Megan was vorige week in Kootwijk, waar ze kennis maakte met Bram, het schaapje. Ze had wel door dat het geen hond was, maar maakte er verder niet zo veel van.Hoezo, zandkleur……

Ik had afgelopen weekend afgesproken met Manon, wij hadden samen ingeschreven voor een workshop “dog mindfulness”, oftewel mediteren met je hond. Jewel en Payute waren de gelukkigen, die samen met ons mochten relaxen en uitvinden dat wij lucht & water, en water & vuur bleken te zijn ;>)

Inhoudelijk miste deze middag toch een beetje diepgang, maar wij en de honden werden er wel relaxed van, we hebben er leuke foto’s aan over gehouden, en we hebben buiten de meditaties om gezellig kunnen bijkletsen.Mediteren maakt hongerig, maar gelukkig had Manon voor ieder wat wils; voor Jewel heerlijke kippen- (of eenden-?)nekken….

Voor ons heerlijke aangeklede nasi, met een glaasje bubbels;

En voor Bidaï een extra kroepoekje – hij kijkt er scheel van.

Hij is een blije en tevreden jongen. met nog altijd die zachte expressie, waar ik zijn moeder Hinde en zijn oma Jewel in herken.

De B’tjes zijn ondertussen 16 maanden oud, en helemaal uitgegroeid in de hoogte. 

Langzaam beginnen ze ook uit te zwaren, en het silhouet dat de pups met 7 weken lieten zien begint opnieuw zichtbaar te worden.

Olaf met zijn Bidaï. Samen houden ze van hardlopen. Met Manon beoefent Bidaï agility en gehoorzaamheid. Hij zit daar goed op zijn plek en de klik met de andere reuen in de roedel is helemaal goed.

De volgende ochtend had ik al vroeg afgesproken met een paar ex-collega’s plus hond, voor een mooie strandwandeling in Den Helder.

Op de foto Hazel met Bella de labrador.

Bij Nogal Wiedus koffie drinken op het terras….

En na afloop lunchen bij Duinoord; hier probeert Wies drie van de dames in toom te houden, terwijl ik hun slaapzak uit de auto pak. Paniek; stel je voor dat vrouwtje aan haar palen trekt!

Ze gedroegen zich weer voorbeeldig tijdens de lunch. Whippets zijn meestentijds  ideale reisgezellen….

Voor degenen met wie ik in contact ben op facebook is het misschien een verrassing, dat mijn moeder en ik hier opeens met ome Cor het park inrijden; hij was immers overgebracht naar het hospice. Daar is hij door alle lieve zorgen tegen alle verwachting in opgeknapt, en dus hebben wij hem verhuisd naar een verzorgingstehuis, pal tegenover het park waar ik ’s avonds meestal nog even met de honden loop.

Het is er nu prachtig groen, eindelijk.

Hazel met haar eeuwige stok;

Chloe bij een mooi doorkijkje op de Liniesloot;

Ome Cor vindt het heerlijk om de zon op zijn gezicht te voelen, en de honden om zich heen te hebben.

En zij voelen heel goed aan dat hij ze graag om zich heen heeft. Zo hangen we lekker een uurtje rond in het park, voor ome Cor aan de warme middagmaaltijd gaat. De vier dames gaan vaak mee naar binnen, naar de groep waar ome Cor in zit. Het personeel en de (meeste ;>) cliënten vinden honden aan tafel wel gezellig.

Deze week reden mijn moeder en ik met de dames in de achterbak naar de Betuwe; mijn moeder komt uit Gelderland en verlangt ieder voorjaar naar de bossen en de fruitbomen in haar provincie.

We maakten eerst een wandelingetje in het bos van Heerlijkheid Mariënwaerdt in Beesd.Gevolgd door een lunchsalade bij het pannenkoekenhuis. De dames wekten weer de nodige verbazing door hun kalme aanwezigheid op hun slaapzak.

D

Daarna liepen we naar het beroemde Appeldijkje langs de Linge.

De laatste keer dat wij er waren was vier jaar geleden; toen fotografeerde ik de appelbloem tegen een lichtblauwe lucht; deze keer was het een donkergrijze onweerslucht; ook best mooi.Het is een idyllisch plekje, met mooie doorkijkjes over de weilanden langs de Linge.

We waren weken geleden al van plan om naar de Betuwe te gaan; gelukkig hebben we goed geluisterd naar Yvonne, die er woont en ons steeds op de hoogte hield van de vorderingen op bloesemgebied. Wij waren er de vorige keer op 10 april, en nu dus vier weken later, zo traag is de lente dit jaar op gang gekomen.We bezochten het schitterende middeleeuwse vestingstadje Buren, dat nauwe banden heeft met het Huis van Oranje. Onze koning draagt ook de titel Graaf van Buren, hij gebruikte in 1986 de naam W.A. van Buren, toen hij incognito deelnam aan de Elfstedentocht.In Buren staan vele monumenten, waaronder het schitterend gerestaureerde voormalige weeshuis, dat  nu het Marechaussee museum is.

