Een titel vol pretenties, en dat valt allemaal wel mee hoor ;>). Maar het is toch leuk, dat een aantal foto’s in de Hondenmanieren van januari van mijn hand zijn, in een artikel dat Charlotte Post (nee, geen familie, ook al kennen we elkaar) schreef over het nut van hondenjasjes. Op deze foto inspecteren Hinde en Jewel in Mariendal Spot, de whippet/bordermix van Danielle, een gezamenlijke vriendin van ons.

En hier staan Jewel en Chloe, in hun imitatie slangenlederen regenjasjes, gemaakt door Marieke, door mij “vereeuwigd” langs de Helderse kanoroute.

Een andere gedeeltelijke naamgenote, Monique van Niel, koos een standfoto van Hinde om “plankies” te maken. Zij maakt en verkoopt deze plankies van alle hondenrassen.

En dan heeft Marianne een interview gegeven aan de plaatselijke krant. Zij en Arend wonen in de “straat van de maand” en de journalist wilde graag meer weten over hun bijzondere windhondenhobby. Het is een leuk artikel geworden, met een vernoeming naar de Salty Sand’s fokkerij in Den Helder. Klinkt wel een beetje alsof we samen heel grootschalig bezig zijn; wat natuurlijk erg meevalt met maar vier gefokte nestjes tussen 2004 en nu ;>)).

Laatst waren Manon en Olaf weer een weekje op Texel, hun tweede stek. Op mijn vrije dag stak ik even over vanuit Den Helder.

Bidai is heel goed opgevoed. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan….

Dezelfde blik als zijn zus Hazel, wanneer er iets lekkers op tafel verschijnt ;>))

We gingen het brede strand bij de Cocksdorp op. Het was snerpend koud weer, maar wel prachtig zonnig.

Een mooie foto van Nis’ga, in zijn element op het enorm brede strand.

Olaf en Manon met hun mannenroedel.

Even foto van een trotse fokster; rechts Hinde, met naast zich dochter Hazel en zoon Bidai. Zien jullie die gladde schuinte achter ons….. Hazel en Hinde liepen steeds met de neus in de lucht op die plek. Ik hield ze aan de riem tot de zee, dat is zo’n 300 meter bij de vuurtoren vandaan. En toen ik ze los haakte….. ging Hazel er direct vandoor, met Hinde in haar kielzog, terug naar de vuurtoren, de gladde schuinte op, waar het bij nader inzien bleek te wemelen van de konijnen. Ze renden daar in het rond achter de konijnen aan, blind voor ons, terwijl wij ze probeerden te onderscheppen. De konijnen kropen voor ons neus naar beneden, richting het strand, in de hoop niet te worden gezien…..

De volgende dag had ik toevallig de maandelijkse afspraak voor Hinde bij de holistisch dierenarts, en die constateerde dat ze zich toch wel behoorlijk had geforceerd tijdens de escapade op Texel. Chiropractie en osteopathie werden ingezet. Twee dagen later waren we bij de fysiotherapeute voor de wekelijkse hydrotherapie sessie.

Hinde werd behandeld met dry needling (acupunctuurnaaldjes om de spierknopen in haar voorhand op te lossen) en daarna kreeg zij haar geplande half uurtje in het water.

Hazel ligt er altijd geduldig naast; ze weet dat voor iedere twee stukjes kaas of worst die Hinde krijgt tijdens het lopen in het water, zij er ook eentje krijgt ;>))

Op de terugweg uit Alkmaar, waar de hydrotherapie plaatsvindt, rijden we altijd langs Callantsoog, waar we even wandelen met Marianne en Arend, en Megan en Aprille.

Arend komt altijd speciaal mee, met frisbee en ballenwerper, zodat Hazel wat quality tijd kan krijgen en eens voluit kan rennen. Want daar komt het niet meer van zoals ze gewend was, toen Hinde nog snel en behendig was.

Ze geniet volop, terwijl de andere drie dames op muizenjacht zijn.

Lekker gek doen met de bal….

En als we dan thuis komen, steevast hetzelfde ritueel; dan gaat Hazel vreselijk tekeer tegen de buurpoes, die hoog gezeten op haar Solex in de etalage van deze voormalige slagerswinkel, heel relaxed en onverstoord op haar neer kijkt, terwijl ik met mijn andere hand de sleutel in de deur probeer te steken ;>)).