Hinde maakt nog altijd gestage vorderingen. Ze rust veel, dan weer op de bank, dan weer in haar cave bed.

De nachten verlopen prima, ik heb de babyfoon nog aan, maar Hinde hoeft er ’s nachts niet meer tussentijds uit om te plassen. Wel maakt Hazel me af en toe wakker met gepiep, wanneer Hinde ergens een drol heeft laten rollen, dan vindt Hazel het nodig om mij te vragen het ding snel te verwijderen ;>)

Hinde heeft ongeveer iedere acht uur ontlasting. Het kan zijn dat het eruit rolt als ze ligt te slapen. Soms komt het als ze staat, in huis of buiten. Dan gaat ze er netjes op persen, en ik prijs haar dan maar, ook als het midden in de woonkamer gebeurt ;>). Soms “haal” ik het zelf op, door met een flexibele rubberen oorspuit lauw water naar binnen te spuiten. Dan weet ik in ieder geval dat het in de tuin landt. Maar ik wil natuurlijk het liefst de natuur zijn loop laten. Volgens de orthopeden in Amsterdam is het mogelijk dat dit niet meer verbetert. Dan is het een kwestie van goed voedsel geven, dat mooie harde drollen geeft. Nou dat gebeurt bij Hinde wel, omdat zij rauw vlees eet waarin gemalen botten zitten.

Een ander probleempje waar ze letterlijk tegenaan loopt is de slijtage van haar tenen en nagels. Ze sleept nog vaak met haar achtervoeten, waardoor ze soms haar knokkels openhaalt en haar binnenste twee nagels afslijt tot op het leven. Die boventenen blijven nu steeds beter heel, omdat haar voeten steeds minder vaak dubbelklappen. De nagels proberen wij te sparen door zo veel mogelijk in gras en op zand te lopen. Als dit een euvel blijft, dan krijgt ze schoentjes aan, of ballonnetjes om.

Hinde draagt sinds een paar weken een tuigje, omdat zij ook wat last van haar nek heeft, en ik daar niet teveel aan wil sjorren. Ze is weer volop uit op avontuur, ze wil overal lekker snuffelen en duikt als ze de kans krijgt holen in;

En zou zo graag weer achter een balletje aan willen rennen. Dat mag nog niet, voor deze foto had ik een balletje naar haar toe gerold, maar ook dat soort acties moet nog een week of zes uitblijven, omdat haar rug nog steeds een beetje kwetsbaar is.

Hazel wordt dus in haar eentje vermaakt met de ballenwerper, maar wat mist ze haar moeder, om samen mee te rennen. Ze probeert Hinde soms uit te lokken, en die wil wel, dus om dat te voorkomen blijft Hinde nu aan de uitloopriem. Ik merk ook duidelijk dat Hinde zich kwetsbaar voelt tegenover andere honden; ze blijft dan heel dicht bij me lopen.

Op Hinde’s rug zit nog steeds een gekke bult. Woensdag tijdens de nacontrole in Amsterdam bleek waar dat door komt.

D

Dit is een foto van de ruggengraat, van boven gezien. Je ziet hier duidelijk de tien schroeven zitten, die de kunststof platen langs haar ruggengraat vasthouden. Ik heb er niet naar gevraagd in Amsterdam, maar links boven vind ik de aanzet van de ribben wat rommelig, volgens mij is daar door de aanrijding van alles beschadigd geraakt. De linkerrib ter hoogte van de tweede schroef is duidelijk gebroken. Het verklaart waarom haar ribben aan de linkerkant heel wijd uit stonden en zij de eerste vier weken echt niet op haar linkerzijde wilde liggen.

Deze foto is direct na de operatie genomen. Links is haar voorkant, rechts haar achterkant. Je ziet onder de zesde schroef nog twee schroefjes zitten, die gebruikt zijn om de wervel die van zijn plek was geschoven op zijn plek te zetten. Met opzet is de afstand tussen die twee wervels groter gemaakt dan gemiddeld.

Op de controlefoto die afgelopen woensdag is gemaakt, zie je dat die afstand is verdwenen; de wervels zitten opnieuw tegen elkaar aan, maar gelukkig is de gerepareerde wervel niet opnieuw gekanteld naar opzij. Deze twee wervels moeten nu maar samengroeien, dan komt er op die manier stevigheid aan. En onder de drie meest linkse schroeven zie je dat de uitsteeksels waar ze aan waren bevestigd, zijn afgebroken. En dus zitten de platen vooraan niet meer vast. Dat veroorzaakt de bult die we op haar rug zien….. hier is niets aan te doen; er zijn meer honden die de platen een beetje los in hun rug hebben zitten; de functie van de platen is alleen de eerste maanden aanwezig. Verwijderen wordt doorgaans niet gedaan, behalve wanneer ze echt pijn en ongemak veroorzaken. Hoe dat met Hinde zal gaan, moeten we gewoon afwachten.

Al met al mogen we heel gelukkig zijn, dat Hinde tot de 40-50% van de honden met gebroken rug behoort, die weer zijn gaan lopen. Dick en Roelof, de orthopeden van het MCD zijn daarover meer dan tevreden en legden nog eens uit dat dat niet voor al hun patiënten is weggelegd. Helemaal een verrassing was het trouwens niet, dat Hinde lopend binnen kwam, want zij bleken mijn blog te hebben gevonden en gevolgd, in de afgelopen weken. Zij hebben voor het archief de filmpjes opgevraagd waarop de vorderingen van het lopen van Hinde zijn te zien. Ze schijnt echt al heel goed te lopen binnen deze korte tijd. Hoe goed het uiteindelijk wordt, is niet te voorspellen; sommige honden blijven op dit niveau lopen, anderen gaan weer lopen zoals vanouds. Dat is dus nog helemaal afwachten. Wij mogen de wandelingen de komende zes weken iedere week met vijf minuten verlengen, tot we op veertig minuten zitten.

En nu nog even iets heel anders; de Engelse whippetkalender is weer uit.

Molly McConkey, die de kalender sinds jaar en dag maakt, vraagt ons ieder jaar om wat foto’s. Het is altijd afwachten welke ze gebruikt; maar ook dit jaar is een aantal van onze foto’s en die van Tinne en Marc opgenomen in de kalender. Bijzonder blij ben ik met de maand april: linksboven Hinde, rechtsboven haar zoon Bidai, rechtsonder haar moeder Jewel en linksonder Bodhi uit Megan’s nest. En er zijn meer van onze foto’s te vinden in de andere maanden. Is toch wel heel leuk om te weten dat de Sandjes en de Moon Orchidjes jaarlijks op het toilet hangen bij honderden Engelsen ;>)).