Vorig weekend was het eindelijk zover: de feestelijke opening van het allereerste onderkomen van de Dierenambulance Den Helder. Geen nieuw onderkomen, maar een aantal gedoneerde portacabins, die geschakeld zijn en door de vrijwilligers (waaronder mijn broer Ronald) in samenwerking met SBS6 zijn omgetoverd tot een gezellig “clubhuis” waar de materialen worden opgeslagen en vergaderd en gegeten kan worden.

Maar eerst moest er natuurlijk gespeecht worden. Walter (van de dierenambulance) bijt het spits af en doet het prima …..

Onder het toeziend oog van onze PR-dame Ilse en de plaatselijke pers;

En dan is Martin aan de beurt. Martin Gaus is na al die jaren op TV en in de belangstelling doorgewinterd en houdt een hartelijk verhaal over de betekenis en het harde werk van vrijwilligers in de dierenwereld, die van de dierenambulance in het bijzonder.

Mijn moeder heeft zich verdekt opgesteld bij de champagne en luistert toe – en begint door zijn verhaal al wat te ontdooien voor Martin ;>). Zij kent hem nog uit de tijd dat hij wekelijks voor de Tros televisie ongehoorzame hondjes door de lucht liet vliegen middels stevige correcties aan de riem – en heeft sindsdien haar mening wel over hem klaar ;>). Gelukkig heeft ze naderhand in een rustig hoekje een gebakje met Martin op staan peuzelen, en werd de mening volgens mij een beetje bijgesteld….

De naamplaat van het onderkomen werd vervolgens onthuld: “De Dierenkooy”, met een knipoog naar de locatie van het onderkomen; bedrijventerrein Kooypunt naast ons vliegveld De Kooy (ja, Den Helder wereldstad! ;>)).

Het gebak staat klaar en de champagne vloeit rijkelijk, alles tot in de puntjes verzorgd door het vrijwilligersteam.

Uit de wind, achter de containers van het bedrijf dat als sponsor een stuk terrein in leen heeft gegeven voor het onderkomen, staan stands van het dierenasiel, de vogelwerkgroep en de dierenambulance.

Natuurlijk trokken de whippets Martin’s aandacht; hij heeft zelf ook whippets gehad, waarvan Raisa het oudst is geworden: 17 jaar. Raisa was een pensiongast bij de familie Gaus, en zij hadden al snel door dat whippets niet in kennels thuis horen. Raisa mocht daarom bij hen in huis, en kwam, zag en overwon. Al in nacht één wist zij door te dringen tot de echtelijke slaapkamer, om er geen nacht meer over te slaan. Ze is tot haar 17e bij hen gebleven. Kijk nou toch – mam zo te zien toch wel in haar nopjes op de foto met Gaus ;>)))

De dierenambulance blijft natuurlijk niet maar wat op de lauweren rusten in het clubhuis; hier zijn mijn broer Ronald en een collega ouderloze eendjes aan het redden…..

Het lijkt onaangenaam in dat water, maar niet iedere keer dat de ambulance rijdt is het even spannend. Dit is weer iets anders dan de ritjes naar het dierencrematorium die sowieso dagelijks aan de orde zijn….

Wat een handige broer heb ik toch……..

Ryan heeft het ’s nachts helemaal voor elkaar; alleen worden zijn poten steeds langer – en zij die whippets in bed hebben weten allemaal hoe fijn die je in de rug kunnen priemen ;>)

Hij is volop aan het wisselen….. eindelijk de scherpe naalden eruit!

Ryan scheurt momenteel weer rond in de tuin in Frankrijk ;>). Hij heeft een schouderblessure gehad en moest het een tijdje rustig aan doen, en aan de riem blijven.

Zie zo’n pup maar rustig te houden…. de B’tjes zijn best levendig uitgepakt ;>)

Eén van de rustige momenten…. ik zie nog steeds veel gelijkenis met nestzus Hazel, het lichte masker bijvoorbeeld.

Ook Bidaï gaat nog steeds lekker;

Nisga’a laat zich het gemakkelijkst overhalen tot een spelletje;

Yuma, Nisga’a en Bidaï

Dit is een unicum, want Payute ligt normaalgesproken nooit tegen andere honden aan.

Mee naar de dierentuin; Bidaï was geïnteresseerd, en nergens bang voor;

Samen gek doen in het zand;

Slokje drinken;

Bidaï’s gezicht wanneer hij eigenlijk niet wil zitten ;>).

Springen, dat deed Megan opvallend vaak in het nest, zo maar een sprong en dan eens kijken waar ze zou landen. Hazel en Megan hadden op koninginnedag de gelegenheid om samen het strand onveilig te maken en Megan liet ons zien dat ze het nog steeds kan!

Hier geeft Megan zich netjes over aan een inspectie door haar oma Jewel. 

Eerder die dag hadden Nikki en ik met Jan Willem en Kris afgesproken in Hargen aan zee, voor een wandeling door de Schoorlse duinen.

Tien whippets en een teckel, ze hadden erg veel plezier met z’n allen!

Vooral de pups Hazel en Meis hadden de dag van hun leven in dit voor hen nog nieuwe gebied.

Je kunt er dwars door de duinen slenteren….. of het mag is een tweede natuurlijk, maar onze indruk was van wel ;>)

Hinde is hier nog van de partij….. even later zou ze er samen met Jewel weer eens vandoor gaan; wat een roep- en fluitconcert van 20 minuten opleverde ;>(

De Schoorlse duinen, een aanrader, mits je start op het parkeerterrein van Hargen aan Zee. Dan zie je de mooiste plekjes en kom je zelden andere mensen tegen.

Een standfoto van Chloe, die drie dagen later haar 12e verjaardag vierde.

Hazel had thuis nog steeds energie over om te spelen….

Maar er was niemand die nog mee wilde doen ;>)

Dus ging het licht toch maar even uit ;>)

Afgelopen donderdag vierde Chloe haar 12e verjaardag, en om dat moment te markeren heb ik Ad Biersteker gevraagd om in zijn studio een vier generatie foto te maken. Van rechts naar links: Chloe, Chloe’s dochter Jewel, Jewel’s dochter Hinde en Hinde’s dochter Hazel, alle vier in een pose waaraan ik hen uit duizenden herken.

Chloe heet officieel Of Summer’s Joy Georgy Girl en is gefokt door Wim Wiersma. Ze is niet mijn allereerste hond, maar wel de eerste rashond die in mijn leven kwam. Een nog steeds ondeugende en krasse dame, die er destijds voor heeft gezorgd dat ik werd besmet met het chronische Whipperitusvirus. Zij is de roedelleidster en ze slaapt vlak naast mijn hoofd. Zij is het die ik het meeste mis wanneer ik niet bij mijn honden kan zijn. Lang zal ze leven!