Truus Bakker-van Empel, * 20 maart 1930, + 3 februari 2024

Mijn blog viel in november 2023 stil, na het inslapen van mijn lieve oude Hinde. Toen Hinde ons verliet zaten wij namelijk midden in de intensieve zorg voor mijn moeder, die naast haar vergevorderde dementie lichamelijk haar laatste levensfase in was gegaan. Nog geen drie maanden later overleed zij en er kwam een einde aan bijna 62 jaren plezier hebben van en met een moeder vol humor en vrolijkheid, die altijd klaar stond voor mens en dier.

Mam groeide op met een hond en een poes en zij werd een vrouw die altijd klaar stond voor mens en dier. Paarden en honden hadden haar voorkeur, maar wilde dieren in nood konden altijd op haar hulp rekenen. Toen mijn Griekse hondje Rhody in 1998 was overleden en ik geen geschikte opvolger voor haar vond, was zij het die begon over een whippet. Met als gevolg dat twee jaar later onze eerste twee whippets, Chloe en Isis, hun intrede bij ons deden. Samen fokten we enkele nesten, waaruit steeds een teefje bleef. Ik was jaren actief in de evenementencommissie van de Nederlandse Whippet Club en organiseerde wandelingen door het hele land. De mensen die kwamen wandelen kenden allemaal “oma Bakker” en haar heerlijke pannen verse soep die meekwamen in de auto of het campertje.

Als ik ging werken of zonder honden op vakantie wilde, dan bracht ik mijn roedel altijd naar haar toe. Dat ben ik blijven doen tot maart 2020, toen het Corona tijdperk aanbrak; zij was toen al 90 jaar oud.

Zij was ook degene die vond, dat ik na twee mislukte adopties, de 9-jarige reu Tobie zelf maar moest houden, gezien zijn toen nog wat lastige uitvalgedrag. Ik had het immers op me genomen om hem een goede plek te bezorgen na een leven van verwaarlozing bij mensen hier in de stad, dus ik was verantwoordelijk voor hem geworden. En zo werd de roedel uitgebreid, want moeders wil was weliswaar niet wet, maar had wel degelijk een sterke invloed. Tobie ontwikkelde zich als een zonnetje en aanbad mijn moeder.

Over haar is nog zoveel te vertellen en ik zou dat hier eigenlijk ook moeten doen. Maar ik hou het kort want sinds haar overlijden werden het verdriet en gemis steeds groter. Er is nu weliswaar weer tijd voor leuke dingen, maar het is een feit dat ik veel van die leuke dingen samen met haar deed. Dagelijks halen mijn broer en ik uitspraken van haar op, zoals “wat ze ruiken moeten ze ook proeven”. Wat betekent dat onze honden (nog steeds) altijd van alles het laatste hapje krijgen ;>)). Of “kom maar hier met die koude koffie, de gootsteen is er dol op”.

Mijn blog was gestopt door haar ziekte en overlijden, en de blog-draad weer oppakken lukt niet zonder bij haar stil te staan. Ik ben het leven dankbaar dat ik haar als moeder mocht hebben.