De meteorologische herfst is op 1 september begonnen…. nou, dat is te merken! Vanmorgen een fikse wind op de dijk, en wat is er weer veel water gevallen in de afgelopen week.

Deze foto van het verschrikkelijke onweer vorige week, van de hand van mijn stadgenoot Tom van Ossanen haalde zelfs de krant. Den Helder kent enkele geweldige fotografen, die de mooie dingen die hier zijn en gebeuren prachtig vast weten te leggen.

Hazel en Hinde stonden vanochtend op de dijk te snuiven met de neuzen in de richting van Texel….

Zouden ze hun broer Bidai daar soms ruiken ;>)))

Hazel met een vieze nek en halsband….. er lag iets doods op de dijk. Een klein diertje, dat zij dan steeds weer oppakt, ermee wegrent, om er buiten mijn bereik in te liggen rollen ;>)

Hinde stapt er lekker overheen. Over 3 weken is het alweer een jaar geleden, dat zij haar rug brak en er plastic platen in kreeg.

Ik ben reuzetrots op hoe ze zich momenteel redt. Op dit filmpje is zij degene die als eerste in beeld is, Hazel achtervolgt en dan inhaalt (Hinde met het blauwe bandje, Hazel met het rode). Natuurlijk past Hazel hier haar snelheid aan aan haar moeder, omdat ze anders niet leuk kunnen spelen, maar toch….. wie had dit 10 maanden geleden kunnen dromen, toen Hinde verlamd op de bank lag…. ik niet!

Gisteren vierden de pups van ons nest van Jewel en Tibere hun zevende verjaardag. Vooraan Tiba, Dune en Grace. En achteraan Zoe, Fenja, Hinde en Maestro. Mijn wens voor alle zeven is dat zij er allemaal nog minimaal zeven jaar aan vast plakken.

Twee weken geleden hadden we een windhondenwandeling in Hilversum. Die had ik een week vantevoren pas aangekondigd, omdat ik wist dat ik er toch zou zijn, en me afvroeg of er mensen waren die ook van de paarse heide wilden genieten. Het was een zonnige dag en de voorspellingen waren “heet”, maar er stond gelukkig een stevige bries op de hei, waardoor het prima was te doen.

We waren met een man of 30 en zo’n 30 honden en dat was een prettig aantal. Geen soep, koffie of thee, gewoon lekker wandelen en daarna een ijsje bij de snackbar. Voor mij persoonlijk was dit iets meer genieten dan op onze hele grote wandelingen met alle toeters en bellen, ook al blijft het fantastisch om zo’n 100 windhonden op een kluitje te zien en mee te maken…. allebei heeft wel iets.

Ook hebben we een heerlijke wandeling en lunch beleefd met Herma en haar twee whippets Anyl en Raguel.

Anyl komt uit het eerste nest van Annemarie (Ballistic Whippets).

Raguel komt uit het Salty Sand’s nest van Megan, van 2014. Die twee kunnen het prima met elkaar vinden en zijn bij het rennen aan elkaar gewaagd; Raguel is niet veel groter dan Anyl en met zijn langere lijf sneller, maar Anyl is daarentegen iets wendbaarder, en ik heb ze spectaculaire rensessies zien maken, met pirouettes van Raguel en al.

Op de laatste zomerdag van de week had ik Sylvia te gast op de camping. Wij kennen elkaar uit Den Helder, maar helaas wonen we nu niet meer zo dicht bij elkaar. Syl is een vierdaagse loopster, dus voor ons rondje Hoornboegse heide draaide zij haar hand niet om.

Syl is degene die 15 jaar geleden deze foto maakte van Chloe en mij, toen ik haar net had opgehaald. Chloe was mijn allereerste whippetje, oma van Hinde en overgrootmoeder van Hazel, en dat moest met champagne worden gevierd op het strand!

Een jaar geleden kwam Siro uit Spanje in mijn leven. Een slungel van 9 maanden oud, die nog helemaal moest worden gesocialiseerd.

Hij vond al na een maand zijn gouden mandje bij Rosanna en Guido en hun whippetroedel, waaronder Ryan, de broer van Hazel, Megan en Bidai.

Het gaat fantastisch met Siro, hij is gelukkig, en hij is uitgegroeid tot een indrukwekkende hond met een gouden karakter. Van dit soort dingen word ik heel erg blij!

Over mooie portretten gesproken…. deze liet Manon laatst maken van Bidai…. ik zie zijn moeder Hinde en ik zie zijn oma Jewel, kortom, ik kijk er heel graag naar.

