Terwijl Ronald en Hazel ’s morgens nog wat in de caravan lagen te tutten, maakten wij ons klaar voor de regen en de showring ;>)

Leve de grijze en de groene tentjes! Als je die niet hebt, hoor je er tegenwoordig niet meer bij, lijkt het wel.

Kijk, daar zit Virginie met Dusty in haar groene…..

En Nikki en Marianne met Megan in mijn grijze….

Er werd voor aanvang van de puppy en veteranenshow een interessante ringtraining gegeven en Marianne maakte daar samen met Megan gebruik van. Megan stond bij Marianne prachtig in stand, maar sprong als een kangoeroe op haar achterpoten mee de ring door. Ja, we moeten nog wel wat oefenen, maar Megan mag ook nog wel wat puberen ;>)

Megan stond op zaterdag ingeschreven in de puppyklas (6-9 maanden) onder Magnus Hagstedt en werd 3e geplaatst. In de klas 5-7 maanden op de puppy en veteranenshow onder Russell Sykes werd ze 2e geplaatst. Hier een foto die is genomen terwijl de zon er eventjes bij was!

Gangwerk tonen – zie ook Megan’s trotse eigenaar Arend op de achtergrond ;>)

Na het plaatsen had Megan alleen nog maar oog voor haar prijzen; en dan vooral het piepende kipje met kerstmannenbaard….

Helemaal happy met de buit de ring uit!

De volgende dag stonden Megan en ik opnieuw in de ring, o.a. naast Tinne met Annemarie’s Truffel, die een mooie derde plaats wist te bezetten. De regen kwam met bakken uit de hemel. Van mooi gangwerk tonen kwam bij geen van de pups veel terecht, ze steigerden als wilde paardjes.

Keurmeester Patsy Gilmour zag Megan wel zitten en plaatste haar 1e, met hetzelfde compliment als Russel Sykes de vorige dag maakte: “she is in such a beautiful condition”. Dat compliment gaat natuurlijk rechtstreeks naar haar eigenaren Marianne en Arend. Met dank, omdat zij mij net als Elly en Hans in de gelegenheid stellen om hun Sandje te showen.

Rolf en Liesel waren ook op de show, met Jazz, de vader van Megan, Hazel, Ryan en Bidaï. Leuk ook voor Arend, die als enige van de eigenaren Jazz nog niet had ontmoet. En ook een leuke kans om Megan met haar vader te laten poseren. Het viel ons op, dat zij haar expressie voor een groot deel van haar vader heeft gekregen.

Vader en dochter doen nog even samen een rondje over het veld.

Hinde stond op zaterdag en zondag ingeschreven in een grote open klas teven (18 inschrijvingen). Ze ziet er sinds haar nest beter uit dan ooit vind ik, en dus wilde ik haar daar gewoon laten zien. Overigens zonder veel verwachting, omdat ik dacht dat deze keurmeesters allebei voor een heel ander type whippet zouden gaan.

De eerste dag kreeg Hinde wel een uitmuntend maar werd niet geplaatst. Maar zondag werd zij door Patsy Gilmour 3e geplaatst en daar was ik heel erg blij mee.

Onze brave Chloe trad op zaterdag ook nog aan, in de veteranenklas. Met haar twaalf jaar was zij de oudste ingeschreven whippet op de show. Zij stond helemaal alleen in de klas 11-13 jaar op de puppy en veteranenshow en won een mooie 1e plaatsrozet en haar flesje bubbels.

Maar op de CAC show staan alle veteranen in dezelfde klas – en dus stond Chloe in de ring met veteranen die gemiddeld 3-4 jaar jonger en nog een flink stuk kwieker waren. Toch werd ze nog 3e geplaatst door Magnus Hagstedt. Op de bovenstaande foto zien we Chloe op de grond terwijl haar keurverslag wordt gedicteerd, en haar fokker Wim zijn Gemma (Falconcrag Golden) alvast op de tafel in stand zet.