Het weeshuis is in 1613 gesticht door Maria van Nassau, de dochter van Prins Willem van Oranje en Anna van Egmond, Gravin van Buren. Vandaar natuurlijk de prachtige oranje luiken…..

Zo stel ik me ook een beetje het dorp van Wim Sonneveld voor;

En langs het tuinpad van mijn vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat het nooit voorbij zou gaan

Buren heeft nog altijd intacte stadswallen, daarbuiten is het een groene oase met fruitbomen en volkstuinen.

Vanaf Buren was het nog maar een klein stukje naar Yvonne en Emil toe, die hun leven delen met hun paarden en honden, op een heerlijk plekje in de Betuwe.

Yvonne met Wolk, die een oog mist. Je ziet het nauwelijks door zijn prachtige manen, en het weerhoudt hen er niet van om samen op hoog niveau dressuur te rijden.

Mijn moeder was erg gecharmeerd van River, de kalme lieve Afghaandame, die zich haar knuffels liet welgevallen.

Ondertussen sneed Yvonne de boterkoek die mijn moeder had gebakken, onder het toeziend oog van de whippets.

Terwijl Yvonne een poging deed om een puntje boterkoek te verorberen, door het schoteltje zo’n beetje tegen haar neus te houden, deed Hazel een poging om de punt van de fotografe te grijpen ;>). Honden weten het donders goed wanneer het “eigen baksels” zijn, zou het door het hoge % roomboter komen misschien?

’s Avonds werd de heerlijke pasta gevolgd door ijs met vers fruit en slagroom, in een wafelchocolade bakje. Hinde vond het nodig om met een sprong midden op tafel te landen. Toen zij weer op de grond was gezet door Yvonne, stond opeens Hazel weer op tafel. Goh, dat doen ze anders nooit!

We maakten nog even een wandeling voor we naar huis reden.

Yvonne met een handjevol pastel….. staat je mooi hoor!

Jillz is de jongste spruit in huis; ze komt uit het derde Yva Vita nestje dat moeder en dochter Yvonne en Yvanca groot brachten.

De bloesem in de Betuwe is echt de moeite waard om te bezoeken…

Maar de tulpenvelden bij ons in Den Helder zijn ondertussen ook weer onweerstaanbaar ;>). Nederland is gewoon mooi……

Vandaag is het precies een jaar geleden, dat we mijn vader hebben herdacht en begraven. Het was ook voor hem een soort bevrijdingsdag. Hij werd bevrijd van zijn verloren vrijheid en van het mensonterende doolhof in zijn hoofd.

Sindsdien gaat er geen dag voorbij, zonder dat ik hem spreek. Wanneer ik mij iets afvraag of keuzes moet maken, dan hoor ik in mijn hoofd zijn stem, met raadgevingen die van hem hadden kunnen zijn.  We voeren een dialoog zoals we dat deden toen hij nog in de kracht van zijn leven stond. In de natuur overhoort hij mij, en zorgt ervoor dat mijn plantenkennis niet gaat roesten. Ik mis hem, en beleef mijn verdriet over zijn overlijden regelmatig wanneer ik in de auto rijd, met mijn lievelingsmuziek heel hard aan.  

Gek genoeg ben ik nu meer met hem bezig dan toen hij nog in leven was. Op zijn graf hebben we een mini natuurtuintje aangebracht, waar ik met plezier een beetje “tuinier”, vooral nu het weer zich er toe leent. Emmertje mee, snoeischaartje en harkje, alles natuurlijk mini. Op een mooie dag als vandaag is het bijna gezellig druk op het kerkhof; allemaal mensen met gieters, plantjes en tijd voor een praatje over hun gemiste dierbare. De zachte, zoete geur van een grote bloementuin. Het is een wereld waar je pas mee te maken krijgt wanneer je een dierbare ten grave hebt gedragen. Dodenherdenking en Bevrijdingsdag zijn voor mij nu nooit meer hetzelfde.

Pap schreef gedichten, van variërende kwaliteit. Sommige waren “rijmpjes en gedichten, gemaakt zonder je hemd op te lichten” ;>). Maar er zaten ook hele mooie tussen, en vaak rijmden die niet eens. Zoals deze.