Hinde in de tuin bij Marieke. Ze kan weer met wat allure staan, maar je ziet goed dat haar onderbelijning niet zo strak meer is. Ze heeft een kilootje meer dan zou moeten, maar ook denk ik dat zij haar buikspieren niet meer kan trainen, door de stijve plastic platen in haar rug. Bij het rennen blijft haar rug stijf, alleen haar poten doen het werk.

Wij kwamen Marieke’s nieuwe pupje Fuego bewonderen, een halfbroer van Hazel, Megan, Bidai en Ryan (zelfde vader Jazz). Hij is gefokt door Cisca van der Toorn.

Hazel met haar halfbroertje;

Saaie bezoekers heb je, Fuego.

Ik sluit af met Bidai’s zus Hazel….. de zomer is helaas zo goed als voorbij, maar binnen is het ook goed toeven. Kaarsjes aan, wijntje erbij. We komen de herfst heus wel door.

Vandaag viert onze Wild and Free of Herlaers Town “Isis” haar 15e verjaardag. Deze standfoto maakten we vorige week van haar, op de Hoornboegse heide, waar zij – weliswaar blind en behoorlijk doof – keurig nog meedoet aan de wandelrondjes. Ze is een hele kieskeurige eter, waar Ronald meer geduld voor opbrengt dan mijn moeder en ik. Net als je denkt “hier is ze dol op” dan haakt ze weer af. Ze eet eigenlijk alleen ’s avonds pas iets, maar mager is ze niet, dus er valt eigenlijk niets te klagen ;>).

Ome Cor met Isis, 10 weken oud. Ze was het kleinste pupje, uit het laatste nest dat de op het gebied van show zeer succesvolle gebroeders Wim en Ger de Gans hebben gefokt. Dit was vlak voordat Ger de strijd tegen zijn ongeneeslijke ziekte verloor. Zij komt uit de combinatie Per-Mo’bile Exotic Sweede “Didi” van Jannie Winkel en Ned. Duits Lux. Kamp. Wild Angel of Herlaers Town “Chantal”. Ze heeft wel een interessante stamboom: http://thewhippetarchives.net/details.php?id=13314

Een dierbare foto, van de hoogbejaarde Pukkie en Kino, en pupje Isis. Pukkie was het hondje van Ronald’s ex, dat hij uiteindelijk heeft gehouden. Zij was aan het eind van haar leven blind en doof, en is bij Ronald 17 jaar oud geworden. Kino was het vlinderhondje van mijn moeder en ome Cor. Kino was een bekende show- en fokreu die na zijn carriere is doorverkocht aan een verslaafde jonge vrouw, die hem op een dag bij mijn moeder aan de deur bracht nadat haar vriend Kino weer eens verschrikkelijk had mishandeld. Ik zal jullie de details besparen, maar die avond dachten mijn moeder en ik echt dat hij ging sterven, omdat hij er simpelweg niet meer wilde zijn. Maar hij heeft het gered en werd ieder jaar iets vrolijker, en de lieveling van iedereen die hem ontmoette. Hij is ruim 16 jaar geworden. Isis is de jonge opvolger geworden voor zowel Pukkie als Kino, en is van Ronald en mijn moeder samen.

Een schattig bolletje als pup, maar helaas geen heldin buiten, ze was bang voor verkeer en ook heel erg wagenziek. Ze deed ook niet zo aan interactie met andere honden. Kortom, zij leek minder goed gesocialiseerd te zijn dan onze andere pup Chloe, die 3 maanden eerder bij ons kwam. Nu hadden zij ook heel verschillende genen, maar dit duidelijke verschil in hoe zij als pup en ook later in de wereld stonden is echt wel een van de redenen geweest waarom wij voor onze eigen nesten een intensief socialisatieprogramma toe hebben gepast, waarbij o.a. contact met vreemden, de straat en het autorijden veel aandacht krijgen.

Isis en Chloe; 8 maanden en 12 maanden oud. Chloe was mee toen we Isis gingen halen en zij hebben het altijd uitstekend kunnen vinden samen. Zij waren dan ook iedere dag samen bij mijn moeder. Een keer maar zijn ze elkaar in de haren gevlogen en keken ze een halve dag ieder een andere kant uit. Daarna is er nooit meer iets gebeurd; wanneer Isis bij mijn honden wordt gestopt in de auto, of andersom, valt er echt nooit een grommetje; zij begroeten elkaar altijd blij kwispelend.