Gemma is inmiddels 9 jaar oud maar ziet er nog prima uit. Haar gangwerk mag er ook wezen.

Gemma werd op beide dagen BOB veteraan, dus ook Wim ging tevreden weer naar huis op zondag. In de nacht van zaterdag op zondag had Chloe last van diarree, en dus heb ik haar zondag haar welverdiende rust in de caravan gegund.

Gelukkig was er ook tijd voor een mooie wandeling; aan de overkant van Schloss Eicks ligt een leuk bos.

Maar ook een heerlijk veld waar de dames zich konden uitleven.

Terwijl de pups allerlei schijngevechten uitvoeren, hebben Chloe en Hinde de prioriteiten anders liggen…

Dit is wat Hazel en Megan het liefste doen, en er komt normaalgesproken geen eind aan, tenzij je ingrijpt.

Er is een duidelijk verschil in grootte tussen die twee, maar toch zijn ze aan elkaar gewaagd en kleine wendbare Megan weet Hazel bijna altijd voor te blijven.

Hinde vond het op een gegeven moment nodig om in te grijpen; maar aan Hazel heeft zij sinds enige tijd haar handen meer dan vol, dus echt stoppen kon ze het woeste spel niet ;>)

“If you cannot beat them you join them”, zeggen ze zo mooi in Engeland, en Hinde koos eieren voor haar geld door een paar rondjes mee te doen.

Ik sluit dit blogje af met nog een foto van Schloss Eicks, de camper van Guido en Rosanna, die het modderterrein proberen af te komen, en onze Chloe, die kennelijk een statement wilde maken over het bescheten weer dat we deze keer hadden. Toch was het gezellig, we doen het volgend jaar graag weer over!

Voor de complete uitslagen van deze drie shows zie deze link: http://whippetergebnisse.beeplog.de/blog.pl?blogid=158014

Het is inmiddels alweer de vierde keer dat we naar deze goed georganiseerde show van de Duitse Whippet Club zijn geweest. In één weekend zijn er twee CAC shows plus de puppy & veteranenshow, dus vormen ze een prima training voor ons en onze honden. Ondertussen heeft de reputatie van deze shows ertoe geleid dat er whippetmensen van heinde en verre naar toe komen, uit allerlei landen. De inschrijvingen per dag zijn ongeveer 100, en dus is er veel te zien en te leren in en rond de showring. Dit alles wordt gehouden op het terrein van het prachtige Schloss Eicks bij Mechernich.

Je kunt op het showterrein kamperen en dat maakt het allemaal dus extra charmant. En iedere keer is het weer toch weer anders; twee jaar geleden was het 38 graden – veel te warm om ook maar een arm op te tillen…… de honden waren in de showring niet vooruit te branden en ik ging van pure ellende rondjes rijden in de auto, met de airco aan!

Deze keer begon het vrijdagavond te regenen en het stopte praktisch niet meer tot zondagavond. Wij kampeerden langs dit modderpad, dat steeds dieper en smeuiiger werd. Al die rommel kwam met mens en hond mee de caravan in, ik denk dat ik er nog jaren roodbruine vlekken tegen ga komen…..

En dit is een voorbeeld van hoe een aantal auto’s (ook die op four wheel drives leken maar het niet waren ;>), campers en caravans het terrein na afloop verlieten. Ik was de enige die nog een trekkabel had rondslingeren in de kofferbak en het ding heeft achter de four wheel bestelbus van Hajo zijn dienst meerdere malen bewezen. Ik heb hem aan de WCD geschonken maar hoop van harte dat dit modderbad zich niet opnieuw zal aandienen in de toekomst. En dan komt er toch van alle kanten een extra handje hulp, met name Roosmarie en Mark Wibier trokken allerlei hulpstukken én hun handen uit de mouwen…..

