Afgelopen zaterdag was het nog “business as usual”, met ontspannen wandelingen. Er zijn in Den Helder diverse mooie wandelgebieden, daar gaan we altijd met de auto heen. Chloe is op dit moment fris en monter, en verheugt zich misschien al een beetje op haar 13e verjaardag, die over twee weken is.

Jewel is mijn ingetogen hartediefje, dat altijd op zoek is naar eetbare dingen. Buiten zijn dat meestal dingen die je niet close up wilt hebben op je blog want eigenlijk is maar weinig echt niet eetbaar ;>(

 

Hinde en Hazel zijn doorgaans echte partners in crime, en altijd verzint er wel eentje iets ter vermaak. Zwaantje pesten is spannend natuurlijk, maar ook wel een gevaarlijke hobby. Mijnheer Zwaan was not impressed en ik heb hen op een gegeven moment aan hun halsband weggetrokken. Een mevrouw stond geschokt te kijken; ik denk dat ze het ongehoord vond dat ik er eerst een mooie foto van wilde maken ;>).

Op zondagmiddag reed ik over een drukke straat in Den Helder, waar de twee rijrichtingen worden gescheiden door een groene strook. Aan de overkant zag ik een nogal ongerust hondje draven, tegen de verkeersrichting in. Mensen keken, maar deden niets, dus reed ik snel door en keerde verderop om zodat ik haar tegemoet kon rijden. Ik kon haar zo in de auto hijsen, ook al was ze het er niet helemaal mee eens. Eenmaal thuis kon ik haar adreskokertje bekijken; ze heette Rosa en woonde aan de rand van Den Helder.

Ze bleek behoorlijk slechtziend en doof te zijn, en liep onrustig rondjes door de woonkamer. De whippets maakten er niets van, en zij was verder ook vriendelijk naar hen toe. Na een uurtje had ik eindelijk de eigenaren te pakken, die haar meteen kwamen ophalen. Rosa bleek al 18 jaar oud te zijn en een beetje dement. Ze waren onlangs verhuisd en ze was per ongeluk de tuin uit geraakt. Iedereen blij met de goede afloop en ik zwaaide ze uit, een fles chardonnay en een grote zak leliebollen voor mijn moeder’s tuin rijker.

Daarna bleef het gezellig druk bij ons, want we kregen Hazel’s nestbroer Ryan en Doortje’s nestbroer Romeo te logeren.

Romeo is nu ruim vier maanden oud, en echt een dotje. Ik heb nog nooit zo een braaf en lief pupje meegemaakt! Hij is gefokt door Virginie, en zijn moeder Dune is bij ons geboren. En hij is heel populair bij Hazel en Ryan, die allebei graag met hem spelen.

Maar hij is natuurlijk “van Ryan” en die twee liggen het liefst samen in een mandje. Twee whippetmannen kunnen het doorgaans goed met elkaar vinden, en deze zijn geen uitzondering. Ryan behandelt Romeo echt als zijn kleine broertje en is erg lief voor hem. Buiten mogen de honden hem niet te veel mangelen, dan springt hij ertussen.

Spelen doen Ryan, Romeo en Hazel met veel herrie; grommen, blaffen, tandgekletter en rollende ogen.

Een rustig momentje; Romeo en Ryan met hun overgrootmoeder Chloe;

In de duinen is het een dolle boel; we lopen steeds niet langer dan 20-30 minuten omdat Romeo nog zo jong is, maar daar haalt hij dan ook wel het maxium uit. Soms doe ik hem dus aan de riem, en dat vindt hij ook prima, hij is zo gezeglijk, dat het bijna eng is ;>))

Maar meestentijds ziet het er zo uit; hij lokt de anderen achter zich aan, of andersom.

