Bidaï, Payute, Yuma en Nisga’a waren op vakantie, in het oosten van Nederland.

Samen met Olaf en Yuma poseren voor de hunebedden.

’s Morgens toch eventjes genieten van het bed…..

Deze hebben allebei een duitse vader ;>)

Deze foto werd enkele weken eerder gemaakt, vlak voordat ik werd geopereerd. Bidaï ligt rustig op de harde bestrating!

Maar dit ligt toch wel iets rianter…..

Smullen van een zalmkop!

En van die van Nis, die zijn tanden laat zien ook al heeft hij er geen trek in ;>)

Spelen met leeftijdsgenootje Pippa de schapendoes.

Ook Megan was op vakantie, maar dan naar Zwitserland, bij Marianne’s familie, die toevallig precies in het dal woont waarboven wij zo vaak vakantie vierden bij Flexchalet.

Megan vond zo haar eigen oplossing tegen de nachtelijke kou in de caravan.

Lekker chillen in het gras;

En in het mandje, bij de caravan.

En soms eronder ;>)

Of in het slaapzakje. Het lijkt één grote slaapvakantie, maar in werkelijkheid heeft Megan van alles gezien en beleefd, in de stad en in het groen, tot en met Zürich aan toe.

Megan, met op de achtergrond de bergen waar wij ook menige wandeling hebben gemaakt. Gek idee eigenlijk!

En wat staat er nu op het program?

Nou, wat dacht je van een beetje ringtraining, voor de jonge hondendag van de Ned. Whippet Club van a.s. zondag 17 juni. Geen overbodige luxe met deze wilde en vrolijke spring in het veld ;>)

Het idee dat ik de komende weken tijdens mijn herstel geen materiaal voor blogs zou hebben is volkomen ongegrond gebleken…… Nikki was hier het weekend, om de honden buiten voor mij aan de riem te houden en boodschappen en andere zware dingen te dragen (heerlijk, bedankt nog Nikki!). Zondag rond lunchtijd namen we de honden even mee naar de zeedijk; Nikki liep de dijk een stuk op en neer met de dames, en ik zat op een bankje in de zon op hen te wachten. Toen we weer allemaal samen waren bij het bankje, bleven we nog heerlijk zitten in het gras, met de zon op onze snuiten.

Maar wat schetste onze verbazing….. er kwam op een gegeven moment vanuit de richting van de Texelse boot een haas aan gehobbeld, recht op ons af! Hij bleef eventjes stil zitten, en we zagen hoe de ogen van de dames hem fixeerden waarna ze uit de startblokken vlogen, er was geen houden meer aan. Met de waarschuwingen van de orthopeed vorig jaar nog in mijn hoofd om ons oudje Chloe te behoeden voor toekomstige ongelukjes met haar gerepareerde schouder, lukte het me nog net om haar bij haar halsband te grijpen. Terwijl we ongerust de richting opliepen waarin de haas met Jewel, Hinde en Hazel in zijn kielzog was vertrokken, riep een langs fietsende Duitser met een grijns op zijn gezicht dat we vanavond heerlijke hazepeper zouden eten ;>(.

Toen we de dames eindelijk in zicht kregen stond er iemand foto’s te maken van het bizarre schouwspel, dat zich zo vlak naast de bebouwde kom afspeelde. Die arme mijnheer de haas was toen al dood. Verdrietig was het, en zonde. Wat kan ik er nog aan toevoegen; er waren best wat omstanders maar gek genoeg kregen we van niemand verwijten naar het hoofd geslingerd, alleen maar opmerkingen van “tja, dat is de natuur”. Ik denk dat iedereen – wij incluis – gewoon verbouwereerd was dat zoiets plaats kon vinden in dit zeer druk bezochte losloopgebied.

