De afgelopen weken ben ik veel met Truus, mijn mam op stap geweest. Voor haar 85e verjaardag trakteerde ik haar op een workshop bij de familie Bofkont, in het Beloofde Varkensland in Amstelveen. 

Het was mijn moeder die mij er jaren geleden over vertelde, en ik kon merken dat zij het zelf ook heel leuk zou vinden om met koeien en varkens te “knuffelen”. Op de foto mam met Mozzarello, de waterbuffel.

De ongeveer 80 varkens, koeien en jeweetwel stieren die hier leven zijn voor een flink deel afkomstig uit de bio industrie. Het doel van dit project is niet om zoveel mogelijk dieren te redden, want dat is onbegonnen werk. Maar tijdens zo’n middag leer je al die kanten van deze dieren kennen die niet tot uiting kunnen komen in de bio industrie, en dit is precies wat men ons in het Beloofde Varkensland wil laten zien en beleven.

Landbouwdieren zijn slim en willen graag contact hebben, wanneer ze eenmaal geleerd hebben om de mensen te vertrouwen. Hier ligt La Mama, die na het werpen van haar 170 biggetjes “oud” was en naar de slacht moest. Samen met nr. 170 is zij naar Amstelveen gekomen, en nu geniet ze van het vrije leven. Het is zo leuk om de varkens bezig te zien, wanneer ze zelf mogen kiezen waar ze zijn, binnen, of buiten, bij de mensen, of juist niet. Prachtig om te zien ook hoe ze zelf heel kundig hun ketel (slaapplaats) voor de nacht bouwen in het stro. Een aanrader om te bezoeken, vooral ook met kinderen.

In Den Helder genieten Hazel en Hinde weer op de steeds groener wordende zeedijk. Hinde gaat goed, op haar manier kan ze best hard rennen.

Waar de een is, is de ander. Tot eind 2008 had ik alleen maar Chloe en Jewel, de oma’s van Hinde en Hazel. Daarna werden het er drie en toen vier – om de Salty Sand’s generaties in stand te houden zaten er steeds ruim drie jaren tussen.

Nu Chloe en Jewel er niet meer zijn, wil ik het wel even bij Hinde en Hazel houden. Voor een mens met maar twee handen is twee honden eigenlijk ideaal. Dit is ook mogelijk, dankzij mijn samenwerking met Marianne en Arend, die ondertussen ook twee Sandjes bezitten, moeder Megan en dochter Aprille, de generatie voor de toekomst van de Salty Sand’s.

We genieten dagelijks van de Helderse kust en alles wat er leeft.

Een andere camera, eentje die wel doet wat ik wil ;>), en daardoor opnieuw zin om het een en ander vast te leggen.

Er zit een lekkere zoomfunctie op!

De basaltstenen dijk, die de Helderse noordkust beschermt tegen de zee.

Hazel trekt daar heel wat kilometertjes….

En Hinde lijkt meer dan ooit te genieten van haar dagen.

Vorig weekend heb ik voor het eerst weer tijd doorgebracht in mijn caravan in Hilversum.

Hinde en Hazel zijn dol op het wandelgebied dat ernaast ligt; de Hoornboegse heide.

Er wordt altijd flink met takken gesjouwd;

En het weerzien met de windhonden die ook wekelijks op de camping zijn was weer heel hartelijk; Nabu en Bonita de galga dames en Amber, de Saluki dame. Samen met Hinde en Hazel een heleboel poten op een buik.

De dames liggen graag wat te mijmeren in de zon, met hun elleboog overboord; een erfenisje van hun moeder en oma Jewel.

Ondertussen hang ik achterover in mijn stoel en bewonder ik de boomtoppen boven ons.

Het buitenkeukentje komt weer super van pas. Zaterdag heb ik er tongetjes en zeewolf staan bakken voor een groep campingbuurtjes die altijd weer voor me klaarstaan, als ik weer met iets loop te klunzen op de camping. Zo stond mijn gasstel zaterdag eerst nog in brand, omdat ik de slang niet goed genoeg had vastgezet. Spectaculaire steekvlammen kwamen er onder uit, totdat buurman Marco met zijn verlossende waterpomptang kwam.

’s Avonds bivakkeren Hinde en Hazel het liefst op het bed, waarvandaan ze goed zicht hebben op de eettafel.

Het is ook geen verkeerde uitvalsbasis na een vermoeiende dag buiten ;>). 

Met Hinde was het een beetje uitproberen hoe dat nu moest in de nachten; wanneer zij diep slaapt, komt er wel eens een drol uit rollen, nog een restverschijnsel van haar verlamdheid. Dat is wel confronterend, wanneer zij pal naast je ligt ;>)). Het afgelopen weekend heb ik toch maar een cave bed meegenomen, en daar heeft zij in gelegen, op de grond. En ze heeft deze keer zowaar alles opgehouden in de caravan, dus er is zeker hoop voor de toekomst.

Gisteren stond de Betuwe op het programma. Mijn mam wilde graag de bloesem op het Appeldijkje zien, op landgoed Marienwaerdt langs de Linge. Nou, het was nog een beetje kale boel, nog kaler dan in deze boomgaard naast de Imkerhoeve.

Maar het zit er duidelijk aan te komen…… volgende week misschien meer prijs!

Poseren bij de ontluikende pracht.

En mal doen, dat is mijn moeder meestal wel toevertrouwd ;>))

Een educatief momentje bij de bijenkast. Iedere keer als we daar zijn leren we weer meer over wat het bijzondere leven van bijenvolkeren. Deze keer vroegen we naar hoe  koninginnengelei wordt geoogst…. dat gaat er niet zo fijn aan toe, want deze kleine porties gelei waar we bijzondere krachten aan toeschrijven gaan gepaard met de moord op een koninginnenlarve, die daardoor nooit koningin zal worden.

De eerste Pinksterbloemen zijn gespot;

En de passanten die zich tegoed doen aan hun nectar en daarmee automatisch de pollen verspreiden. 

De kersenbomen in Cothen staan wel al in bloei. Over twee maanden zijn we hier zeker weer van de partij; om maaikersen te kopen tijdens het kersenfestival.

Op dit moment zoek ik vooral naar rust en regelmaat…. na alle gebeurtenissen van afgelopen jaar zoek ik de spanning van coursings of shows eventjes niet op, en wil ik genieten van mijn nieuwe baan, afgewisseld met relaxen in de natuur. Kwestie van je zegeningen tellen, iedere dag opnieuw! Hieronder een compilatie van filmpjes die laten zien hoe goed Hinde zich – nu 7 maanden na haar ongeluk en operatie aan haar gebroken rug – weer kan redden. Hinde is degene met de blauwe halsband.