Onze bijzondere Hinde, Hindje, Hindekind is niet meer bij ons. Ze is geboren op donderdag 4 september 2008 en is op zondag 19 november 2023 naar het Licht gegaan. Een terugblik op meer dan 15 prachtige jaren met deze bijzondere whippetdame.

Dit is een van de laatste foto’s die ik afgelopen week maakte van Hinde, in bed bij mijn zieke moeder. De hele avond hebben zij zo samen gelegen.

Hinde was een stevige dame, van bouw en van karakter. Een hond waar je op kon bouwen, die niet hield van aanstellerijtjes. Eentje die eigenlijk nooit geluid maakte om aandacht te vragen en die toch op de voorgrond trad. Voor haar roedel en andere honden heel gemakkelijk in de omgang. Hinde hing erg aan mij maar was eigenlijk geen knuffelkont, behalve in de laatste maanden van haar leven. Ik heb haar toen geknuffeld zo veel ze maar wilde, en heel bewust nog even genoten van haar warme lijf.

Zij was een kind van Jewel en Tibère (Blue Spring’s Tibère). Jewel was dol op hem, deze foto van hen beiden heb ik zonder hulp gemaakt, ze waren gewoon graag in elkaars gezelschap en het was heerlijk om hen samen zo dagenlang gade te slaan. Als ik nu de hoofden vergelijk, zie ik dat Hinde vooral een kind van haar vader was, met de warmere kleur van haar moeder. Hinde kreeg haar betrouwbare karakter mee van deze twee fijne honden.

Het lijkt korter dan 15 jaar geleden, dat Hinde, het blauwe meisje, in onze handen werd geboren en onder de hoede van haar moeder Jewel en oma Chloe werd groot gebracht.

11 dagen oud. Geen pup die erg opviel en bij mij in het oog sprong, tot ik haar met vijf weken voor het eerst op tafel had staan.

Zeven weken oud, tijdens de nestkeuring samen met bevriende fokkers, handling door Tinne. Ja, deze ging het worden! En haar naam werd Hinde, niet alleen omdat zij met haar kleur en bouw een beetje leek op een hertje, maar ook naar een hele lieve oude Ierse Setter van kennissen.

Een trotse fokker met haar nestkeuze. Het is gek, maar pups die blijven lijken het eerder te weten dan de fokker zelf. Ze gedragen zich er de laatste weken al naar, maken het zich alvast gemakkelijk in huis, het is lastig te verklaren.

Een stoer pupje van 10 weken oud, in de Schoorlse duinen. Altijd die kleine glimlach om de lippen.

Ze bleek wel een handje vol te zijn voor haar meer deemoedige moeder.

Gelukkig stond Hinde als pup ook open voor spel met iedere andere geïnteresseerde hond. Het is grappig, in gedrag en houding zie ik zoveel overeenkomsten tussen Hinde toen en achterachterkleindochter Joy nu.

Van pup naar jonge hond, twee jaar oud.

Een prachtig hoofd had ze, al zeg ik het zelf ;>)

Van opzij en ook van voren, met een lieve, licht loense blik.

Hinde (boven), met haar oma Chloe en moeder Jewel.

Hinde was best groot met haar 50 centimeter en ik ben nooit fanatiek genoeg geweest om naar een kampioenstitel toe te willen werken met haar, maar zij werd de keren dat ik haar showde eigenlijk altijd wel opgemerkt en goed geplaatst.

Zo won ze in Duitsland een keer een enorme open klas teven van 20 deelnemers, en de volgende dag werd zij 4e in dezelfde grote klas maar onder een andere keurmeester.