Maar het mocht de pret allemaal niet drukken; ons Holland/België kamp was dit jaar goed bezet met o.a.: Marc en Tinne, Annemarie en Mart, Hans en Elly, Marianne en Arend, Rosanna en Guido, Wim, Virginie, Nikki, Ronald en ondergetekende.

Een gezellige boel maar er waren heel wat monden te voeden, en dus werd het allemaal een beetje verdeeld. Bij ons schoven Wim, Nikki en Virginie regelmatig aan en dat was reuze gezellig.

Hazel, nog steeds gek met haar verzorgers van toen ze nog een klein pupje was, en dus helemaal verguld met Nikki’s knuffels.

Chloe, Hinde en Hazel bij de caravandeur. Wij hadden Isis en Jewel niet mee dit weekend; Isis is praktisch blind en is niet 100% ingenomen met de caravan; Jewel’s geopereerde poot gaat sinds een paar dagen helemaal niet goed (er zit een ontsteking in en de voet werd enorm dik) en dus bleef zij ook bij mijn moeder zodat ze haar medicijnen en voetbadjes tijdig kon krijgen. Hazel was mee, maar we hebben haar niet geshowd; ze is momenteel een grote, magere slungelpup, en daardoor niet in showconditie.

Virginie en Nikki sliepen in de twee tentjes die Virginie en wij mee hadden, en dezelfde tentjes dienden tijdens de shows als gezellig onderdak tegen de regen. Een heel bataljon van deze groene of grijze tentjes stond opgesteld langs de showring. Ze zijn ‘dan ook erg handig. Ze staan binnen een paar seconden en opbergen hoeft maar 5 minuten te duren als je weet hoe het gaat…. 89 euro bij Decathlon en voor 39 euro extra heb je er een grondzeil en binnentent bij.

Vanaf de kant konden we alles prima volgen, en er was allerlei moois te zien. Er waren hilarische momenten – met mensen vooral – maar ik kan niets laten zien, want je weet maar nooit wie er op je blog belandt om naar de foto’s te kijken ;>))

Daar staat de Engelse keurmeester Patsy Gilmour, degene van het whippetboek dat de meesten onder ons wel op de plank hebben staan. En vooral de vrouwelijke kracht achter succesvolle Engelse whippet kennels zoals destijds Dumbriton (met haar toenmalige echtgenoot Danny Gilmour) en nu Courthill (met Roger Stock).

Patsy keurde op zaterdag de reuen en op zondag de teven, en de Zweedse keurmeester Magnus Hagstedt (Signum whippets) deed dat andersom. Ik vond vorig weekend in België dat Hinde’s nestbroer Maestro (Salty Sand’s Anthem Of Atlantis) er mooi uitzag en dus had ik hem in overleg met zijn eigenaren Elly en Hans op de valreep nog ingeschreven in de open klas reuen. Er waren 12 reuen ingeschreven, en in eerste instantie leek het of Patsy hem in de stromende regen geen blik waardig keurde. Maar niets was minder waar; hij won zelfs zijn klas en verdiende daarmee een VDH-kampioenschapspunt!

Ook Ryan (Salty Sand’s Beach Comber) werd dit weekend geshowd. Hij was ingeschreven op de beide “grote” shows, en op de aparte puppy- en veteranenshow, die zaterdagmiddag werd gekeurd door de momenteel zeer succesvolle Engelse fokker Russell Sykes (Veredon whippets).

Ryan is natuurlijk van Rosanna en Guido, maar Wim is mede-eigenaar en bracht hem beide keren voor op de zaterdag. Hier onderzoekt Russell Ryan op de showtafel.

Ryan liep ondanks de regen vlot door de ring….

Onder zowel Patsy Gilmour als Russell Sykes werd hij 2e geplaatst, met een veelbelovend.

Wim stond zondag nog in de tevenring met Gemma, zodat Rosanna voor het eerst zelf Ryan moest showen. Dat ging helemaal prima, en hij werd 3e onder keurmeester Hagstedt. Een geslaagde vuurdoop voor Rosanna!

