Aprille’s nest was anderhalve week geleden acht weken oud en klaar om uit te vliegen.

Aan mij de eer om de eerste pup, mijn Bliss, te komen ontvoeren bij Marianne en Arend. Hier werkt ze nog nietsvermoedend een laatste gezamenlijke maaltijd naar binnen…

Mijn moeder en mijn broer waren natuurlijk mee om Bliss te halen; wij doen alle whippetdingen samen en dat is heerlijk.

Mijn broer had het nest nog niet live gezien, zijn laatste kans om alle zes te bewonderen. “Weet je welke het is?” vroeg Marianne hem. “Nou, deze, die zo heel blij naar mij toe komt” was zijn antwoord, en hij had het nog bij het rechte eind ook (nu zit hij wel in het Facebook groepje van het nest, dus dat helpt ;>).

Een laatste kunstje leren in de puppyren. Bliss: doe jij het zelf maar even voor, mam!

Koffie met iets lekkers, om de thuiskomst en niet het vertrek van Bliss te vieren. Moeder Aprille en oma Megan vieren mee….

En dan is het zo ver…. nog even samen met Marianne poseren met onze vier generaties; Hinde uit het A-nest, Megan uit het B-nest, allebei bij mij geboren. Aprille uit het C-nest en Bliss uit het D-nest, allebei bij Marianne en Arend geboren. We voelen ons gezegend dat dit allemaal heeft mogen gebeuren.

Daar ligt Bliss voor het eerst bij mij op de bank, nog een beetje bedremmeld van het (voor haar) ongeplande afscheid van haar vertrouwde wereld.

Maar al snel trekt oma’s boterham met kaas. Het ligt genetisch vast, ze is een echt Sandje (of misschien gewoon een echte whippet ;>)

Het doden van de schapenvacht had ze op dag 1 ook al in de vingers, zonder het te hebben afgekeken van Hazel en Hinde.

Zelfbediening bij oma’s kaasravioli…..

De cave trekt wel, maar niet om erin te liggen maar om wat erin ligt. Er steekt een lange neus uit, die niet gestoord wil worden en heel onaardig gromt vanuit dat hol.

Wat me opvalt aan pupje Bliss, is dat ze zelfverzekerd is en zich goed zelf kan vermaken. Geen gepiep of gezeur, alles is OK, zelfs eventjes alleen achter blijven in de auto of de woonkamer. En dat alles zonder bench.

Ik heb een speelgoedmand vol spullen, waarvan de oudste dateren van toen Chloe 17 jaar geleden bij mij kwam. Mijn whippets hebben tot nu toe nooit veel kapot gemaakt, dus er zijn speeltjes van alle generaties voor handen.

Een voorzichtige begroeting van Hazel. Bliss blijft netjes staan en laat het allemaal gebeuren.

Ik heb de eerste 10 dagen beneden in de woonkamer geslapen, tot Bliss helemaal was geaccepteerd door Hinde, Hazel en Tobie. Bliss is nu al twee nachten alleen (los) beneden gebleven bij de rest en het gaat prima. Pups moeten nog wel vaak plassen, dus ze heeft net zoals het nest gebruikte een bak met houten korrels waar ze ’s nachts alles netjes op doet. Overdag doet ze zoveel mogelijk alles in de tuin. Dat bed was ook een mooie plek voor nadere kennismakingen en het eerste voorzichtige spelen.

Hazel was de eerste die daarmee begon. Bliss vindt het wel spannend, zo’n groot grommend hoofd, maar ziet wel dat de achterkant erbij kwispelt.

En dan word je er zo maar afgewhipt.

Vorige week een eerste tripje naar de hei in Hilversum. Slapen in de caravan was er nog niet bij, eerst thuis maar eens een goede routine met elkaar ontwikkelen.

Vrij en blij, op de hei.

Het paarse bandje (geboortekleur van Bliss was lila, en werd door het materiaal van de bandjes in het nest noodgedwongen roze) matcht mooi bij de hei.

Zelfbewust en zelfverzekerd…. ik geniet iedere dag van haar blije en gemakkelijke aard.

Hazel pesten bij haar graafwerkzaamheden;

Alles kopiëren wat de ouderen doen…

Mijn moeder met haar nieuwe oppaskindje ;>)). Is het niet heerlijk, als je mam van 87 zich nog fit genoeg voelt om weer een nieuwe generatie samen groot te brengen?

Na het weekend gingen we even terug naar het geboortehuis, zodat Bliss met haar nestzus Lotta kon spelen. Al bij de poort van de tuin begon ze blij te kronkelen en de begroeting met Marianne en Arend was ronduit stormachtig ;>)

Lotta (Salty Sand’s Dedicated to Megan) en Bliss (Salty Sand’s Double Bliss);

Moeder Aprille staat nog steeds in de opvoedmodus;

Aan twee heb je wel je handen vol….

De dames uit het B, C en D nest;

Hazel probeert Bliss in de hand te houden, want die is nu van haar, vindt ze zelf.

Buiten laat ik ze niet samen los als Bliss even mag meewandelen, want ze komt dan nauwelijks aan lopen toe ;>))

De tuin bij Marianne en Arend is een waar whippetparadijsje. Thuis heb ik maar een klein stadstuintje; mijn honden moeten het vooral hebben van de losloopwandelingen die ze vier keer per dag krijgen.

Bliss is de vijfde whippetpup die zich hier opwerpt als tuinarchitecte en het belooft weer een ware ravage te worden ;>)).

Dan zijn de slaapmomenten ook wel eens welkom ;>). De eerste week was Tobie heel onaardig tegen Bliss. Ze mocht niet in de buurt komen, en toch ging ze heel brutaal tegen hem aan liggen, ondanks zijn vervaarlijke gegrom. Nu had hij ook een gebroken duimnagel opgelopen die door een weekenddierenarts verder verprutst was, waar hij die week echt pijn van heeft gehad.

Maar goed, ondertussen is de acceptatie er wel gekomen…… de aanhouder wint en Bliss is een hondje dat zich niet snel van haar stuk laat brengen. Ze is slim, past zich aan, laat zich goed corrigeren, maar krijgt op de een of andere manier toch altijd geruisloos haar zin 😉

Bliss betekent “gelukzaligheid” en die momenten zijn er zeker bij sinds ze erbij is gekomen…. Hinde is sinds de eerste dag heel rustig en geduldig met haar gebleven, en direct sloot Bliss zich bij haar overgrootmoeder aan.

Hinde was 9 jaar geleden zelf nog een kleine pup ….. de gelijkenis met Bliss is er wel.

En Hinde lag het liefst te tutten bij haar oma Chloe.

Negen jaar later zijn de rollen omgekeerd, en is er een herhaling van zetten.

Het blijft fantastisch om al 17 jaar lang de verschillende generaties onder je dak te hebben en te volgen, de overeenkomsten en de verschillen te zien. Ook Cleo, de moeder van mijn eerste whippet dame Chloe heb ik haar hele leven mee mogen maken bij Wim en Jos. Hierdoor heb ik ook geleerd, dat een pup niet alleen een kind is van de twee ouders, maar ook van al die voorouders. Bliss is als meest recente generatie naadloos ingevoegd, en wat een vriendelijk, open en gemakkelijk karakter laat ze tot nu toe zien, niet alleen in huis, maar ook naar vreemden toe. Haar hondenouders Aprille en Niccolo, en haar mensenouders Marianne en Arend, hebben een fijn en goed gesocialiseerd nest afgeleverd. Alle pups hebben heerlijke eigenaren getroffen, en we zullen hier regelmatig iets van ze laten horen.