Afgelopen week hadden we gasten uit Duitsland; eigenlijk is het in de fokkerij gebruikelijk dat het meisje haar verloofde bezoekt, maar Sabine, de eigenaresse van Niccolo (Koseilata’s Nowhere Man) was bereid de rollen om te draaien en onze mooie Kop van Noord-Holland te komen verkennen in tulpentijd, en zo kwam het dat Aprille haar Niccolo in eigen tuin kon ontvangen.

Daar was volop ruimte om samen een vreugdedansje te maken, en daar kwam het dan ook van.

En dan laten wij natuurlijk niet de gelegenheid voorbij gaan om dat te vieren. Een foto van de taart, want de champagne die Sabine mee had gebracht was zo snel op, dat de fles al bij de glascontainer stond voor er een foto van kon worden gemaakt ;>)).

Met een lekker kopje koffie erbij, uiteraard.

Aprille en haar moeder Megan kijken de taart van tafel….

Niccolo bij mij thuis. Wat was het leuk om hem een weekje mee te maken, het is een ontzettend gemakkelijke hond, met een heel open karakter naar voor hem onbekende mensen en honden toe.

Niccolo’s maatje Anando deelt het mandje met onze Tobie.

Mijn mam wilde Niccolo ook wel eens begroeten. Dag oma!

Natuurlijk stond het Helderse strand op het menu van onze gezamenlijke week vakantie; Sabine heeft de zee normaalgesproken niet onder handbereik…

Nic en Tobie; die vonden elkaar helemaal voor het samen rennen. Hinde houdt de boel niet goed bij, en Hazel wilde de mannen allemaal onder controle houden en hun snelheid beteugelen. Daar hebben we maar een stokje voor gestoken afgelopen week.

Anando op salty sands.

Het Hengstepad stond natuurlijk ook op het menu. Die term gebruik ik niet toevallig; in deze tijd van het jaar vergrijpen mijn honden zich soms wel eens aan een gedroogde drol van een ander ;>((.

En iedere ochtend de zeedijk waar ik vlakbij woon.

Headstudy van Nic.

Wanneer ik gasten van buiten Den Helder heb, staat er altijd wel een avondbezoekje aan onze vuurtoren Lange Jaap op het menu. Het is zo mooi om het unieke lichtkarakter dat iedere vuurtoren heeft van onderen te bekijken: 4 om 4 stralen gaan in het rond.

Een oversteek naar Texel mag niet ontbreken op het programma….

De vissersvloot van Texel;

De prachtige Sluftervallei met de brakwater kreken;

Plezier op het strand van de Cocksdorp – Tobie en Nic.

Oeps momentje;

Zo’n heel breed strand, alleen voor mij, lijkt Nic te denken…

Maar het personeel moet er weer een showmomentje van maken, zucht ;>)

Niet omdat het kan, maar omdat het moet ;>))

Dit is het betere werk!

En dit ook! Sabine met haar twee jongens.

Tobie is dol op krabben en vond zowaar een enorme Noordzee krabbenschaar.

We hadden de hele week enorm veel geluk met het weer. Pasen is meestal pet, maar dit jaar was de zon er toch steeds bij.

Mijn lievelingskleuren in de natuur….

Een bezoek aan een van de karakteristieke Zuiderzee dorpen mocht niet ontbreken; het werd Enkhuizen, waar ik zelf ook alweer een tijdje niet was geweest.

Dolen door de oude straatjes;

Een van de kanalen dichtbij de haven;

De Drommedaris (1649),voormalige toegangspoort en verdedigingswerk bij de oude haven.

We hebben een aantal keren gezellig bij Marianne en Arend gegeten en troffen Marianne in de Poldertuin van Anna Paulowna, die ieder jaar weer een lust voor het oog is.

Daar maakten we nog wat mooie foto’s van Aprille en Niccolo.

Niccolo in stand. Niets mooiers dan rode tulpen achter een beige whippet (dat, of de zee!).

Aprille. En voor mij onvermijdelijk herinneringen aan de foto’s die ik jaren geleden op die plek maakte van haar overgrootmoeder Jewel, voor hetzelfde tulpenbed.

Brave Niccolo vindt het allemaal wel best.

De zachte blik van een lieve reu.

Het is nu gewoon vol ongeduld afwachten of Aprille inderdaad moeder gaat worden. De eerste tekenen zijn meestal na een paar weken te zien; een zachte blik, nog meer aanhankelijkheid….. voorlopig houdt ze ons nog in spanning.

Ik sluit af met de handgemaakte schaal, die Marianne en Virginie voor mijn verjaardag maakten, met daarin de cartoon van Mel Konegger, van mijn vier generaties.

Deze dus.

En die is weer gebaseerd op deze foto uit 2012, van Hazel, Hinde, Jewel en Chloe.

Het was vanmorgen super weer dus Marianne en Megan zochten samen het lege strand op. Megan ruikt nog steeds een beetje lekker, dus is het beter om andere honden te mijden. Hier kon ze voor het eerst sinds haar loopsheid begon weer lekker los lopen en spelen.Megan is moe en slaapt veel meer dan gebruikelijk. Ook kruipt ze heel vaak tegen Marianne aan en achtervolgt haar af en toe de hele kamer door, met haar neus in Marianne’s knieholte. Dat is allemaal heel herkenbaar van de andere generaties, met name Megan’s moeder Hinde liet dit gedrag al heel vroeg in de zwangerschap zien.

Op 4 maart om 16.00 uur zullen we een echo laten maken en dan weten we officieel hoe het zit met Megan ;>)