Het halve leven – door Jan Post

Tinne heeft inmiddels ook honderden foto’s van de Belgische Whippet Clubmatch uitgezocht en deze twee van Dune (Salty Sand’s Autumn Melody) zaten er ook bij. Ze is werkelijk in topconditie op dit moment; het Dust ’n Dunes nestje heeft haar geen kwaad gedaan (integendeel, al zeg ik het zelf ;>). Virginie en ik zijn allebei erg trots op haar.

Onze Chloe viert vandaag haar 13e verjaardag. Deze pittige prinses is de stammoeder van de Salty Sand’s whippets en dus verdient zij de zachtste kussens in het huis ;>). Haar stamboomnaam is: Ch. Of Summer’s Joy Georgy Girl en ze is gefokt door Wim Wiersma en Jos Schrijver. Chloe’s komst naar Den Helder luidde een fijne vriendschap en mentorschap in die inmiddels al 13 jaar duurt. Via Wim rolde ik het ras in, waardoor ik heel veel fijne mensen heb leren kennen, die nu deel uitmaken van mijn vriendenkring. 

Chloe in 2002, twee lentes jong. Zij is de enige van mijn vier dames, die in de bijna vier jaar voor haar nest geboren werd met niemand anders mijn aandacht hoefte te delen ;>). Sindsdien heeft ze een klein beetje ruimte moeten maken voor haar dochter, kleindochter en achterkleindochter, die als pup natuurlijk probeerden om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Maar Chloe heeft een sterke persoonlijkheid, ze laat zich de kaas niet van het brood eten en staat haar mannetje in haar roedel, zonder ooit maar een lip op te hoeven trekken naar haar nageslacht.  

 

Ook Chloe ontkomt niet aan de tand des tijds helaas, maar ze doet het nog prima. Ze heeft zoals veel oudere whippets een hartruis, en haar nieren zijn niet zo sterk meer, dus krijgt ze nierdieet, dat bestaat uit één keer per dag brokjes (Hill’s) en één keer per dag vlees (Bandit nierdieet). Maar buiten komt ze regelmatig in galop voorbij rennen, en ze is tussen haar oren nog altijd het ongecompliceerd vrolijke en ondeugende pupje van 13 jaar geleden.

 

Op 1 mei (Dag van de arbeid, dus hebben de Belgen vrij ;>) hield de Belgische Whippet Club de jaarlijkse clubmatch. Daar gaan we al 12 jaar naar toe als het enigszins kan. Tentoonstellingen die door whippet clubs worden georganiseerd onderscheiden zich van “all breed” tentoonstellingen in die zin dat de keurmeesters rasspecialisten zijn, m.a.w. zij zijn ook actief (of geweest) als fokker en exposant. Dit zijn de mensen wiens oordeel ik hoog schat, en die het de lange rit waard maken. Dit jaar werden de whippets gekeurd door Henrik Harling uit Zweden, die zelf whippets fokt onder de kennelnaam Play A While. Het aantal inschrijvingen ligt op deze shows ook veel hoger; 88 whippets deze keer (op de gemiddelde all breed tentoonstelling gemiddeld tussen 10 en 30). Bovendien is deze Belgische show altijd bijzonder gezellig, en goed georganiseerd. En buiten bovendien, wat heerlijk is voor mens en hond, als het ten minste niet regent!

 

Nou, dat deed het dit jaar niet; we zijn allemaal verbrand door de zon, behalve Marc dan ;>). Marc en Tinne waren zo lief om de caravan voor Marianne en mij klaar te maken. Wij reden dus de avond voor de show naar Reet, met Hinde, Megan en Romeo, die we op de heenweg hadden opgepikt, zodat hij samen met de andere pups van Virginie kon debuteren in de Belgische showring. Na een glaasje champagne als slaapmutsje doken wij ons bed in, en konden we op een fatsoenlijke tijd opstaan, ontbijten en vertrekken naar Beringen (anders hadden we om 5 uur ’s morgens moeten wegrijden uit Den Helder ;>((. Dank voor de gastvrijheid, Marc en Tinne!

We sloegen ons tentenkamp op langs de ring, en iedereen maakte het zich gemakkelijk.

Toen ik om 11 uur een rondje koffie wilde uitdelen, werd ik een beetje uitgelachen….. Tessa, Mich en Dirk stonden namelijk op het punt om de kurken van de champagne te laten knallen (die flessen waren kennelijk niet persé meegekomen om successen in de showring te vieren). Hierdoor dacht Virginie er de hele dag niet meer aan om de Zwevezeelse Florentientjes uit haar auto te halen, die bedoeld waren voor bij de koffie. En nu eten Tessa en Virginie al voor de tweede dag ZF’jes als ontbijt…..

