“Hinde is aangereden en Hazel is zoek” waren vandaag een jaar geleden de woorden van mijn broer via de telefoon, die de grond onder mijn voeten vandaan sloegen, en ook de woorden die ik een half uur later vanuit de duinen wanhopig deelde op Facebook, in de hoop dat mensen uit de buurt konden helpen met de zoektocht naar Hazel, voor het donker werd. Er kwamen die dag en de dagen erna ruim 400 hartverwarmende reacties op die status update op Facebook…..

Hazel werd gevonden. Hinde had haar rug gebroken en was verlamd. Ze werd de volgende dag geopereerd in Amsterdam, met 40% kans om weer te lopen. Zij kreeg plastic platen in haar rug geschroefd en kwam mee naar huis met een onzekere prognose.

Precies 3 weken later zette zij haar eerste stapjes, op omgeklapte pootjes. Een paar uur later stierf haar oude oma Chloe, die al die weken bij haar op het luchtbed had geleden. Geluk bij ongeluk dat ik er helemaal voor Chloe heb kunnen zijn op haar sterfdag, omdat ik niet hoefde te werken. Chloe was zo’n dapper hondje, ik heb haar naar mijn gevoel niet voldoende kunnen eren en betreuren door alle gebeurtenissen rond Hinde. Het was een ingrijpende gebeurtenis die ik er eigenlijk niet bij kon hebben. De rouw om Chloe heb ik onbewust geparkeerd en begon voor mij pas enkele weken geleden.

Hinde is naar haar vernoemd: Salty Sand’s Aubade for Chloe, en zij heeft duidelijk de moed van oma geërfd. Ze heeft het gered, maar is natuurlijk niet meer helemaal de oude geworden; haar rechterachterpoot heeft iets minder kracht dan de linker. Ze klimt op de bank met behulp van een opstapje (maar op banken die iets lager zijn springt ze zelf); er rolt nog wel eens een drolletje uit in huis of op haar slaapplek, maar de meeste landen buiten tijdens de wandelingen.

De nagels van haar achterpoten slijten meer dan normaal omdat ze haar voeten soms niet voldoende optilt, dus we lopen vooral op onverharde ondergrond. Het vel op haar rug moet liefst dagelijks worden los gemasseerd, omdat het de neiging heeft om op het operatiegebied te verkleven op het bindweefsel eronder. En ik moet haar in de auto tillen, omdat haar rug is gefixeerd en dus niet voldoende energie en kracht kan overbrengen vanuit haar achterhand.

Maar ze is dapper, vrolijk en zonder pijn, en geniet volop van haar leven. Ze kan ballen en stokken ophalen en met haar dochter Hazel spelen, graven en rennen.

Ze rent voluit op de dijk, springt in het bos over obstakels, springt steeds vaker zelf de auto uit, ving laatst op volle vaart een haas (waar ik zeer gemengde gevoelens bij had), kruipt sinds kort onder de hekwerken op de dijk door, weet de trap op de dijk netjes te nemen en kwispelt ook steeds vaker. Ze is dus zo goed als maar nog niet 100% klaar met revalideren, ik zie nog altijd subtiele verbeteringen.

Wat dat betreft is mijn blogje van 8 oktober 2014 “Niet alleen een droom, ook een visie” helemaal waarheid geworden en heeft Hinde mijn stoutste verwachtingen overtroffen. Nog altijd maakt mijn hart een sprong wanneer ik haar bezig zie, want wat zij doet is nooit meer vanzelfsprekend voor mij……

Niet alleen Hinde is door haar ongeluk veranderd; voor mij zijn bepaalde dingen nog meer op de voorgrond komen te staan. De simpele dingen in het leven: werk dat innerlijke voldoening geeft, rust in de natuur, sociale activiteiten met familie, mijn honden en vrienden.

Al met al hebben we meer dan genoeg te verstouwen gekregen in het afgelopen jaar. Ik ervaar het feit dat Hinde nog bij mij is als een cadeau, van boven, van de behandelaars, van haarzelf, en niet in de laatste plaats van al die lieve helpende mensen in ons leven. Nog altijd wordt mijn hart warm wanneer ik terug denk aan wat anderen in het afgelopen jaar voor Hinde en voor mij hebben willen betekenen; dichtbij en op afstand, met fysieke hulp, geestelijke steun en zelfs met geld. We zijn jullie nog altijd zo dankbaar voor al die dingen!