Hinde, Hazel en Ryan op het Hengstenpad;

Met deze malamute rennen ze vaak; zijn baasje leeft als een indiaan (was daarom ook laatst in Man bijt Hond te zien) en ze wonen toevallig in het appartementje waar mijn vader jaren lang heeft gewoond en genoten van zijn uitzicht op de duinen en het bos; op de een of andere manier schept dat toch een band ;>)

In Mariëndal wordt de dorst gelest;

En nog eens een rondje gerend op het grote recreatieveld; Romeo denkt dat hij meedoet, maar in feite rennen ze met hun vingers in de neus rondjes om hem heen, terwijl hij zich in het midden wat uitslooft ;>)

Ik zag op facebook bij Manon dat Bidaï op graspollen jaagt. Dat zit vast in de genen want Hazel doet het ook!

Hazel pikt ook graag kleine Romeo voor zich in; haar broer Ryan staat dan even buiten spel. Hij had bij aankomst nog de illusie dat hij zijn zus kon bestijgen, maar voor hij het wist had ze hem op zijn rug gegooid en klemde ze met veel gegrom zijn hals tussen haar grote kaken. Sindsdien laat hij het wel uit zijn hoofd ;>)

Zou Hazel toch het Bully-gen dragen? Ik heb haar nog niet laten testen, maar Megan, die met Marianne ook een keer met ons mee liep weet er alles van.

Alleen Bidaï heeft geen last van zijn zus Hazel, want hij was niet van de partij. Wel kwam ik deze mooie foto tegen op Manon’s FB pagina, van Bidaï met zijn roedelgenoten Nis’ga, Payute en Yuma. Manon doet met hem aan gehoorzaamheid en behendigheid en het gaat goed; hij doet al 6 toestellen achter elkaar en heeft er zoveel plezier in dat hij haar hand soms flink te pakken neemt i.p.v. de bal (die als beloning dient).

 

Megan doet aan gehoorzaamheid en spoorzoeken, en heeft de eerste schreden op het coursingveld gezet, maar houdt ook van luxe. Ze wil daarom nog even opscheppen met haar nieuwe bed; het is een kinderledikant…. 

 

Omgebouwd tot warm whippethol! Ik heb iets dergelijks – maar lang niet zo sophisticated – op de logeerkamer staan, en Chloe ligt daar ‘s nachts ook graag in. Ideaal voor mensen die niet echt lekker slapen met een whippet onder de dekens over zich heen ;>). 

Gisteravond kwam ik Erwin tegen met de meute Petit Basset Griffon Vendeén (ofwel PBGV) en dus liepen we samen met 7 whippets en 5 brakken. Wij kennen elkaar al 40 jaar, zijn tante Jannie was mijn stiefmoeder en zij fokte PBGV’s en deed mee aan jachtwedstrijden in Nederland, België en Frankrijk (waar zij de bijnaam “La Macho-Hollandaise” had. Niet omdat ze er zo macho uitzag, want ze was een mooie en tengere vrouw, maar omdat ze haar zeer succesvolle roedel zo goed onder appel had). Erwin heeft dit na haar overlijden voortgezet en zijn en mijn honden hebben nog wel eens samen gejaagd tijdens onze wandelingen. Windhonden en brakken werden vroeger veel samen ingezet tijdens de jacht en het lijkt nog in hun genen te zitten, want ze vormen heel gemakkelijk een roedel.

Zelfs Romeo en Ryan voelden zich thuis in de groep – zie bijgaand filmpje dat Erwin maakte. Het is enig, zo’n grote groep honden, maar ik moet eerlijk bekennen: 4 is mijn max, ik weet het nu zeker. Voordat ik alles de riem om heb en de auto in of uit….. het begint nogal op werken te lijken en het is lastig om iedereen voldoende aandacht te geven ;>)). 

Whippets jagen op zicht, brakken met hun neus. Wanneer zij iets op het spoor zijn, dan “geven zij luid”. Dat is een indrukwekkend geluid….. luister maar eens in dit filmpje waarin de brakken van Erwin hun jachttechniek laten zien. Op 1 minuut 11 hebben ze een spoortje gevonden en je weet echt niet wat je hoort. Wanneer mijn whippets dit geluid horen, gaan ze helemaal op tilt.j

Morgen gaan we ook op jacht, maar dan anders; Hinde doet voor het eerst mee aan een coursingwedstrijd in Velsen….. spannend vind ik het wel.