Chloe en Isis poseren voor een van onze eerste kerstkaarten;

Isis liep als jonge hond altijd met ballen en stokken rond; hierdoor zijn haar tanden al vroeg helemaal afgesleten, waardoor we daar paal en perk aan moesten stellen.

En in de natuur liep zij regelmatig de nodige beschadigingen op met haar wilde gedoe. Wat dat betreft hebben Wim en Ger haar de juiste stamboomnaam toebedeeld; Wild and Free of Herlaers Town.

Isis is niet veel geshowd door mijn moeder, ze is een klein en compact teefje, maar mijn moeder bracht haar jaren lang ieder jaar voor op de kampioensclubmatch van de Ned. Whippet Club. In de ring zag zij er dan heel anders, heel elegant uit, en zij werd altijd bij de beste vier geplaatst, in – in die tijd vergeleken met nu – hele grote tevenklassen en onder zeer uiteenlopende keurmeesters.

Isis’ alerte en vrouwelijke expressie.

Isis’ eerste bezoek aan de renbaan, in Lelystad, met mijn moeder en ome Cor. Ze werd bovenop de heg gelegd om te kijken, en het duurde niet lang voor het muntje bij haar viel. Op de fundagen van de NWC beleefde zij veel plezier aan het coursen en rennen.

Maar toen zij zeven jaar oud was kreeg zij helaas acuut glaucoom in een oog, het zwol op en zij had zoveel pijn, dat het moest worden verwijderd. Om het verlies aan zicht te compenseren ging zij vanaf dat moment buiten haar oor aan die kant rechtop dragen. Dat is goed te zien op de bovenste standfoto die wij vorige week van haar maakten.

Een whippetleven vliegt zo maar voorbij. Een foto van Ronald met Iesje in 2000.

En een foto van Ronald met Iesje vijftien jaar later. Allebei veranderd, ouder, maar nog meer verknocht aan elkaar dan toen……

De afgelopen weken zagen we de Hoornboegse heide naast de camping steeds paarser worden….. dit is de mooiste periode om hier te wandelen, en daarom kozen Virginie en ik ervoor om samen een weekje vakantie te vieren in Hilversum.

Ronald en Els kwamen mijn moeder en mij begin augustus afwisselen in de caravan. Hier een onderonsje van moeder en zoon, op Ronald’s verjaardag.

Al achterover leunend genoten we van de vele vliegtuigjes die over de bomen scheerden, anticiperend op de landing op het vliegveldje van Hilversum aan de overkant van de camping. Toen ik twee jaar geleden begon met het huren van een jaarplaats op deze camping vroeg ik me af of het vliegverkeer te irritant zou zijn. Maar wij bleken het heel erg leuk te vinden om gade te slaan, en op sommige dagen gebeurt er niets in de lucht.

Deze foto van Hinde’s sprong over de boomstam maakte ik ook in Hilversum; iedere dag als we daar wandelen doet ze dit, en kijkt daarna triomfantelijk naar ons om. Ze weet volgens mij zelf heel goed, dat het niet vanzelfsprekend is om met twee rigide platen in je rug over obstakels te zeilen ;>))

De heide kleurde in de afgelopen 10 dagen steeds paarser – deze overzichtsfoto is van vorige week.

Op zondag kwamen er een aantal Sandjes wandelen en eten; het was prachtig weer, bijna te warm zelfs midden op de heide.

Het was weer even geleden dat we Salty Sand’s Acapella Lovesong “Tiba” hebben gezien, maar ze was ons nog niet vergeten!

We waren met 18 mensen en 19 hondjes op de wandeling.

Af en toe zochten wij de koelte onder de bomen op;

Na afloop streken we neer op de camping voor de maaltijd van verschillende soorten pasta en salade, en taart als toetje.

Virginie had 50 meter hekwerk mee voor de vakantie, dat we hadden neergezet rond onze twee caravans. Super om zo’n kudde whippets in de buurt te houden ;>)).

Manon kwam ook nog even buurten, met Bidai, Payute en Nis’ga.

Met bestek en grote pannen die ik meebracht uit Den Helder, lukte het allemaal prima.

We boften ontzettend met het weer; het heeft misschien een paar druppels geregend aan het eind van de dag, maar het was grotendeels zonnig en warm.

Arend maakt zich altijd zeer geliefd bij de Sandjes; ik weet ook niet hoe het komt.