Eerste in de fokkersklas op de kampioensclubmatch van de Nederlandse Whippet Club

Hinde kreeg eind 2011 vier flinke pups van de fraaie Jazz (Golden Peanuts Its My Dream). Vanaf het moment dat ik naast de werpkist ging liggen om ’s nachts te waken, kreeg ik het gevoel van Hinde dat we dit samen gingen doen, op gelijkwaardige basis, als twee goede vriendinnen. Een ander gevoel had ik bij Jewel en Chloe, toen zij hun nesten hadden. Zo gelijkwaardig zijn wij altijd gebleven. Dat gevoel is iets dat geen enkele andere generatie mij heeft gegeven. En mochten wij elkaar ooit weer tegenkomen, dan zal ik haar daaraan herkennen, stel ik me zo voor.

Oma Jewel mocht al na een paar dagen komen helpen in de werpkist. Dat was best bijzonder, Hinde was in haar jongste jaren ook wel eens wat jaloers op Jewel.

Hinde was een hele lieve moeder, ze genoot enorm van haar viertal. Tegelijkertijd zorgde ze ook goed voor zichzelf; al een paar dagen na de bevalling vond ze het wel een goed idee om weer lekker mee te gaan op de roedelwandeling.

Hinde’s kids met zeven weken, Ryan, Megan, Bidai en Hazel. Ondertussen alweer bijna 12 jaar oud.

Jagen (en coursen, de legale vorm) waren Hinde’s lust en leven. Met coursen zijn we vrij laat begonnen maar ze heeft vanaf de leeftijd van vier jaar een paar jaar plezier gehad, ook op wedstrijden.

Tulpencoursing 2013, ze was daar vijf jaar oud en werd 6e van de 17 teven

Op Texel, met dochter Hazel. Je zou zeggen, een foto van twee mooie whippets, een teef en een reu. Dat is precies de reden waarom ik nooit heb gefokt met mijn lieve Hazel, die mij er niet minder dierbaar om is. Ik geloof sterk, dat je honden in je leven krijgt die op de een of andere manier iets voor je persoonlijke groei en ontwikkeling gaan betekenen. Maar dat zie je heel vaak pas achteraf…

Verjaardagsfoto van Hinde, zes jaar oud. Nog steeds een mooie dame om te zien, vind ik zelf.

Een paar weken later sloeg het noodlot toe; Hinde en Hazel waren in volle galop een weg over gerend, op weg naar interessante geuren in de duinen en Hinde werd aangereden. Ze had een gebroken rug en was verlamd. Na een ingewikkelde operatie in Amsterdam met 40% kans om weer te gaan lopen, brak een intensieve revalidatieperiode aan. Na ruim drie weken kwam ze weer in de benen en ging ze weer lopen.

Hinde had platen met schroeven tegen haar ruggengraat aangeschroefd zitten en bleef altijd een beetje slepend lopen met haar achterhand. We konden daardoor niet meer met haar lopen op onverharde paden, want dan sleten haar nagels helemaal weg. Maar wat een bikkel is zij gebleken na die operatie. Foto van Hinde op onze Helderse zeedijk, vijf maanden na de operatie.

Deze foto van Hinde met een boomstam in een ijskoud Alpenmeer is anderhalf jaar na haar ongeluk gemaakt.

Ze kreeg voor de wandelingen over de rotsen nagelkapjes om haar nagels achter gelijmd, en daar maakte ze alle lange wandelingen mee.

Ik heb haar na haar rugoperatie fysiek alles laten doen waar ze zin in had, behalve dingen waarbij haar jachtlust werd getriggerd, uit angst dat daar ongelukken van zouden komen.

Gelukkig kreeg Hazel’s nestzus Megan bij Marianne een Salty Sand’s nest. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vandaag kunnen terug kijken op een tevenlijn van 7 generaties, vanaf de allereerste whippet, Chloe, die we van Wim Wiersma kochten. Foto met van links naar rechts Aprille met moeder Megan en oma Hinde. Aprille werd traditiegetrouw vernoemd naar haar oma met de stamboomnaam Salty Sand’s Cherished by Hinde.

