naamplaat van het onderkomen werd vervolgens onthuld: “De Dierenkooy”, met een knipoog naar de locatie van het onderkomen; bedrijventerrein Kooypunt naast ons vliegveld De Kooy (ja, Den Helder wereldstad! ;>)).

Het gebak staat klaar en de champagne vloeit rijkelijk, alles tot in de puntjes verzorgd door het vrijwilligersteam.

Uit de wind, achter de containers van het bedrijf dat als sponsor een stuk terrein in leen heeft gegeven voor het onderkomen, staan stands van het dierenasiel, de vogelwerkgroep en de dierenambulance.

Natuurlijk trokken de whippets Martin’s aandacht; hij heeft zelf ook whippets gehad, waarvan Raisa het oudst is geworden: 17 jaar. Raisa was een pensiongast bij de familie Gaus, en zij hadden al snel door dat whippets niet in kennels thuis horen. Raisa mocht daarom bij hen in huis, en kwam, zag en overwon. Al in nacht één wist zij door te dringen tot de echtelijke slaapkamer, om er geen nacht meer over te slaan. Ze is tot haar 17e bij hen gebleven. Kijk nou toch – mam zo te zien toch wel in haar nopjes op de foto met Gaus ;>)))

De dierenambulance blijft natuurlijk niet maar wat op de lauweren rusten in het clubhuis; hier zijn mijn broer Ronald en een collega ouderloze eendjes aan het redden…..

Het lijkt onaangenaam in dat water, maar niet iedere keer dat de ambulance rijdt is het even spannend. Dit is weer iets anders dan de ritjes naar het dierencrematorium die sowieso dagelijks aan de orde zijn….

Wat een handige broer heb ik toch……..