Dit is toch Ryan’s liefste bezigheid: op een schapenvacht alles in de gaten houden, hoog gelegen op het dashboard van de camper!

Morgen zijn de dames aan de beurt; dan volgt het tweede deel van mijn verslag!

Afgelopen weekend waren we te gast bij de twee Sandjes die in België wonen: Zoë (met bal) van Evelien en Dune van Virginie.

Op de zaterdag waren we uitgenodigd bij Lut en Geert, de ouders van Evelien. Het was een regenachtige dag, maar we hebben desondanks wat tijd kunnen doorbrengen in hun heerlijke tuin: “we” waren 8 Vlamingen en 5 Hollanders, en 19 whippets. En dat ging allemaal goed; geen onvertogen woord is er gevallen, één van de mooie aspecten van ons bijzondere ras. Het begon met champagne, gevolgd door een heerlijke lunch.

De whippets konden naar hartelust spelen in de tuin, en de Vlamingen en Hollanders waren goed aan elkaar gewaagd. Bij de hondjes waren de meiden in de overhand: James, Maestro, Bowie en Funky kwamen ogen en oren te kort, met 15 meiden om zich heen ;>). Hier zien we van links naar rechts Dyllis, Dune, Dusty, Zoë, Hazel, James en Hinde.

Dyllis en Hazel waren de twee jongsten in de roedel en trokken veel met elkaar op; en Hazel stelde zich als allerjongste netjes heel bescheiden op.

Het voeren van je eigen honden was nog een hele uitdaging ;>)

Eerst maar eens een markiesje uitdelen aan wie maar wil. Wel netjes op je beurt wachten Dirk!

Onze wandeling in Haaltert begon warm en droog…..

En eindigde drijfnat. Eigenlijk wel een welkome opfrisser….

Voor Lut en Geert was de invasie van deze natte kudde in de orangerie misschien wel even slikken, maar zij zetten zich manmoedig aan het voorbereiden van het diner, heerlijk gourmetten, dat in de tuin startte en in huis eindigde, alweer door de regen. Een heerlijk rood wijntje erbij, wat maakt het uit of je binnen of buiten zit!

Maestro, broer van Hinde, Zoë en Dune, had het weer helemaal te pakken van zijn grote liefde Jans, waarmee hij een nest heeft gehad.

Maar Jans verschanste zich veilig bij Wim op schoot ;>)

Het diner werd afgesloten met een heerlijke frambozentaart met krokante bodem….. zó krokant dat mijn stuk van mijn bordje vloog, waardoor ik op mijn knieën eindigde, om het tapijt schoon te boenen ;>))

Elly en Nikki logeerden bij Evelien, terwijl Ronald en ik logeerden in Brugge, bij Virginie en haar moeder Tessa. De volgende ochtend spraken we af op het strand van Zeebrugge, dus voor ons maar een heel klein stukje rijden.

We liepen door de duinen richting Blankenberge (zie de pier in de verte) en over het strand terug naar Zeebrugge. Het is een smal en overzichtelijk duingebied, door een hek afgegrensd van de weg – de honden konden er veilig los lopen, maar er zit ook konijn, dus hebben we Hinde en haar broer Maestro nauwelijks nog gezien ;>))

Op het strand voerden de Belgische whippets het hoogste woord; met stokken en frisbees.

Hazel probeerde haar tante Zoë te slim af te zijn maar had niets in de melk te brokkelen.

Virginie met de frisbees was populair bij de hondjes;

Blinde Isis wilde de frisbee ook proberen; ze ziet het allemaal niet meer, maar ze is haar hele leven dol geweest op het achtervolgen van balletjes en stokken. Ze doet het nu allemaal op het gehoor.

Isis’ triomf!

We hadden ontzettend geluk met het weer; praktisch de hele wandeling bleef het droog, en de zon kwam zelfs nog door. Dat is het voordeel van de kust, alle ellende wordt door de wind snel afgevoerd………….

