Ryan heeft het ’s nachts helemaal voor elkaar; alleen worden zijn poten steeds langer – en zij die whippets in bed hebben weten allemaal hoe fijn die je in de rug kunnen priemen ;>)

Hij is volop aan het wisselen….. eindelijk de scherpe naalden eruit!

Ryan scheurt momenteel weer rond in de tuin in Frankrijk ;>). Hij heeft een schouderblessure gehad en moest het een tijdje rustig aan doen, en aan de riem blijven.

Zie zo’n pup maar rustig te houden…. de B’tjes zijn best levendig uitgepakt ;>)

Eén van de rustige momenten…. ik zie nog steeds veel gelijkenis met nestzus Hazel, het lichte masker bijvoorbeeld.

Ook Bidaï gaat nog steeds lekker;

Nisga’a laat zich het gemakkelijkst overhalen tot een spelletje;

Yuma, Nisga’a en Bidaï

Dit is een unicum, want Payute ligt normaalgesproken nooit tegen andere honden aan.

Mee naar de dierentuin; Bidaï was geïnteresseerd, en nergens bang voor;

Samen gek doen in het zand;

Slokje drinken;

Bidaï’s gezicht wanneer hij eigenlijk niet wil zitten ;>).

Springen, dat deed Megan opvallend vaak in het nest, zo maar een sprong en dan eens kijken waar ze zou landen. Hazel en Megan hadden op koninginnedag de gelegenheid om samen het strand onveilig te maken en Megan liet ons zien dat ze het nog steeds kan!

Hier geeft Megan zich netjes over aan een inspectie door haar oma Jewel. 

Eerder die dag hadden Nikki en ik met Jan Willem en Kris afgesproken in Hargen aan zee, voor een wandeling door de Schoorlse duinen.

Tien whippets en een teckel, ze hadden erg veel plezier met z’n allen!

Vooral de pups Hazel en Meis hadden de dag van hun leven in dit voor hen nog nieuwe gebied.

Je kunt er dwars door de duinen slenteren….. of het mag is een tweede natuurlijk, maar onze indruk was van wel ;>)

Hinde is hier nog van de partij….. even later zou ze er samen met Jewel weer eens vandoor gaan; wat een roep- en fluitconcert van 20 minuten opleverde ;>(

De Schoorlse duinen, een aanrader, mits je start op het parkeerterrein van Hargen aan Zee. Dan zie je de mooiste plekjes en kom je zelden andere mensen tegen.

Een standfoto van Chloe, die drie dagen later haar 12e verjaardag vierde.

Hazel had thuis nog steeds energie over om te spelen….

Maar er was niemand die nog mee wilde doen ;>)

Dus ging het licht toch maar even uit ;>)

Afgelopen donderdag vierde Chloe haar 12e verjaardag, en om dat moment te markeren heb ik Ad Biersteker gevraagd om in zijn studio een vier generatie foto te maken. Van rechts naar links: Chloe, Chloe’s dochter Jewel, Jewel’s dochter Hinde en Hinde’s dochter Hazel, alle vier in een pose waaraan ik hen uit duizenden herken.

Chloe heet officieel Of Summer’s Joy Georgy Girl en is gefokt door Wim Wiersma. Ze is niet mijn allereerste hond, maar wel de eerste rashond die in mijn leven kwam. Een nog steeds ondeugende en krasse dame, die er destijds voor heeft gezorgd dat ik werd besmet met het chronische Whipperitusvirus. Zij is de roedelleidster en ze slaapt vlak naast mijn hoofd. Zij is het die ik het meeste mis wanneer ik niet bij mijn honden kan zijn. Lang zal ze leven!

Vanochtend vroeg is mijn 83-jarige vader vrij onverwacht overleden. Hij was dementerend en lichamelijk niet meer zo fit, en zijn levendige geest kon maar slecht met die situatie omgaan. Hij gaf regelmatig aan, dat hij het allemaal niet meer zag zitten, en hoopte en bad, dat de Here hem zou komen halen. Vandaag werd hij bevrijd uit zijn slechte hoofd en lichaam, en voel ik verdriet en opluchting tegelijk.

Ik zal hem missen, mijn knappe, sterke, en best wel eigenwijze vader, die me leerde schaatsen en fietsen, de pap met wie ik nog samen heb paard gereden. De gescheiden vader die zijn best deed om deel te blijven van mijn leven, die ondanks zijn vliegangst diverse keren instapte om mij tijdens mijn buitenlandse jaren op te zoeken. De man die mij de liefde voor de natuur en het respect voor alle verschillende mensen heeft meegegeven. Hij leerde mij toen ik kind was de namen van alle wilde planten en bomen in de mooie Helderse natuur. En had een grote passie voor zijn schiemansvak. Vooral mis ik de pap uit die afstandelijke generatie, die met het vorderen van zijn ziekte steeds vaker de woorden “mop, ik hou van jou” uit durfde te spreken. Arrivederci, pap!

Als ik de dingen niet meer weet

Als ik de dingen niet meer ken

En al wat ik weet meteen vergeet

Zodat ik onherkenbaar ben

Herinner mij dan in stralende zon

Vol levenskracht toen ik alles nog kon