Hinde doet het enorm goed; er is in een week tijd weer heel veel vooruitgang geboekt; ze plast zonder hulp. ze drinkt na vijf weken “afkeer” weer gewoon kraanwater, dus ik hoef geen runderbouillon meer voor haar te trekken. Alleen de ontlasting, die komt eruit zakken wanneer het tijd is, soms buiten, soms binnen, daar heeft ze nog niet echt controle over. Gelukkig eet ze vlees; het zijn mooie harde drollen, die je zo weg kunt pakken van hun landingsplaats ;>)

Op donderdag kreeg Hinde bindweefselmassage en hydrotherapie in Alkmaar, op vrijdag kinesiologie, osteopathie en acupunctuur in Heemskerk. Opvallend is het, dat zij op de dagen van deze behandelingen een lichte terugval heeft, moe is en kracht verliest in de achterhand. Maar de volgende dag…. dan gebeuren er wonderen, lijkt wel, vorige week was dat ook al zo!

Mijn moeder gaat steeds mee naar Heemskerk, omdat we daarna doorrijden naar het oogziekenhuis in Heerhugowaard, voor mijn moeders postoperatieve controlebezoeken. Afgelopen vrijdag zijn we eerst nog voor een high tea gegaan bij Kasteel Marquette in Heemskerk.

Een “twee voor de prijs van een” deal van de Sensodyne tandpasta. Goed idee, mam!

Kijk, dat begint al goed ;>))

Proost, we hebben genoeg te vieren!

Daarna ging het over op de hartig- en zoetigheden, uiteraard met koffie en thee….

Zo heerlijk om dat nog met mijn moeder te kunnen doen; zo’n dagje keuvelen.

De tuin van het kasteel is prachtig in herfsttinten gehuld.

Voor en na de high tea konden de hondjes lekker rondscharrelen. Ze loopt soms nog rommelig, maar ze komt desondanks goed vooruit, en haar boventenen raken de grond steeds minder vaak

Hazel aan de uitloopriem; sinds Hinde’s aanrijding laten we haar nog wel los, maar zeker niet op onbekend terrein. Overigens weten we nu zo goed als zeker wat Hazel en Hinde naar de duinen heeft gelokt; er graast sinds kort een schaapskudde, die zich verplaatst onder de hoede van een herder. Hazel stond de laatste tijd zo intensief te snuiven in de lucht als we op het Hengstenpad en in Mariendal liepen…. het was de nieuwe en opwindende geur van deze voor haar onbekende dieren…..

Gisteren had ik met Marianne afgesproken op de Nollen;

Dit is wat Hinde presteerde toen ze Megan en Aprille in de verte zag, nadat Hazel er al heen was gerend. De opstart bestaat uit een plasje doen; tegenwoordig doet ze dat soms lopend;

Megan met haar moeder Hinde;

We hebben wat van de zon genoten op het grote middenveld, terwijl de dames zich vermaakten met het uitgraven van muizenholen.

Even een verstoring door twee bouviers; Hinde voelde zich kwetsbaar en maakte zich uit de voeten, probeerde steeds dicht bij mij te blijven.

Vijf weken geleden had ik niet durven dromen, dat Hinde nu gewoon met mij de voordeur uit loopt naar de auto toe, en dat we een korte wandeling met z’n drieen zouden maken;

Laat staan dat ze al zou kunnen draven. En toch, het went zo snel. Anneke en Margriet, de holistisch dierenarts en fysiotherapeut zijn net als ik heel benieuwd wat de chirurg aanstaande woensdag zal zeggen, als we voor nacontrole in Amsterdam zijn. Ze zijn zo benieuwd, omdat Hinde volgens hen sneller dan gemiddeld herstelt.

Hinde verlegt haar grenzen inderdaad op hoog tempo en voelt zich steeds meer hond. Het heeft wellicht met de intensieve nazorg te maken, die we danken aan de revalidatiebehandelingen, de homeopathie en voedingssupplementen, de energetische hulp op afstand en de uitstekende zorg en begeleiding ter plaatse. Gelukkig heb ik er niet alleen voor gestaan, anders was dit misschien niet gefikst op dezelfde manier! Hinde voelt zich weer hond, en ik…. ik voel me weer mens, niet alleen omdat ik ondertussen alweer vier nachten gewoon door heb kunnen slapen, maar ook omdat er een eind is gekomen aan de onzekerheid over het herstel van mijn Hindekind. We krijgen langzamerhand ons normale leven weer terug!