De Nederlandse Zoë, van Nikki, laat haar baasje geen moment uit het oog.

Dune heeft praatjes voor tien, tegen Virginie en Elly.

Groepsfoto: Elly met Maestro en Chloe, Monique met Dusty en Dune, Evelien en Wim met James, Zoë en Jewel, Nikki met Hazel, Ivy en Zoë, Ronald met Hinde en Isis. Virginie achter de camera.

We keren huiswaarts, met knorrende magen…..

Chloe is dan wel twaalf ondertussen, maar ze genoot met volle teugen in de duinen en was op haar eigen tempo op jacht.  

Aan tafel, voor Tessa’s heerlijke garnalenkroketjes, fettucine met asperges en scampi, met champagne en diverse witte wijnen, en als dessert ….

Een heerlijke aardbeiencitroentaart, maar ook deze prachtige versie van een appeltaart, van de hand van een bijzondere patissier in Brugge.

Maestro was weer eens verliefd en had een heel ander toetje op het oog: het mooie toetje van Ivy.

Na deze copieuze late lunch vertrokken wij weer richting Den Helder, met honden in de auto die bijna in coma lagen, bij te komen van alle vermoeienissen en gebeurtenissen. Lut, Geert, Evelien, Tessa en Virginie: nogmaals bedankt voor jullie enorme gastvrijheid!

Van alles op het menu dit weekend: zo is er verse runderpens voor de honden, van een Helderse slager die sinds kort het roer heeft omgegooid en vlees is gaan verkopen van dieren die een redelijk deel van leven hebben gehad voor ze werden geslacht. Geen plofkippen meer achter de vitrine, en hij laat iedere week een koe slachten, hier vlakbij op Texel. De koe komt dan van een boer die zijn dieren een prettig leven biedt (met de vrije keus tussen binnen en buiten zijn), en ze maakt individueel een ritje van slechts drie minuten naar het slachthuis. Leuker kunnen ze het niet maken, maar dat snap je natuurlijk wel. Wij kunnen verse pens en hart kopen tegen een redelijke prijs. Ik kan jullie vertellen dat deze pens niet echt stinkt; het ruikt naar een fris onderhouden koeienstal. En daar ben ik niet vies van (om het te snijden) en de honden zeker niet!

Ook op het menu dit weekend: België, waar twee Sandjes wonen: Zoë bij Evelien, en Dune bij Virginie. We zijn uitgenodigd voor een gezellig samenzijn, op zaterdag in Vlaams-Brabant en de zondag in West-Vlaanderen. Volgens mij sprokkelen we met elkaar tegen de 18 whippets bij elkaar. Whippet beroemdheid Bo Bengtson zei het al: whippets zijn net pinda’s…. als je begint, kun je niet meer stoppen. Na het weekend natuurlijk een uitgebreid verslag!

Nog maar weer eens een update van Megan; ze woont vlakbij ons, maar het is de laatste weken door mijn operatie niet gekomen van gezamelijke wandelingen met mijn roedel; mijn dames zaten de afgelopen 7 weken meestentijds bij mijn ouders – maar met ingang van dit weekend zal ik ze weer alle vier bij me kunnen hebben. Maar in plaats van met Hazel heeft Megan zich afgelopen week goed vermaakt met dorpsgenootje Guus, een whippetmix. Guus had een beige whippetmoeder, dus hij voelt zich vast heel happy met Megan als speelgenootje.

Hij is net zo snel als een whippet, dus die twee zijn aan elkaar gewaagd.

En hij krijgt het af en toe voor elkaar om Megan een beetje het water in te lokken ;>)  

Een zanderig en vooral melig Sandje……

De Lady en de Vagebond ;>)

Een andere grote dorpsvriend is Hummer; hij en Megan zijn erg van elkaar gecharmeerd!

Na het Belgische weekend weer eens foto’s van mijn eigen viertal – beloofd. Ik kijk er in ieder geval erg naar uit om ze weer op bed te hebben ;>)