Het was een achtervolging van zo’n anderhalve kilometer lang geweest, over gras en over asfalt. Van deze plotselinge en lange inspanning lieten Jewel en Hinde direct een sporterskuchje horen en ze hadden wat ontvellingen van hun voetkussens; Hazel was met hen mee geweest, maar mankeerde helemaal niets…. die rent namelijk altijd als een dwaas in het rond tijdens wandelingen! En zo zag een van Jewel’s achterpoten eruit na deze live coursing; één van de tenen zat duidelijk niet meer op z’n plaats. De weekendarts stelde vast dat haar teen geluxeerd was, en verwees ons door naar de orthopeed in Amsterdam; dezelfde die vorig jaar Chloe’s schouder had geopereerd. Dezelfde die zo’n tien dagen wachttijd hanteert door de drukte, tenzij de botten eruit steken.

Ter vergelijking: de andere, nog intacte voet van Jewel.

Na de verschillende feedback die ik kreeg na het plaatsen van de foto van Jewel’s voet op facebook en na telefonisch overleg met Annemarie, zocht ik de volgende dag contact met dokter v.d. Rijt in Geldrop, de woonplaats van Annemarie. Annemarie had een foto van Jewel’s voet in zijn brievenbus gestopt zodat hij kon zien waarover het ging. Dokter v.d. Rijt heeft in zijn carrière talloze geblesseerde windhondenvoeten gerepareerd en maakte voor ons op heel korte termijn tijd voor een operatie.

Nikki en Donna. Terwijl Jewel onder het mes ging, speelden Nikki en ik met de dames van Annemarie, die er zelf niet was, maar zo lief was om ons de sleutel van haar huis te geven en voor de lunch te zorgen. 

Truffeltje vond het bar gezellig dat we er een paar uurtjes waren ;>)

Haar eend in bikini vloog ettelijke malen door de woonkamer en werd met haar wild opengesperde plastic ogen steeds weer opnieuw aangeboden. O ja, en Truffel legde nog een mooie bruine jongen voor ons neer in de hal, ondanks het feit dat ze in de tuin was geweest. Wat dat betreft is het nét Hazel, ook al behoort het steeds vaker tot de uitzonderingen ;>). Zou het komen doordat ze allebei als pup zijn blijven wonen op hun geboorteplek…. je zou het bijna gaan denken.

En Maggie, ja….. daar was haar beroemde glimlach, speciaal voor Nikki en mij!

Gevolgd door een dikke kus, uiteraard.

Al vrij snel mochten we Jewel weer op komen halen bij dokter v.d. Rijt. Het was best nog een lastige operatie geweest; de gewrichtsbanden (=ligamenten) die het teengewricht bij elkaar houden lagen volgens zijn zeggen aan flarden, en dus had hij vier gaatjes geboord in het gewrichtje, en hierdoor een nylon bandje getrokken, zodat de teen op die manier weer kan scharnieren.

Zo ziet het eruit na de operatie. Sindsdien gebruikt Jewel deze voet alweer iets meer dan ervoor, dus dat is een goed teken. De komende weken moet Jewel aan de riem blijven, om te voorkomen dat ze ongewenste sprintjes gaat trekken met haar nieuwe teen.

Op de terugweg van Geldrop naar Den Helder reden we nog langs de Landwinkel naast de kersenboomgaard in Cothen, waar we lekkere kaas en aardbeien, maar ook de allereerste kersen van het seizoen kochten.

Speciaal voor mijn moeder want die houdt er zo van ;>).

We waren keurig voor de files weer thuis. Jewel ligt nu samen met mij op de bank te herstellen van de operatie ;>). Het was me het weekje wel……

Hinde is sinds haar nest haar wilde haren wat kwijt; ze is een zachtaardige dame geworden in onze roedel. En een geduldige moeder. Ze is ondertussen weer helemaal in vorm; Nikki liet me gisteren tijdens onze “ringtraining” in Mariëndal Hinde’s gangwerk zien. Al die aandacht voor haar moeder was een aanleiding voor de jaloerse Hazel om me met een ruk van het bankje te trekken, richting Nikki en Hinde, zodat ik languit op mijn buik op het asfalt belandde, precies op mijn nog pijnlijke litteken. En ik maar heel voorzichtig doen al die tijd ;>).