Aprille kreeg ook een nest, waarvan Bliss bij mijn roedel kwam. Van links naar rechts Bliss, met moeder Aprille, oma Megan en overgrootmoeder Hinde.

Hinde ontfermde zich direct over Bliss, toen zij erbij kwam.

2022, met achterachterkleindochter Joy, het enige kind van Bliss en Yuko. Al mijn honden lagen graag bij Hinde. Ze was een stille, maar lieve roedelleider en ze bleef altijd op de voorgrond mee draaien. Ze bezette tot haar laatste dag de meest centrale ligplek in de woonkamer. De grootste plek, waar ze met haar rug vol platen en schroeven goed uitgestrekt kon liggen en waar de ochtendzon lekker op valt.

En zo hebben we vele jaren samen gekregen in reservetijd. Mede dankzij de uitstekende zorg van onze holistisch dierenarts Anneke, en Margriet, die haar hydrotherapie en fysiotherapie gaf. Die twee fantastische dames stemden hun inzet voor Hinde met elkaar af. En later kon Margriet net als Anneke bijdragen aan het mobiel houden van Hinde met behulp van chiropractie en osteopathie.

Het snuitje van Hinde werd wat grijzer, maar ze heeft tot het eind van haar leven heel mooie donkere oogranden gehouden.

Haar eetlust was altijd fenomenaal… tot ze in juni van dit jaar stopte met eten. Ze bleek behoorlijk hoge nier- en pancreaswaarden te hebben. Door drie dagen overdag aan het infuus te gaan bij de dierenarts, ging ze zich beter, minder misselijk voelen.

Daardoor kon ze met haar nestzussen Dune en Zoë haar 15e verjaardag vieren….

In september ging het weer mis, niet meer eten. Nog maar een paar dagen infuus, zij was er namelijk duidelijk nog niet aan toe om de handdoek in de ring te gooien en de truckendoos was nog niet leeg.

Elke dag nog even te water en ook nog even de zandholen verder uitgraven…. Bij haar is het glas altijd half vol geweest. Je maakt er wat van, met wat je hebt. Dat is wat ik van haar heb mogen leren.

Hinde met Emil de rat. Die pakte ze erbij, als ze echt zin had in de wandeling. Emil was een cadeautje van Virginie toen Hinde nog maar een pup was, en het was het enige speelgoed waar zij zich vijftien jaar lang mee vermaakte. In de laatste paar dagen van haar leven had zij te weinig levenslust om Emil even dood te schudden.

Een paar dagen voor het afscheid. Steeds vaker misselijk door het nierfalen, ondanks de medicatie die zij daarvoor kreeg. Door de misselijkheid viel ze steeds meer af en daardoor stond ze steeds wankeler op de benen. Ze ging steeds moeizamer liggen en kwam vaak weer van haar ligplek af, door een of ander ongemak dat ze voelde. Op de laatste ochtend wilde zij de wandeling niet meer maken en niet meer eten. Het moment dat we vier maanden lang met veel kunst- en vliegwerk uit hebben kunnen stellen. Je voelt je zo machteloos. Zij, die een dwarslaesie overleefde, die altijd maar door wilde gaan, was haar glimlach kwijt en keek me ongelukkig aan. Ik ben zondag middag met haar naar Anneke gereden, die Hinde liefdevol naar het Licht heeft begeleid.

Er was er voor mij maar één zoals zij, zo’n standvastige gelijkwaardige hondenvriendin. Maar in de generaties die uit ons Hindekind zijn voortgekomen, is dagelijks veel troost te vinden. Ook mijn glas zal altijd halfvol blijven, Hinde, dat heb ik van jou geleerd!

Wil je nog eens zien hoe Hinde haar revalidatie fikste? Daarvan heb ik destijds dit filmpje samengesteld. Dit is denk ik wel het moment om nog eens iedereen te bedanken die destijds heeft meegeleefd en meegeholpen. Hinde en wij hebben er nog negen gelukkige jaren bij gekregen.