De afgelopen week stond toevallig een beetje in het teken van de familiebezoekjes; Manon en Olaf waren op doorreis naar Texel en whipten even binnen voor koffie bij het gebak dat ze zelf meenamen. Nisg’a, Payute en Bidai smikkelden een pensstaafje mee.

Bidai bij de schommelstoel van mijn overgrootmoeder. We gingen een half uurtje de Grafelijkheidsduinen in. Een prachtig gebied, maar de honden moeten er wel aan de lijn. Dus: lekker kantklossen met vijf flexilijnen ;>))). Heerlijk weer was het die dag, koud maar zonnig. Bidai met zijn mam Hinde. Bidai is over drie weken 3 jaar oud en heeft ondertussen een hele uitzet aan halsbanden, jasjes en slaapzakken bij elkaar gespaard, zoals een echte whippet betaamt. Zoals de meeste whippetpups was Bidai een bikkeltje en kon hij wel tegen een beetje kou. Maar nu hij volwassen is, kruipt hij graag tussen de warme lappen ;>). Dan hebben we ook nog een paar keer gewandeld, en gegeten met Marianne en Arend, en Megan en dochter Aprille. Op de foto Hinde tussen haar twee dochters Megan en Hazel. Een leuk spelletje in Mariendal is een “stampede” organiseren voor de Schotse Hooglanders, vooral Hinde doet er graag aan mee. Lekker de boel op stang jagen, langs het hek! Voor Hazel vormen deze gezamenlijke wandelingen de vreugdevolle momenten, wanneer ze gas kan geven en er ook daadwerkelijk iemand achter haar aan komt! Daar is Megan al…. twee maatjes kleiner, maar net zo snel. Hinde doet een poginkje om de dames in het gareel te krijgen. Het ziet er sneller uit dan het is, ze kan nog niet echt rennen – Hazel en Megan kwamen eigenlijk gewoon voorbij. Het echte renwerk doen Hazel en Megan. Aprille mag er ook niet altijd bij, want die wordt dan onder de voet gelopen of door tante Hazel in bedwang gehouden op de grond. Hazel tijdens de duin- en strandwandeling, eergisteren. Om half vijf is deze dagen de zon alweer onder…. bijna niet normaal ;>)) Gisteren werden mijn mam en ik bij Elly en Hans blij begroet door Jewel’s broer Mozart; dankzij mijn iPhone is hij er in dit blogje ook weer eens bij.Hinde’s broer Maestro. Allebei zijn ze heel content met hun cave beds! We gingen samen naar War Horse in Rotterdam; de “mannen” bleven netjes thuis wachten, en de “dames” werden in Den Helder verzorgd door mijn broer.

Hinde gaat nog steeds wekelijks naar de fysiotherapeute in Alkmaar. Eerst krijgt ze daar een half uurtje bindweefselmassage. Haar huid zat in het operatiegebied verkleefd aan de weefsels eronder, maar dankzij deze massages steekt zij al heel wat beter in haar vel. Na de massage volgt de hydrotherapie. Door te stappen op een lopende band onder water werkt zij aan haar balans en spierkracht. En onder water tilt zij haar voeten hoger op dan op het land. Hazel is er ook altijd bij. Die loopt wat rond in de behandelruimte, en houdt goed in de gaten wat er allemaal met haar moeder wordt gedaan. Al in het nest was zij degene die alles zag en nauwlettend observeerde. En ja, natuurlijk is ze er als de kippen bij, wanneer het trommeltje kaas open gaat om Hinde een beetje te laten genieten van haar hydrotherapie. Ook in dit filmpje komt haar grote lange neus regelmatig in beeld. Hoe gaat het nu met Hinde? Ik had het wandelen uitgebouwd naar 30-35 minuten, maar ze begon weer te slepen met haar voeten, dus dat was toch echt te vroeg. Vrijdag waren we bij de holistisch dierenarts en besloten we weer terug te gaan naar 20 minuten, 4 keer per dag. Nu loopt ze weer beter, vaak mooi gecoordineerd, en soms zelfs zonder met haar voeten te slepen. Poepen…. soms in huis, maar ook af en toe buiten. Deze week viel ze al poepend om bij mijn moeder in huis. Met haar billen prakte ze toen haar drol in het hoogpolig tapijt. Elf uur ’s avonds. We waren er wel even zoet mee, maar konden er ook wel weer om lachen. Sindsdien heeft ze het ook een paar keer netjes buiten gedaan. Als ik de kans krijg, houd ik haar een beetje in balans aan haar jasje, zodat ze niet achterover kiepert. Wie weet, komt het allemaal nog goed, de tijd zal het leren.