Hinde, Hazel en Dune maakten het zich gemakkelijk in het tentje dat ik voor gasten naast de caravan heb staan.

’s Avonds werd de vuurkorf voor het eerst in twee jaar ingewijd, dank zij het enthousiasme van Djeff en Djosh. Hij heeft anderhalf jaar als plantenbak gefungeerd, met een vuilniszak met aarde erin. Maar dit is het betere werk…. reuze gezellig! Er gingen wat mensen naar huis, anderen bleven het weekend kamperen op onze camping, en Nikki betrok samen met Ivy het gastententje.

De volgende ochtend kwam Yvonne gezellig met haar roedel, voor de koffie, een wandeling en de door haar meegebrachte broodjes gezond.

Yvonne, Nikke, Virginie en Tessa aan tafel.

Rosanna kwam met Ryan langs. Zo’n mislukte groepsfoto is eigenlijk nog leuker dan een gelukte groepsfoto ;>)).

We wandelden dat het een lieve lust was, hier Hazel met haar stoktrofee, ze kunnen haar nooit groot genoeg zijn.

En tussendoor heerlijk relaxen in het zonnetje, bij de caravan.

Moeder en dochter: Hinde’s nestzus Dune, geboren bij ons, en haar dochter Doortje, geboren bij Virginie.

We trokken het halve bos leeg en daarna ging Virginie lekker aan het werk met de zaag.

En dan ’s avonds heel veel eer van het werk ;>))

We hebben een paar keer geluncht bij kasteel Sypestein, een paar kilometer bij de camping vandaan, in Nieuw Loosdrecht.

Elly kwam nog een keertje wandelen, zonder Mozart en Maestro deze keer, omdat Ivy loops is.

Elly, Virginie en Nikki vonden het niet erg dat ik Hazel en Hinde los liet; die verdwenen wel wat uit zicht achter de konijnen aan, maar we kregen ze redelijk snel ook weer te pakken.

Heerlijk keuvelen op de hei, alle tijd om bij te kletsen.

Elly maakte na de lunch plaats voor Ron met zijn Jack Russels. Toch maar even een tentje bijgezet op ons kamp.

We besloten om ook wat wandelingen te maken in andere mooie gebieden in de buurt.

Het prachtige bos van Lage Vuursche…

Met een ijsje in het gezellige Lage Vuursche, waar ook Prinses Beatrix woont sinds zij het regeerstokje overgaf.

Na zo’n mooie lange wandeling streken we dan weer neer op de camping…

Met z’n allen relaxen tussen het drogende wasgoed….

We hebben mijn buitenkeuken heel goed benut afgelopen week.

Weer zo’n mooie avond met vuur en een wijntje! Het mooiste vuur van de week deze avond, dankzij de materialen die Ron meebracht om de vuurkorf te verbeteren.

De volgende dag stond een mooie wandeling in Soestduinen op het programma.

Hazel bleef lekker aan de riem hier, want er zijn een paar interessante hoeken vol konijnen in dat gebied.

Hinde liep los, en wist nog precies waar dat allemaal was….

Pauze terwijl we op Hinde wachten….

Skundi en Bjani tussen de luchtwortels van een van de prachtige dennen die op de zandvlakte staan.

Virginie en ik fietsten en wandelden vaak over het steeds mooier wordende heidegebied naast de camping. Kwestie van al die ijsjes en taart nog enigszins neutraliseren ;>)).

Gisteren hadden we naar de fundag van de Belgische whippetclub gewild, maar helaas had Hazel een van haar voetkussentjes beschadigd tijdens een van haar konijnenescapades, dus hebben we moeten afzeggen.

In Hilversum bleef het die dag droog weer, dus gingen we nog eens een paar uurtjes de hei op om wat foto’s van de dames te maken. Dusty met haar brindle schutkleuren;

Dune;

Doortje en Dusty;

Doortjes duik;

Hazel;

En met een grote sprong op de lens af. We hebben een heerlijke week achter de rug, met gezellige mensen, lekker eten, goed weer en tevreden vermoeide hondjes.

Terwijl ik dit zit te typen zijn Virginie en haar mam Tessa alweer in Brugge. De regen hamert op mijn caravan, het is nog maar 14 graden dus de vloerverwarming staat lekker aan. Morgen ga ik ook naar huis, en dan tijdens de werkweek weer wachten op mooier weer, dat er beslist weer aan zit te komen.

Volgende week zondag 23 augustus staat om 13.00 uur een wandeling op het program voor degenen die graag de paarse heide willen komen bewonderen.