En dan nu het gedeelte, waar we ook een beetje voor kwamen: de showring. Als eerste waren de baby reuen aan de beurt, hier waren vijf inschrijvingen waarvan 1 absent. De Dust ’n Dunes nestbroertjes Romeo, Viktor en Fons zetten hun beste beentje voor en werden respectievelijk 2, 1 en 3 geplaatst. Op deze foto zien we dat alle drie nog heel goed weten wie hun fokker is ;>). Ook hun nestzus Doortje deed het super tijdens haar debuut; Virginie zal ongetwijfeld binnenkort uitgebreid verslag doen op haar Dust ’n Dunes blog, van de prestaties van haar kroost.

Later op de ochtend was het de beurt aan Megan, in de jeugdklas teven met acht inschrijvingen. Zij is nu 16 maanden oud, is in prachtige conditie en begrijpt helemaal wat de bedoeling is in de ring, dankzij Marianne’s uitstekende zorgen.

Megan stond netjes op tafel en liep keurig mee. Helaas heeft Marianne het zelf niet kunnen zien, want na de Nederlandse Clubmatch van afgelopen februari kwamen we tot de conclusie, dat zij beter uit beeld kon blijven omdat Megan haar anders zou gaan zoeken langs de ring. Megan’s moeder Hinde staat altijd luidruchtig te jengelen als ze mij in de ring ziet, dus nam Marianne haar mee voor een stukje wandelen langs de renbaan.

In stand voor de keurmeester’s tafel, tijdens het dicteren van het keurrapport, waar we erg tevreden mee waren, omdat het een whippet beschrijft zoals we die proberen te fokken: “True classical excellent whippet type. Pleasing outline without exaggerations. Beautiful head and expression. Excellent under and topline. Moves very sound on every angle”. Met Megan zullen Marianne, Arend en ik begin volgend jaar samen een Salty Sand’s nestje fokken, en daar kijken we nu al heel erg naar uit.

Virginie had zowel Dusty als Dune ingeschreven in de open klas, zodat ik de eer had om de bij ons geboren Dune (Salty Sand’s Autumn Melody) te mogen showen.

Ze zag er weer puik uit na haar nest, en had er duidelijk plezier in.

Ze zette geen pootje fout en showde als een zonnetje.

Dune werd 2e in een sterke open klas van 12 inschrijvingen; vlak achter Meis van Jan Willem en Kris. Natuurlijk ben ik trots op Dune, en op Virginie, die haar zo mooi in conditie houdt en haar koos als stammoeder voor haar eerste Dust ’n Dunes nestje!

Als laatste was Hinde (Salty Sand’s Aubade For Chloe) aan de beurt in de fokkersklas.

Ik vind haar de laatste weken niet echt in topconditie; ze is iets te dik en ze is een tikje minder levendig dan anders. Niets verontrustends, die perioden kunnen er zijn, misschien passen de brokjes die we tot deze week gaven haar minder goed. We zijn deze week omgeschakeld naar Royal Canin, met nog altijd eens per dag vers vlees. Hinde is altijd braaf in de showring. Helaas is haar keurrapport waarschijnlijk per ongeluk blijven kleven aan het rapport van een andere exposant.; ik hoop later nog een kopie te mogen ontvangen. Maar wanneer de keurmeester begint te dicteren, hoor je meestal wel de eerste woorden, en die begonnen met: “beautiful and excellent classic whippet bitch…. “.

Nog een keer samen lopen met Petra’s teefje, zodat de keurmeester hun gangwerk goed kon vergelijken voor hij knopen doorhakte.

Een foto van de vier klassewinnaars; Hinde werd met 4 uitmuntend geplaatst.  

Keurmeester Henrik Harling en Jan Willem Akerboom met de prachtige Nicky (Multi ch. Hello World Di Mahana), de winnares van de dag. Ik ken diverse mensen die deze enorme wisseltrofee al eens een jaar thuis hebben mogen houden. En ook ons viel deze eer ten deel, precies 10 jaar geleden was onze Chloe hier Best In Show.

Daarna was het een kwestie van genieten van het zonnetje;

En de restjes wegwerken; die eigenlijk helemaal geen restjes waren, maar wel in de ogen van de viervoeters.

We gingen nog een rondje langs de renbaan, zodat de pups en Dune, Megan en Hinde hun ei kwijt konden voor we huiswaarts gingen. Het was een heerlijke dag, gezellig, en succesvol; al onze inschrijvingen waren bij de eerste vier in hun klas geplaatst.

Ook Dyllis van Tinne deed het super: 3 uitmuntend in de open klas teven. Verslag hierover en alle uitslagen van de show vinden jullie op Tinne’s blog: http://moon-orchid-whippets.blogspot.be/2013/05/cac-clubmatch-bwcbw-1-mei-2013.html.