Vanavond liep ik het liniepaadje langs het ziekenhuis. Een leuk smal dijkpaadje langs water en weilanden, met aan weerszijden een lange sloot. Op het weiland waar meestal paarden staan stond nu even niets, alleen heel hoog gras. De neuzen van de dames gingen almaar de lucht in…… wat hebben ze geroken, konijn, kat, haas? Alledrie eigenlijk even slecht nieuws……

Nog voor ik ze kon grijpen ontdekten Hinde en Hazel dat ene droge plekje dat vanaf het paadje naar het weiland leidt, en daar vlogen ze in het rond. Nog geen tien seconden later kwam een haas recht op me af gerend; ik stond kennelijk midden op zijn hazenpad en dus denderde hij vlak langs mij het dijkpaadje op.

De dames – inclusief Chloe – hadden dit niet gezien. Door het dolle heen kamden zij keer op keer het weiland door, en iedere keer leidde het spoor hen naar mij toe, ze gebruikten duidelijk alweer hun neus. Ik maar hopen dat er niet ergens jonge haasjes lagen, of nog een volwassen haas. Uiteindelijk wilden ze langs mij het spoor verder volgen en kon ik ze in hun kladden grijpen. Ze liggen nog hijgend na te genieten op de bank.

Tja, die whippets hebben een super goede neus. De beste neus namelijk van alle windhondenrassen!

Foto A. de Groot. Wat zijn het toch prachtige dieren……

Ik heb ook wel eens meegemaakt dat een haas over een brede sloot sprong, met Chloe en Jewel in zijn kielzog. Die kwamen niet droog over, waarna ze met doorweekte jassen achter hun prooi aan gingen. Met als gevolg voor allebei een sportkuch. Chloe’s schouder vloog uit de kom toen zij elf was en dat was ook het gevolg van een hazenjacht. Hinde kreeg hem na een hele lange course toch te pakken, echt tot mijn verdriet. En Jewel’s teen waarvan de bandjes aan gort gingen op het asfalt van de zeedijk kwam ook al door een haas die op ons af kwam gehobbeld op klaarlichte dag. Ook die kon het niet meer na vertellen, doordat hij met vier whippets tegelijk van doen had. Ik kon er weinig aan doen, het gebeurde midden in een losloopgebied, maar wanneer zoiets gebeurt slaap ik echt niet lekker. Tja, ik probeer het te voorkomen maar de combi whippet/haas heeft hier zeker al voor de nodige consternatie gezorgd, bij mens en dier……

Virginie is gisteren voor het eerst met Dune (Salty Sand’s Autumn Melody) naar een coursingwedstrijd geweest in Axel en daar werd zij 4e bij de whippets. Virginie is trots, en wij natuurlijk ook! Dune is een late starter want in september zijn onze A’tjes alweer zes jaar oud. Virginie heeft de lol van het coursen nog niet zo lang geleden ontdekt – dankzij de fundagen van de Nederlandse en Belgische whippet clubs – en heeft toen met Dune en Dusty naar de coursinglicentie toegewerkt.

Een foto van Dune toen zij haar eerste haasvast haalde bij Nienoord in Leek.

Op 15 augustus heeft de Belgische whippet club altijd haar fundag; daar kunnen huishondjes onder begeleiding proeven aan wat rennen en coursing is. Ook de Nederlandse whippet club heeft dit soort dagen; zodra ik een datum weet zal ik dat hier communiceren.

Dune is de moeder van Virginie’s eerste Dust ’n Dunes nest, dat op 6 december 2012 ter wereld kwam.

Een onderonsje tussen Julie (kleindochter van Elly en Hans) en Maestro (Salty Sand’s Anthem of Atlantis)